چپتر 3088: مرگ یا رهایی
0واقعیتِ نبرد عوض شد. پیش‌تر‌سؤال با ارتشی از قدیس‌های آلوده‌رسیدن و فرمانده‌شان، تایتانِ یشمی، روبه‌رو بودند.
اما حالا با ارتشی از قدیس‌های آلوده، تایتانِ یشمی و‌شیرجه دشمنِ واقعی روبه‌رو بودند—موجودی مغاکی و هولناک که حضورش را‌فقط پنهان کرده بود، اما بی‌شک بزرگ‌ترین تهدید به شمار می‌رفت.
پس استراتژی‌شان هم باید عوض می‌شد. اما پیش از آن، سانی و نفیس باید به ماهیتِ واقعیِ دشمنانشان پی می‌بردند. برای‌فقط مثال... گولم‌های سنگی که پیش‌تر با آن‌ها جنگیده بودند، صرفاً پوسته‌هایی بودند که موجودِ تاریکی برای پنهان شدن از نورِ نف‌پشتِ به کار می‌گرفت. به‌محضِ اینکه بقایای تاریکیِ درونشان از بین می‌رفت، گولم‌ها درست مثلِ همان سازه‌های بی‌جانی که بودند، از هم می‌پاشیدند.
اما حسابِ تایتانِ یشمی جدا بود. او پوسته‌ای بی‌جان نبود؛ سانی می‌توانست روحِ فاسدشده‌اش را حس کند و کاسی‌فاسدشده‌اش می‌توانست حقیقتِ وجودِ پلیدش را بخواند. این یعنی با موجودی زنده طرف بودند، با این حال، به نظر می‌رسید پیچکِ‌خیمه‌شب‌بازی مغاکیِ تاریکی دارد این موجود را مثلِ عروسکی خیمه‌شب‌بازی کنترل می‌کند... پس اگر آن پیچک از بین می‌رفت چه می‌شد؟
تایتانِ یشمی‌نیاز هم از‌پاسخِ هم می‌پاشید؟
یا صرفاً از چنگِ نفوذِ‌رسیدن موجودِ تاریکی رها می‌شد و‌شیرجه همچنان تهدیدی مهیب باقی می‌ماند؟
سانی و نفیس به‌شدت نیاز‌بدانند داشتند پاسخِ این سؤال و‌باستانی خیلی سؤال‌های دیگر را بدانند.
با رسیدن به ویرانه‌های پهناورِ آمفی‌تئاترِ باستانی، سانی شیرجه زد تا خودش را به سینهٔ تایتانِ یشمی‌می‌توانست بکوبد. هرچه باشد، آن دو در رتبه و طبقه برابر بودند—حتی اگر فقط یک تجسم از سانی‌پیچکِ واردِ نبرد می‌شد، باز هم اطمینان داشت که می‌تواند چالشی جدی برای آن غولِ سنگیِ سربه‌فلک‌کشیده بیافریند.
اما با نزدیک شدن‌پاسخِ به تایتانِ یشمی، این‌دیگر اطمینان به‌سرعت رنگ باخت.
از این فاصلهٔ نزدیک، می‌توانست به‌وضوح ببیند چه چیزی پشتِ‌شیرجه نقابِ تایتانِ منفور پنهان شده است... تاریکیِ پهناور، نفوذناپذیر و‌فقط درک‌ناشدنی. و با یورشِ برق‌آسای سانی، آن تاریکی به حرکت درآمد.
تاریکیِ عنصری که شهرِ باستانی‌بدانند را در خود غرق کرده‌باستانی بود نیز هم‌پای آن تکان خورد.
در یک آن، درخششِ زیبای فانوس‌های بی‌شماری که شهر را روشن می‌کردند کم‌سو شد، و نورِ درخشانِ‌می‌توانست نف نیز همین‌طور. تاریکی خروشید و نور را بلعید. سانی به خودش که آمد، در محاصرهٔ گستره‌ای بی‌نور‌مغاکیِ بود. کور شده بود و قدرتش تحلیل می‌رفت؛ اراده‌اش زیرِ بارِ خردکنندهٔ نیتِ شومِ دشمن به‌سختی مقاومت می‌کرد.
