چپتر 2920: انتظارات در برابر واقعیت
0سانی نمی‌دانست باید از مقبرهٔ آریل چه انتظاری داشته باشد — مقبرهٔ‌زیرِ آریلِ واقعی، نه شبحی از آن که طلسمِ کابوس ساخته بود — اما‌شگفتی‌آفرینی‌های دست‌کم می‌دانست چه چیزهایی در انتظارش نیست، و همین اجازه می‌داد پیش‌بینی‌هایی بکند.
پیش از هر چیز، تفاوتِ میانِ رودِ بزرگِ واقعی و‌نیازی رودِ بزرگی که در کابوسِ سوم دیده بود، نقشی بود‌نبردی که دایرون، شاهِ مار، در سرنوشتِ مردمِ رود ایفا کرده بود.
دایرون توانسته بود از شن‌های سفیدِ جهنمِ آریل بگذرد و به همراهِ قوی‌ترین قهرمانانش — کسانی مثلِ‌شگفتی‌آفرینی‌های دخترش، گلِ باد — واردِ مقبرهٔ آریل شود. با این کار، ردی از خود روی رودِ بزرگ‌این‌گونه به جا گذاشته بودند؛ یعنی نسخه‌ای از آن‌ها در تمامِ کابوس‌هایی که آنجا رخ می‌داد حضور می‌یافت.
در این میان مردمش — تمامِ جمعیتِ باقی‌مانده از دریای گرگ‌ومیش — خود را به تخته‌سنگِ سیاه و‌شن‌ها عظیمی رساندند که میانِ تپه‌های شنی افتاده بود و بذرِ کابوسی در دل داشت، و به مصافش رفتند.نهایت این همان بذری بود که سانی و اعضای دسته‌اش پس از نبردِ جمجمهٔ سیاه به مصافش رفته بودند.
بازماندگانِ دریای گرگ‌ومیش از پسِ این کار برآمدند، چون برخلافِ مطلقِ خود مجبور‌شن‌ها نبودند به خودِ مقبرهٔ آریل برسند. پس نیازی نبود شبانه از بیابانِ کابوس‌بی‌شمارِ بگذرند؛ زمانی که بی‌مرگ‌ها از زیرِ شن‌ها برمی‌خاستند تا در نبردی ابدی درگیر شوند.
با این حال، باز هم سفری هولناک بوده و بدونِ شگفتی‌آفرینی‌های بی‌شمارِ آدم‌های بی‌شمار‌بگذرند به سرانجام نمی‌رسید. اما در نهایت موفق شدند و سپاهی از داوطلبان واردِ کابوسِ‌بوده رودِ بزرگ شدند؛ جایی که اشباحِ شاه دایرون و قدیس‌هایش از پیش انتظارشان را می‌کشیدند.
این‌گونه بود که شهرِ گرگ‌ومیش بنا‌برمی‌خاستند شد و هستهٔ مقاومت در برابرِ‌باز آلودگی شکل گرفت... البته در کابوس.
اما در مقبرهٔ آریلِ واقعی خبری از گرگ‌ومیش نبود. اصلاً نمی‌توانست‌نبود باشد. دایرون و قدیس‌هایش هنوز اینجا بودند... دست‌کم قبلاً اینجا بودند...درگیر اما ارتشِ عظیمی از بیگانگان وجود نداشت تا با آلودگی بجنگد.
نفیسی هم در کار نبود و تا جایی که سانی‌زمانی می‌دانست، او تنها کسی بود که می‌توانست جویندهٔ اول — آلتیا‌سفری از آن نُه‌تن — را نابود کند بی‌آنکه تسلیمِ تباهی شود.
فقط مردمِ رود آنجا بودند. شهرهایی که کاهنه‌ها بر آن‌ها فرمان‌نبود می‌راندند؛ همان کاهنه‌هایی که مقدّر بود خودشان تسلیمِ نجواهای مصب شوند، و‌شوند همین‌طور بافت — شهری که پیروانِ طلسمِ کابوس در آن زندگی می‌کردند.
پس حتی اگر طاعون‌ها در مقبرهٔ آریلِ واقعی حضور نداشتند — نه‌باز سرورِ هراس، نه عذاب، نه روح‌دزد، نه کشتارِ نامیرا، نه بلعنده و‌موفق نه شاهزادهٔ دیوانه — باز هم سانی شانسِ تمدنِ رود را بالا نمی‌دید.
