چپتر 2954: چیزی برای از دست دادن
0در لبهٔ جزیرهٔ آبنوس، یوترا تقلا‌انقیادِ می‌کرد روی پا بایستد و صدای‌حداقل نفس‌های بریده‌اش در مه خفه می‌شد.
«آه، لعنتی...»
دستانش بی‌اختیار می‌لرزید و‌نفسِ نمی‌توانست خودش را کامل‌احضار از زمین بالا بکشد.
ناگهان دید حاشیهٔ پیراهنی زرشکی جلویش تاب می‌خورد و‌هنوز پارچهٔ سرخ دیدش را می‌بندد. بی‌دلیل لرزید؛ انگار چیزِ ترسناکی‌دهانش یادش آمده بود. سپس دستی نیرومند کمکش کرد تا بایستد.
چشم در چشمِ زنی بی‌نهایت زیبا شد.شرقی لحظه‌ای طول کشید تا او را بشناسد: یکی‌وقفهٔ از خواهرانِ خون که پیروِ قدیس سیشان بودند.
زن کمکش کرد‌خون تعادلش را بازیابد و‌بودند با لحنی گرفته گفت:
«نزدیک بمون، سرباز.»
سر تکان داد و در جستجوی ریت و تگروت‌هنوز به اطراف نگاه کرد. خوشبختانه آن دو همان نزدیکی‌کمی بودند و به اندازهٔ او وحشت‌زده به نظر می‌رسیدند.
جنگجویانِ بیدارشدهٔ بی‌شماری اطرافش حضور‌لشکرکشیِ داشتند که همگی گردِ پرچمِ‌دست بانو سیشان حلقه زده بودند.
شمشیرِ یوترا جایی روی زنجیر خرد شده بود. نفسِ عمیقی کشید و‌گفت خاطره‌ای یدکی را احضار کرد؛ خاطره‌ای که در قطبِ جنوب به کار‌همان می‌برد، پیش از آنکه در لشکرکشیِ انقیادِ شرقی خاطرهٔ بهتری به دست بیاورد.
«حداقل هنوز زنده‌ام.»
از وقفهٔ کوتاه در نبرد استفاده کرد‌بیاورد تا نفسی تازه کند و کمی آب در‌نفسی دهانش بریزد که مثلِ بیابان خشک شده بود.
سپس همهمه‌ای در جلو‌آنکه به پا شد و‌خاطرهٔ فرمانِ پیشروی در مه پیچید.
سربازان به راه افتادند‌پیروِ و بانو سیشان در‌تعادلش میانهٔ آرایشِ دفاعی‌شان قدم برمی‌داشت.
مه از هر سو محاصره‌شان کرده‌خاطره‌ای بود و دنیا را می‌پوشاند. حسِ‌می‌برد سردی از ترس در دل‌هایشان رخنه می‌کرد.
«حواستون جمع باشه!شرقی ظرف‌های پادشاهِ هیچ ممکنه‌بیاورد هر لحظه حمله کنن!»
فرمان در مه پیچید‌آنکه و هرچه دورتر می‌رفت،خاطرهٔ عجیب‌تر و درهم‌ریخته‌تر می‌شد.
یوترا شمشیرش را محکم‌تر چسبید.
خیلی زود، او و دو دوستش خود را در خطِ مقدمِ آرایش‌می‌برد دیدند. صدای هر قدم در مهِ چرخان می‌پیچید و قلبشان را به‌زنده‌ام تپشِ دیوانه‌واری می‌انداخت. عرق از صورتشان می‌چکید و قبضهٔ سلاح‌هایشان را لیز می‌کرد.
«اون جلو!»
یوترا سپرش را بالا آورد و آمادهٔ رویارویی‌خاطرهٔ با هر چیزی شد که از مه بیرون می‌آمد؛نبرد هیبتِ تاریک و عظیمی که تنش را یخ کرد.
با این حال... هیبتِ تاریک‌قدیس بی‌حرکت ماند و هیچ نشانه‌ای‌لحنی از یورش بردن نشان نداد.
سربازان با احتیاط به آن‌عمیقی نزدیک شدند و پر از‌جنوب دلهره، لحظاتی قدم‌هایشان را کند کردند.
«این دیگه چیه...»
پلیدِ عظیم شبیه تپهٔ بلندی از موی سیاه بود. زیرِ آن خزِ بلند، پیکرِ میمون‌مانند‌وقفهٔ و عجیبش به‌سختی تشخیص داده می‌شد. فوق‌العاده نیرومند به نظر می‌رسید؛ موجودِ کابوسی از رتبه‌ای‌فرمانِ که یوترا حتی نمی‌توانست امیدی به خراش انداختن رویش داشته باشد، چه رسد به کشتنش.
و با این‌خون حال بی‌حرکت بود.سیشان بی‌جان و کاملاً مرده.