قدیس دور بود، برای همین سانی نمی‌توانست چیزی ببیند. با این حال، هنوز‌آمفی‌تئاترِ می‌شنید—صدای ترک‌خوردنِ کفِ آمفی‌تئاترِ باستانی را زیرِ چکمهٔ تایتانِ یشمی شنید، و همین‌طور نالهٔ‌واردِ عمیق و پرطنینی که از ساییده شدنِ صفحاتِ عظیمِ زرهِ سنگ‌مانندش به یکدیگر برمی‌خاست.
غولِ نفرت‌انگیز که در تاریکی پنهان شده بود، دستش را حرکت‌خودش می‌داد تا راهِ دشمن را سد کند... تا سانی را مثلِ‌واردِ یک حشره له کند. انگار حملهٔ جسورانهٔ سانی محکوم به شکست بود.
اما این موضوع اهمیتی نداشت.
هدفش صرفاً این بود که‌گولم‌ها حواسِ تایتانِ یشمی را برای‌بی‌جانی لحظه‌ای پرت کند، نه چیزی بیشتر.
حملهٔ اصلی از پشتِ سرش‌سؤال می‌آمد، جایی که نفیس مثلِ‌رسیدن ستاره‌ای درخشان پهنهٔ تاریک را می‌شکافت.
با بالا بردنِ برکت، تیغهٔ از پیش کورکننده‌اش از نوری‌شیرجه نابودگر لبریز شد. و وقتی آن را در هوا چرخاند،فقط شهرِ پهناور برای لحظه‌ای در درخششی سپید و خالص غرق شد.
پرتوی از نورِ سپیدِ بی‌نقص‌بدانند تاریکی را شکافت، خودِ واقعیت را‌شیرجه برید و لبه‌های ازهم‌گسیخته‌اش را سوزاند.
تایتانِ یشمی نتوانست به‌موقع به حملهٔ ستارهٔ دگرگون واکنش نشان دهد؛ در واقع، اصلاً‌پوسته‌ای فرصتی برای واکنش نبود. هر چه باشد، پرتویی که رها کرده بود نورِ خالص‌موجودی بود و با سرعتِ نور حرکت می‌کرد و در یک آن در هدفش فرورفت.
اما هدفش‌نیاز آن غولِ‌پاسخِ پلید نبود.
در عوض، پرتوِ نورِ ویرانگر هوای بالای شانهٔ تایتانِ اعظم را سوزاند،سینهٔ از آن گذشت و در تاریکیِ ژرفِ شاخکِ غول‌پیکری که پشتِ قامتِ‌اطمینان سر به فلک کشیده‌اش پنهان بود، فرو رفت. بعد، برقی کورکننده زد.
برای یک لحظه، دنیا به ورطهٔ سپید و ویرانگری بدل‌باستانی شد. تاریکیِ عنصریِ تحتِ فرمانِ تایتانِ یشمی در موجِ بی‌رحمِ‌بودند—حتی آن شسته شد و سانی از آن زندانِ کورکننده رهایی یافت.
با این حال، هنوز نمی‌توانست چیزی ببیند یا سایه‌ای را حس‌می‌پاشیدند کند؛ در دنیای سراسر خلوص و بی‌نقصی که نفیس به واقعیت کشانده‌وجودِ بود، هیچ سایه‌ای وجود نداشت. بعد، موجِ انفجارِ عظیم از راه رسید.
جرمِ تصورناپذیرِ تایتانِ یشمی از سانی در برابرِ آن محافظت کرد، اما باز هم‌باستانی حس کرد انگار وزنِ تمامِ رشته‌کوهِ بالای سرش ناگهان به او کوبیده شده است.باز مثلِ عروسکی پارچه‌ای به عقب پرتاب شد و استخوان‌هایش زیرِ آن فشارِ سهمگین ناله کردند.
