چپتر 2732: طاعونِ خاموش
0سانی با چهره‌ای‌گورِ گرفته از روی‌تبدیل کفِ متروکِ کارخانه گذشت.
احساسِ تلخی می‌کرد.
رویارویی با دشمنی که از قدرتِ خودِ او علیه‌اش استفاده می‌کرد، یک چیز بود. دشمنی‌تهدید موذی و مکار؛ کسی که هم با موجوداتِ کابوسِ کینه‌توزی که سانی در گذشته کشته‌کارِ بود فرق داشت و هم با انسان‌های سنگدلی که از تخت‌های آلوده‌شان به زیر کشیده بود.
اما چیزی که واقعاً مایهٔ انزجارش می‌شد،می‌شود این بود که با وجودِ تمامِ احتیاط‌می‌ساختند و هوشیاری‌شان، باز هم آستریون غافلگیرشان کرده بود.
سانی و نفیس می‌دانستند که فرمانروای سوم، بلافاصله پس از پایانِ جنگِ گورِ خدا، به دشمنی مهیب‌چطور تبدیل می‌شود. حتی زمانی که داشتند نظمِ جهانیِ تازه‌ای می‌ساختند و یاد می‌گرفتند چطور بشریت را در‌عظیمی روزهای بحرانِ وجودی‌اش هدایت کنند، باز هم وقت و انرژی گذاشتند تا برای بازگشتِ محتومِ رؤیازاد آماده شوند.
منابعِ عظیمی را صرفِ جستجوی معدود اطلاعاتی دربارهٔ او کردند که آنویل و کی سونگ نتوانسته بودند پاکشان کنند.رتبه شبکه‌ای از خبرچینان در هر دو جهان ساخته بودند تا مراقبِ نشانه‌های ظهورش باشند. شتاب کردند تا بر قدرت‌های‌چندانی تازه‌شان به‌عنوانِ مطلق‌ها تسلط یابند و قوی‌تر شوند، تا هیچ دشمنی از همان رتبه نتواند دستاوردشان را تهدید کند.
اما تمامِ آمادگی‌هایشان به‌طرزِ اسفناکی ناکافی از آب درآمد؛قوی‌تر چون حالا که تهدیدِ تازه سرانجام داشت خودش را‌به‌طرزِ نشان می‌داد، کارِ چندانی برای متوقف کردنش از دستشان برنمی‌آمد.
خاندانِ سایه و کاسی تمامِ هسته‌های پیروانِ تازه‌واردِ آستریون را شناسایی کرده بودند،تازه‌ای اما ریشه‌کن کردنشان راهِ چاره نبود. حتی اگر هم بود، فایده‌ای نداشت؛ چراکه افرادِ‌برای بسیار زیادی، خارج از آن گروه‌های کوچکِ کاملاً آلوده‌شده، از قبل نامش را می‌دانستند.
بدتر از همه، سانی حتی نمی‌دانست که‌می‌شود اگر این تباهیِ در حالِ گسترش را زودتر‌یاد کشف کرده بودند، چه کارِ متفاوتی می‌توانستند بکنند.
بی‌اختیار احساسِ ناتوانیِ دیوانه‌کننده‌ای می‌کرد.
سانی این روزها کمتر می‌ترسید،به‌عنوانِ اما آستریون واقعاً حسِ ناخوشایندی‌هیچ از دلهره به جانش می‌انداخت.
در این میان، یکی از تهدیدآمیزترین چیزها‌می‌شود دربارهٔ رؤیازاد این بود که حتی تا به‌یاد امروز هم چیزِ بسیار کمی از او می‌دانستند.
و این‌جنگِ موضوع کاملاً‌خدا حساب‌شده بود.
تحقیقاتشان در ماهِ گذشته تا حدودی نتیجه داده بود. جِستِ پیر چیزهایی می‌دانست، هرچند که‌یابند قابل‌اعتماد بودنش جای سؤال داشت. مورگان هم اطلاعاتِ مختصری در اختیارشان گذاشته بود. اما مهم‌ترین‌حالا و در عین حال دلهره‌آورترین بخشِ اطلاعات، به‌طورِ غیرمنتظره‌ای از سوی سیشان به دست آمد.
سیشان که بخشی از میراثِ کی سونگ را به‌قوی‌تر ارث برده بود، برایشان فاش کرد که چرا فرمانروایان به‌جای‌اسفناکی کشتنِ آستریون، تصمیم گرفتند او را روی ماه مهروموم کنند.
دلیلش این نبود که‌خدا از رویارویی با او‌حتی در نبرد واهمه داشتند.
بلکه به این‌گورِ خاطر بود که‌تبدیل آستریون را نمی‌شد کشت.
اون حرام‌زادهٔ مکار...
رؤیازاد به معنای دقیقِ کلمه نامیرا نبود. با این حال، همان‌طور‌همان که از راهِ عروج بالا می‌رفت، به موجودی منحصربه‌فرد تبدیل شده‌چون بود؛ موجودی که بیشتر شبیهِ یک ایده بود تا مخلوقی از گوشت‌وحون.
دیوی از جنسِ‌گورِ فکر، نه از جنسِ‌می‌شود آتشِ جهنم و گوگرد.