از کنارِ هیولای مرده گذشتند و پیش‌یدکی رفتند. طولی نکشید که به پلیدِ مردهٔ دیگری‌لشکرکشیِ برخوردند، و بعد یکی دیگر، و یکی دیگر...
خیلی زود، اجسادِ پلید از هر‌دست سو محاصره‌شان کردند و مثل جنگلی‌کوتاه از سنگ‌قبرهای بدقواره در مه قد برافراشتند.
هیچ‌چیز از درونِ‌پیش مهِ سفید و شیری‌رنگ‌شرقی به آن‌ها حمله نکرد.
«چی... چی‌خواهرانِ این کار‌پیروِ رو کرده؟»
صدای تگروت‌خرد برخلافِ همیشه‌نفسِ گرفته بود.
یعنی مهِ سفید نابودشان کرده بود؟ اما پادشاهِ‌حداقل هیچ حاکمِ مه بود... چرا باید ظرف‌های خودش به‌کند دستِ مهی که خودش احضار کرده بود کشته شوند؟
«به پیش!»
فرمان از عقب رسید و وادارشان‌سیشان کرد به پیشروی در مه و‌گفت از میانِ اجسادِ بی‌حرکت ادامه دهند.
فقط... چرا انگار...
چیزی در مه حرکت می‌کرد؟
چیزی مبهم... عظیم...
بیگانه.
یوترا حس کرد چیزی از میانِ پهنهٔ‌یدکی سفیدِ مهِ چرخان به او خیره شده‌آنکه است و لرزِ سردی بر ستون فقراتش نشست.
«هی، یوترا...انقیادِ یه نگاه‌خاطرهٔ به اون می‌ندازی؟»
صدای دوستانهٔ تگروت مثلِ همیشه بود. با این حال، چیزی در‌بیاورد آن تنِ یوترا را سرد کرد؛ و این حتی پیش از‌کمی آن بود که بفهمد صدا از جهتِ کاملاً اشتباهی آمده است.
یوترا بی‌اختیار‌خواهرانِ چشمانش را‌پیروِ محکم بست.
خودش خبر نداشت، اما دقیقاً در همان‌یدکی لحظه، تمامِ سربازانِ انسانی در جزیرهٔ آبنوس‌آنکه نیز با هماهنگیِ کامل چشمانشان را بستند.
چون آستریون‌انقیادِ به آن‌ها چنین‌بهتری فرمانی داده بود.
اما خودِ‌می‌برد رؤیازاد چشمانش را‌لشکرکشیِ باز نگه داشت.
به درونِ مه خیره‌پیروِ شد و لبخندِ آسوده‌اش‌تعادلش رفته‌رفته از صورتش محو گشت.
سپس، نگاهش بالاتر رفت، و بالاتر، و باز هم بالاتر...جنوب انگار به چیزی نگاه می‌کرد که بر فرازش قد برافراشته‌دست بود و شبحی مبهم از آن در مه دیده می‌شد.
چهره‌اش در هم رفت.
لحظه‌ای بعد...
در آن لحظه بود‌پیروِ که کاسی لرزشِ جزیرهٔ‌تعادلش آبنوس را حس کرد.
ثانیه‌ای بی‌حرکت ماند،شده سپس بارِ دیگر‌خاطره‌ای رو به موردرت کرد.
«پیشرویِ قلمروِ گرسنگی کند شد، اما با اینکه مه‌هنوز ممکنه جلوی سربازای فانی رو بگیره، آستریون کسی نیست که‌دهانش با هیچی متوقف بشه. خودت اینو می‌دونی، پس نقشه‌ت چیه؟»
موردرت بریده‌بریده نفس می‌کشید و صورتش رفته‌رفته از قبل هم‌دست رنگ‌پریده‌تر می‌شد. مدتی به دوردست خیره ماند، انگار سؤالش را‌تازه نشنیده بود، و سپس نگاهِ چشمانِ آینه‌مانندش را به کاسی دوخت.
«متوقفش کنم؟ آه، نه... قصدم این نبود‌بودند که متوقفش کنم. فقط می‌خواستم کندش کنم. مگه‌سرباز نگفتم که باید برای خودم کمی زمان بخرم؟»
اخمِ کاسی عمیق‌تر شد.
«وقت برای‌انقیادِ چی؟ من متحدتم،بهتری لعنتی. نباید بدونم؟»
موردرت به‌می‌برد او خیره شد‌لشکرکشیِ و لبخند زد.
«فایده‌ت به‌عنوان یه متحد تقریباً تموم‌سیشان شده، سرودِ سقوط‌کردگان. با این حال...گفت فکر کنم هنوز کاملاً به تهش نرسیده.»
مدتِ کوتاهی ساکت ماند، سپس‌عمیقی به‌آرامی نفسش را بیرون داد‌جنوب و به پایین نگاه کرد.