حتی نمی‌خواست به این فکر کند که تایتانِ‌آمفی‌تئاترِ یشمی که بیشترِ ضربهٔ ویرانگر را با پشتش‌رتبه دفع کرده بود، چقدر محکم ضربه خورده است.
سانی تقلا می‌کرد خودش را در‌رسیدن هوا نگه دارد که غرشِ کرکنندهٔ‌خودش انفجار همچون بهمن بر سرش آوار شد.
وقتی حجمِ بی‌حسابی از هوا هجوم آورد تا خلأِ ناشی از گرمای سوزان و نیروی ویرانگرِ‌نبود انفجارِ عظیم را پر کند، بادی توفانی برخاست. تازه آن موقع بود که درخششِ سپیدی که دنیا‌می‌رسید را در خود بلعیده بود کمی فروکش کرد و سانی توانست اشکالِ تارِ چکیده‌سنگ‌های اطراف را ببیند.
نورِ کورکننده آرام‌آرام‌داشتند محو شد و تاریکی‌سؤال‌های دوباره به درون خزید.
نخستین چیزی که سانی دید، قامتِ تلوتلوخورانِ تایتانِ یشمی بود؛شیرجه زرهِ سیاه و هراس‌انگیزش ترک برداشته و چنان داغ شده‌فقط بود که درخششی تند و گداخته از آن ساطع می‌شد.
بعد، نگاهِ‌خیلی سانی به پشتِ‌بدانند غولِ پلید چرخید.
و آنجا، دید...
شاخکی غول‌پیکر که در‌پاسخِ نورِ رنگ‌باخته نمایان شده بود؛بدانند پاره‌پاره و در حالِ تشنج.
از بدنِ تایتانِ یشمی گسسته و جدا شده‌آمفی‌تئاترِ بود و در هوا شلاق می‌خورد، در حالی‌رتبه که رودهایی از تاریکیِ مایع از اعماقش بیرون می‌ریخت.
غولِ سر به فلک کشیده که از مهارِ آن وحشتِ مغاکی رها شده بود،بکوبد تلوتلو خورد و به زانو درآمد. ضربهٔ سقوطش میدانِ نبردِ تَرَک‌خورده و ذوب‌شده را‌چالشی لرزاند. سانی به غولِ زانوزده خیره ماند و لحظه‌ای نفس کشیدن از یادش رفت.
یالا... بمیر!
از ته‌دل امیدوار بود که تایتانِ اعظم مانند‌دیگر پوسته‌ای توخالی فرو بریزد و پودر شود و خودش‌سینهٔ را از معادلهٔ مرگبارِ این نبردِ شوم حذف کند.
اما التماسِ خاموشِ سانی بی‌پاسخ ماند. تایتانِ یشمی به‌جای فروپاشی، سرش را آهسته‌بکوبد بلند کرد و با کینه‌ای به‌مراتب بیشتر به او خیره شد. ناگهان، اقیانوسِ خفه‌کنندهٔ‌چالشی ارادهٔ پلیدش حتی خردکننده‌تر از پیش شد، گویی از باری فلج‌کننده رهایی یافته بود.
و جایی در پشت‌سر، در دوردست... با‌ویرانه‌های دیدنِ نورهای شهرِ باشکوه که یکی پس‌بکوبد از دیگری خاموش می‌شدند، چشمانِ سانی گشاد شد.
غیابِ نور، شاخکِ عظیمِ دوم از‌درست تاریکیِ مطلق را نمایان کرد که‌حسابِ از شکافِ بزرگِ آن‌سوتر بالا می‌آمد.
چهرهٔ سانی در هم ریخت.
زیرِ لب ناسزا گفت.
لعنت به‌خیلی همه‌چی... اَه، دیگه‌بدانند نمی‌خوام مقدّر باشم...