به‌احتمالِ زیاد تا الان‌برخلافِ نابود شده و نیروهای‌خودِ آلودگی آن را بلعیده بودند.
حالا دیگر کلِ رودِ‌برسند بزرگ به تودهٔ جوشانی از‌بگذرند موجوداتِ کابوس تبدیل شده بود.
و چون خبری از شاهزادهٔ دیوانه نبود، هیچ تکه‌چوبی هم روی آب شناور‌بیابانِ نبود که سانی به آن چنگ بیندازد. نه انبوهی از رون‌های مجنون رویش‌سفری حک شده بود، و نه هشداری در کار بود که مراقبِ آرزوهایش باشد.
به هر حال دیگر خیلی‌شن‌ها دیر شده بود که سانی‌شوند به آن هشدار اعتنا کند.
درسته. و بعد...
و بعد مهم‌ترین تفاوت در میان‌نبود بود؛ همان تفاوتی که سانی بیشتر‌زیرِ از همه از آن واهمه داشت.
پرندهٔ دزدِ پست. شبحِ او در مصبِ رودِ بزرگِ خیالی لانه کرده بود، اما حالا آن‌بی‌مرگ‌ها شبح با فرار از کابوس، در جهانِ واقعی به سر می‌برد. هیچ معلوم نبود آن موجودِ‌آدم‌های نفرت‌انگیز چه کرده، رودِ بزرگ را چطور تغییر داده و در این لحظه مشغولِ چه کاری است.
تنها چیزی که سانی از آن اطمینان داشت این بود که پرندهٔ دزد هنوز در‌بوده مقبرهٔ آریل است. دلیلِ باورش هم بسیار ساده بود: اگر ترورِ نفرین‌شده‌ای که حتی ایزدان هم‌قدیس‌هایش از آن بیزار بودند به عالمِ رؤیا می‌گریخت، بشریت خیلی زود پیامدهای آزادی‌اش را حس می‌کرد.
پرندهٔ دزدِ نفرت‌انگیز‌چون اول از همه‌مجبور چه چیزی را می‌دزدید؟
آیا تمامِ چشمانِ زیبای هستی را به عنوانِ‌بیابانِ غنیمت برمی‌داشت؟ یا اینکه صرفاً پس از کندنِ‌ابدی کلِ دریاچهٔ آینه از تاروپودِ جهان، فرار می‌کرد؟
شاید هم تارهای درخشانِ تقدیری‌مطلقِ را می‌دزدید که طلسمِ کابوس‌نیازی از آن‌ها بافته شده بود؟
این حرف کاملاً خیالی به نظر می‌رسید، اما از آن پرندهٔ لعنتی هیچ‌چیز‌سفری بعید نبود. هرچه باشد، پیش از این تقدیرِ او را دزدیده بود، پس‌سپاهی چه کسی می‌گفت که نمی‌تواند طلسمِ کابوس را فقط محضِ سرگرمی پاره‌پاره کند؟
اصلاً از آنجا که به نظر می‌رسید پرندهٔ دزد شیفتهٔ هر چیزی است که‌بگذرند به بافنده ربط دارد، و طلسمِ کابوس هم از روحِ بافنده زاده شده بود،بوده اگر آن موجودِ نفرت‌انگیز به دنیا می‌گریخت، طلسم در معرضِ بزرگ‌ترین تهدید قرار می‌گرفت.
ها. به‌نبودند این فکر‌برسند نکرده بودم.
سانی آهی کشید و در نهایت به دو حقیقتی اعتراف کرد‌نبود که از همان لحظهٔ شیرجه زدن در رودِ بزرگ از آن‌ها‌درگیر آگاه بود، اما تا الان تمایلی نداشت به آن‌ها فکر کند.
موردِ اول کاملاً واضح بود... تاریکیِ آرام‌بخشی که داشت از آن لذت می‌برد اصلاً نباید در مقبرهٔ آریل‌بی‌شمارِ وجود می‌داشت. در کابوس، رودِ بزرگ با نورِ هفت خورشید روشن می‌شد که آریل هر کدام را از هسته‌های‌هستهٔ روح — یا دست‌کم خرده‌های روحِ — به‌جامانده از تایتانِ سنگی، همان وحشتِ نامقدسی که کشته بود، ساخته بود.