پس از‌انقیادِ چند لحظه، با‌بهتری لحنی یکنواخت گفت:
«می‌دونی، همه‌ش تقصیرِ توئه.»
موردرت با رگه‌ای از‌پیروِ تحقیرِ تاریک و سرد در‌بازیابد چشمانش به کاسی نگاه کرد.
«تو و اربابای بی‌کفایتت. من بهشون هشدار دادم! بارها و بارها هشدار دادم، اما نه... ستارهٔ دگرگون — و همین‌طور سایه‌ش —حداقل اونا فقط باید تسلیمِ طمعشون می‌شدن. خیلی چیزا می‌خواستن، به خیلی چیزا بها می‌دادن و مصمم بودن از آدمای خیلی زیادی محافظت کنن.افتادند اصلاً حاضر نبودن هیچ‌چیزی رو فدا کنن، و در نتیجه به کجا رسیدیم؟ به اینجا، تو این لحظه، گیر افتاده تو یه گوشه.»
پوزخندی خشمگین روی لب‌هایش نشست.
«آستریون رو نمی‌شه شکست داد. ولی بازم می‌تونستم اون هیولا رو شکست بدم. چیزی نمونده بود کارشو‌نبرد تموم کنم! اگه فقط اون احمقا جلومو برای انجامِ کاری که باید انجام می‌شد نمی‌گرفتن. اگه فقط‌راه صادقانه اعتراف می‌کردن که گاهی اوقات، آدم برای جنگیدن با هیولاها باید خودش هم تبدیل به هیولا بشه.»
موردرت سر‌خواهرانِ تکان داد‌پیروِ و تلخ خندید.
«حالا که فکرشو می‌کنم، همیشه همین‌طور بوده. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم... زندگیِ خیلی بدشانسی داشتم، مگه نه؟ همیشه یه‌دست چیزی سبز شده تا بینِ من و رسیدن به اهدافم قرار بگیره. توی کابوسِ دوم، توی قطبِ جنوب، توی گورِ خدا...پیشروی همه‌جا، هر بار. انگار خودِ سرنوشت برام توطئه چیده. انگار مقدّر شده بود که ببازم و دستِ آخر به هیچ‌چیزی نرسم.»
آهِ سنگینی کشید.
همان‌طور که حرف می‌زد، کاسی حس کرد به کفِ زمین‌دست فشرده می‌شود. با رنگ‌پریده‌تر شدنِ چهرهٔ موردرت، فشار همچنان بیشتر می‌شد‌کند و در جایی، فهمید که دارد از حضورِ او خفه می‌شود.
توجه به حضورِ موردرت معمولاً دشوار بود. در‌تعادلش واقع، او اصلاً حضوری نداشت — در عوض‌تکان می‌شد او را با غیبتی مورمورکننده حس کرد.
اما حالا، داشت بیشتر و بیشتر می‌شد و انگار حد‌جنوب و مرزی نداشت. هوای تالارِ بزرگِ برجِ آبنوس به‌شدت سرد‌دست شد و کاسی حس کرد مو بر تنش سیخ شده است.
موردرت سر تکان‌شرقی داد و چهره‌اش‌دست آرام و پولادین شد.
«خب، دیگه مهم نیست. حتی اگه‌انقیادِ این‌طور باشه... بازم می‌خوام تمامِ تلاشمو‌حداقل بکنم. بیا تا آخرش بریم، باشه، کاسیا؟»
سرش را کج کرد،پیروِ درگیرِ این حقیقت که انگار‌بازیابد حضورِ او داشت قدرتمندتر می‌شد.
سپس، جرقه‌ای از‌شده درک مانند صاعقه‌خاطره‌ای به او زد.
حالتِ چهره‌اش نامحسوس‌شرقی تغییر کرد و به‌آرامی‌بیاورد به سمتِ موردرت برگشت.
«ظرف‌هات...»
کاسی سرانجام فهمید چه چیزی داشت هزاران‌بودند ظرفِ او را بیرونِ برج می‌کشت. هیچ‌چیز...بمون هیچ‌چیزی آن‌ها را نمی‌کشت. آن‌ها کشته نمی‌شدند.
بلکه، موردرت صرفاً داشت میلیون‌ها قطعه از‌یدکی روحش را که کنده بود تا در‌آنکه سپاهِ بدن‌های دزدیده‌شده ساکن شوند، پس می‌گرفت.
داشت خودش را از آن‌بهتری قطعه‌ها سرهم می‌کرد و روحش را‌وقفهٔ مانند یک پازل کنارِ هم می‌چید.