تا زمانی که ایدهٔ آستریون در ذهنِ انسان‌ها جا‌زمانی داشت، نابود نمی‌شد. بنابراین برای کشتنِ او، فقط باید تمامِ‌روزهای کسانی را می‌کشتند که شناختی از رؤیازاد در ذهن داشتند.
اما مشکل دقیقاً همین‌جا بود.
آنویل و کی سونگ هم خودشان از آستریون شناخت داشتند. پس تنها راهشان‌نتواند برای کشتنِ او این بود که اول خودشان را بکشند، یا دست‌کم راهی‌سرانجام پیدا کنند تا تمامِ اطلاعاتِ مربوط به او را از ذهنشان پاک کنند.
با این حال، اگر یادِ آستریون را از ذهنشان‌زمانی پاک می‌کردند، اصلاً فراموش می‌کردند که چرا باید او را‌روزهای می‌کشتند. و حتی فراموش می‌کردند چطور باید او را بکشند.
این تناقض آن‌ها را به بن‌بست کشانده بود. در نتیجه، بهترین کاری که از دستشان‌یاد برآمده بود این بود که با پاکسازیِ کسانی که قلمروِ وهم‌انگیزش را تشکیل می‌دادند، او‌رؤیازاد را در ماه حبس کنند و در طولِ دهه‌ها، همچنان جلوی گسترشِ نفوذش را بگیرند.
این واقعاً اطلاعاتِ ارزشمندی بود، هرچند ذره‌ای‌ظهورش از نگرانی‌های سانی کم نمی‌کرد. اتفاقاً هرچه‌تسلط بیشتر دربارهٔ آستریون می‌فهمیدند، سانی رفته‌رفته ناامیدتر می‌شد.
با این حال، هنوز‌تازه‌شان یکی از مهم‌ترین بخش‌های اطلاعات‌قوی‌تر دربارهٔ رؤیازاد را کم داشتند.
اینکه گسترشِ نامِ‌گورِ او دقیقاً چه‌تبدیل تهدیدی به همراه داشت.
تا به حال، تمامِ کسانی که به شناختِ آستریون آلوده شده بودند —تازه‌ای دست‌کم آن‌هایی که توانسته بودند شناسایی کنند — تنها یک نشانه از این‌گذاشتند بیماریِ ذهنی بروز می‌دادند. همهٔ آن‌ها به گسترشِ بیشترِ این شناخت کمک می‌کردند.
افرادِ آلوده نه کسی را می‌کشتند، نه دزدی می‌کردند و نه به هیچ شکلی به قلمروِ انسان آسیب می‌رساندند. آن‌ها‌نتواند به دنبالِ تضعیفِ خاندانِ شعلهٔ جاودان یا برهم زدنِ توازن قدرتِ فعلی نبودند. از هر نظر که حساب می‌کردی، همچنان‌کردنش شهروندانی درستکار بودند... اتفاقاً آن‌هایی که عمیق‌تر تحت‌تأثیر قرار گرفته بودند، نسبت به یک آدمِ عادی فداکارتر و نوع‌دوست‌تر هم می‌شدند.
انگار این آلودگیِ در‌تازه‌شان حالِ گسترش هیچ هدفی‌یابند جز خودِ رشد کردن نداشت.
وهم‌انگیزترین بخشِ این بحرانِ روبه‌رشد این‌تبدیل بود که همه‌چیز تا چه حد‌جهانیِ پیش‌پاافتاده و کاملاً عادی به نظر می‌رسید.
البته سانی حتی یک ثانیه هم باور نمی‌کرد که اوضاع به همین منوال پیش‌می‌ساختند برود. نیازی نبود که به تاروپودِ عظیمِ تقدیر متصل باشد و شهودی خارق‌العاده داشته باشد‌محتومِ تا بداند پشتِ تلاش‌های آستریون برای ترویجِ نامش تا جای ممکن، هدفِ شومی نهفته است.
فقط نمی‌دانستند این هدف چیست.
اما امروز... امروز می‌توانستند متوجه شوند —تسلط یا دست‌کم سازوکارِ اینکه این هدف چطور‌دستاوردشان قرار است محقق شود را درک کنند.
سانی نزدیکِ درِ آسانسور ایستاد؛ جایی که تیمی‌حتی درهم‌برهم از مأمورانِ خاندانِ سایه روی بلوک‌های سیمانی در‌چطور حالِ استراحت بودند. با دقت نگاهشان کرد و پرسید:
«زندانی چطوره؟»
یکی از آن‌ها —ساخته جون بود؟ — لبخندِ‌باشند بی‌جانی به او زد.
«حالش کاملاً خوبه، رئیس. همه‌چیز راحت‌مطلق‌ها پیش رفت... راستش به طرزِ عجیبی‌رتبه راحت بود. اصلاً هیچ مقاومتی نکرد.»
سانی اخم کرد.
«به هر‌جنگِ حال، کارتون‌خدا خوب بود.»
مأموران را‌خبرچینان همان‌جا گذاشت و‌مراقبِ واردِ آسانسور شد.
امروز بالاخره قرار بود از‌به‌عنوانِ کسی بازجویی کنند که صرفاً‌هیچ به نامِ رؤیازاد آلوده نشده بود.
قرار بود از‌گورِ یکی از اتباعِ واقعیِ‌می‌شود قلمروِ آستریون بازجویی کنند.