الان هیچ اثری از آن خورشیدها نبود. البته ممکن بود به زیرِ رودِ بزرگ رفته باشند‌بی‌مرگ‌ها و این گستره از آن را در شبی عمیق و بی‌نور فرو برده باشند. اما در‌آدم‌های آن صورت، خودِ آب باید تشعشعی زیبا از خود ساطع می‌کرد و از پایین روشن می‌شد.
هیچ تشعشعی در کار نبود. آب‌های‌نبود رودِ بزرگ بی‌نور بودند و دنیا‌زیرِ در تاریکیِ مطلق فرو رفته بود.
شاید اون‌برآمدند پرندهٔ لعنتی واقعاً‌مطلقِ خورشیدها رو دزدیده.
هرچه باشد، آن‌ها‌بی‌مرگ‌ها درخشان‌ترین چیز در‌برمی‌خاستند مقبرهٔ آریل بودند.
هوا به‌شدت سرد بود — در واقع‌نبودند آن‌قدر سرد که سانی نمی‌توانست توضیح دهد چرا‌زمانی آب‌های راکد و تاریکِ اطرافش هنوز یخ نزده‌اند.
و این دومین چیزی بود که‌نبود باید به آن اعتراف می‌کرد... دومین‌زیرِ موردی که در این دنیا درست نبود.
آب‌های رودِ بزرگ که‌برخلافِ تا پیش از این بی‌وقفه‌برسند جریان داشتند، دیگر جریان نداشتند.
آب راکد ایستاده بود، کاملاً بی‌حرکت، و مانندِ دشتی هموار و‌حال بی‌پایان به هر سو کشیده شده بود. اگر هم جریانی وجود‌نمی‌رسید داشت، آن‌قدر ضعیف بود که سانی اصلاً نمی‌توانست آن را حس کند.
یک‌جوری می‌توانست نبودِ‌چون خورشیدها را توجیه کند،نبودند اما این یکی را...
این یکی را حتی‌برسند نمی‌توانست درک کند، چه برسد‌بگذرند به اینکه بخواهد توجیهش کند.
قرار نبود رودِ بزرگ راکد بماند. این کاملاً برخلافِ ذاتش بود — برخلافِ طراحیِ‌بگذرند آریل. قرار نبود هیچ نیرویی بتواند جریانِ آب‌هایش را متوقف کند و قرار نبود هیچ‌کس‌بدونِ قادر به شکستنِ قوانینِ بنیادینی باشد که بر این عالمِ یگانه و عجیب حاکم بود.
سانی در حالی که در آبِ‌برمی‌خاستند سرد شناور بود و تاریکیِ مطلق‌باز احاطه‌اش کرده بود، آهِ سنگینی کشید.
«باورم نمیشه.»
زمانِ زیادی را صرف کرده بود — الان چقدر گذشته بود؟ شش، هفت سال؟ تمامِ آن‌ابدی سال‌ها را صرفِ تصورِ روزی کرده بود که به مقبرهٔ آریل برمی‌گردد. انواع و اقسامِ سناریوهای‌موفق ممکن را تصور کرده بود، اما باز هم نتوانسته بود آنچه را واقعاً رخ می‌دهد پیش‌بینی کند.
واقعیت حتی با‌چون دیوانه‌وارترین نظریه‌هایش هم‌مجبور کاملاً تفاوت داشت.
این یعنی هیچ ایده‌ای نداشت که اینجا، داخلِ مقبرهٔ آریل، باید‌حال انتظارِ چه چیزی را داشته باشد. با هرچه روبه‌رو می‌شد، غافلگیریِ تمام‌عیار‌نهایت و مطلق — و به احتمالِ زیاد ترسناکی — در انتظارش بود.
تنها چاره‌اش این بود‌برخلافِ که به دلِ ناشناخته‌ها بزند‌برسند و به بهترین‌ها امیدوار باشد.
سانی که کمی استراحت کرده بود،نبود نفسِ عمیقی کشید و در نهایت‌زیرِ خودش را مجبور به حرکت کرد.
«اول از‌برآمدند همه. بریم نفیس‌مطلقِ رو پیدا کنیم...»
با توجه به‌بی‌مرگ‌ها کابوسِ سوم، باید‌برمی‌خاستند همین نزدیکی‌ها می‌بود.