اما نه، روح‌ها این‌طور کار نمی‌کردند. روح‌ها زنده بودند، درست مثلِ بدن‌ها — وقتی زخمی می‌شدند، التیام می‌یافتند، تکه‌های ازدست‌رفتهٔ خود را دوباره رشد می‌دادند‌مثلِ و جای زخم روی جراحت‌های کهنه را می‌پوشاند. بنابراین هیچ جایی نبود که این قطعه‌ها، که موردرت در یک عملِ بی‌رحمانهٔ خودآزاری از خودش کنده‌حواستون بود، به آنجا بروند... اما با این حال داشت آن‌ها را جذب می‌کرد و روحش را وامی‌داشت تا به اندازهٔ وحشتناک و غیرممکنی متورم شود.
و آن را عمیق‌تر از‌قدیس چیزی می‌کرد که حتی یک‌لحنی روحِ مطلق قرار بود باشد.
موردرت لبخندِ کجی زد.
«آه، می‌بینم بالاخره فهمیدی. اعتراف می‌کنم، این یه قمارِ‌هنوز از سرِ استیصاله — اما از طرفی، در حالِ حاضر‌دهانش خیلی مستأصلم. و هیچ‌چیزی هم برای از دست دادن ندارم.»
کاسی جا خورد.
بیش از آن آشفته بود که بتواند پیامدهای کاری‌بازیابد را که او داشت انجام می‌داد کاملاً درک کند،جستجوی چه رسد به اینکه آن‌ها را با کلمات بیان کند.
نبرد... انتخاب‌های عجیبی‌شده که در موردِ بازتاب‌هایش‌یدکی کرده بود... زمان‌بندیِ همه‌چیز...
صدایش لرزید:
«...خداشدن.»
یک قدم جلو رفت.
«مردکِ دیوانه،خرد داری برای‌نفسِ خداشدن تلاش می‌کنی!»
موردرت لحظه‌ای براندازش کرد.
سپس با‌می‌برد لبخندی کمرنگ‌آنکه شانه بالا انداخت.
«یا همه‌چی یا هیچ‌چی، مگه نه؟ از اونجایی که نمی‌تونم‌لحنی رؤیازاد رو تو این بازی شکست بدم، تنها انتخاب اینه‌تگروت که صفحه رو برگردونم. خب... حداقل تلاش کنم که برگردونمش.»
بازتاب‌هایش که شکلِ خودش‌نفسِ را به خود گرفته‌احضار بودند، او را احاطه کردند.
هر کدام از آن‌ها از هسته‌های روحِ او خلق شده بودند. اما هر کدام از آن‌ها از آن زمان رشد هم کرده بودند.خشک در این نبرد نیز، خرده‌های روحِ کافی جذب کرده بودند تا یک یا دو طبقه تکامل یابند — در واقع، موردرت آن‌ها را به‌جمع مناطقی از میدانِ نبرد فرستاده بود که بتوانند پربارترین محصولِ خرده‌های روح را درو کنند، نه جایی که بیشترین تأثیر را بر نبرد بگذارند.
و خودِ موردرت نیز پس از خلقِ آن‌ها بی‌کار ننشسته بود. حتی‌حداقل با فدا کردنِ تمامِ آن هسته‌های روح برای خلقِ بازتاب‌هایش، باز هم‌بریزد توانسته بود یک بارِ دیگر خود را به یک تایتانِ مطلق ارتقا دهد.
هفت هستهٔ روح در اعماقِ روحِ مطلقِ موردرت‌تعادلش می‌سوختند — به همان تعدادی که روحِ یک‌تکان موجودِ زنده می‌توانست تاب بیاورد و تحمل کند.
هفت بازتاب تعدادِ بسیار بیشتری را در میانِ خود‌قطبِ به اشتراک می‌گذاشتند. برخی از آن‌ها هیولا بودند، برخی‌خاطرهٔ دیو بودند و برخی به طبقهٔ بالاتری هم رسیده بودند.
موردرت در حالی که‌خاطرهٔ به یکی از آن‌ها نگاه‌هنوز می‌کرد، با لحنی خنثی پرسید:
«می‌دونی چه چیزی‌پیش ایزدان رو از فانی‌ها‌شرقی جدا می‌کنه، سرودِ سقوط‌کردگان؟»
ساکت ماند،خواهرانِ چون نمی‌دانست‌پیروِ چه بگوید.
وقتی پاسخی نگرفت، خندید.
«منم نمی‌دونم.انقیادِ اما... خیلی‌خاطرهٔ کنجکاوم که بفهمم.»
با این حرف، موردرت دست به جلو دراز کرد و یکی‌بیاورد از بازتاب‌هایش را خرد کرد، و آن را — به همراهِ هسته‌های‌دهانش روحی که در بر داشت — دوباره به درونِ خود جذب کرد.
در ذهنِ کاسی، رون‌هایی‌پیروِ که او را توصیف می‌کردند‌بازیابد سوسو زدند و مبهم شدند.