چپتر 2531: رهسپاری
0پی‌تی‌وی نزدیکِ اسکله‌ای خصوصی توقف کرد که پارکِ کوچکی آن را از‌شدند دید پنهان کرده بود. سانی موتور را خاموش کرد و به همراهانش‌پیش نگریست. آمیزهٔ عجیبی از هیجان و خستگی را در خود حس می‌کرد.
راستش را بخواهید، حسابی خسته بود. سانی دقیقاً به یاد نمی‌آورد آخرین بار کِی خوابیده است. با اینکه‌پیاده در شرایطِ عادی این موضوع مشکلی ایجاد نمی‌کرد، اما در حالِ حاضر انسانی معمولی بود. پلک‌هایش سنگین بود‌چوبی و سرش انگار از سرب ریخته شده بود، اما در عینِ حال، پر از انرژیِ بی‌قرار و جنون‌آمیزی بود.
«آه. دلم‌نبود برای نیمه‌خدا‌موتورِ بودن تنگ شده.»
«بریم.»
از خودرو پیاده شدند و به سمتِ اسکلهٔ چوبی‌ای پایین رفتند‌پیاده که مسافتِ کوتاهی در آب‌های بی‌قرارِ دریاچهٔ آینه پیش رفته بود.دریاچهٔ آنجا، قایقِ بادبانیِ چوبی و زیبایی منتظرشان بود، آماده برای بادبان کشیدن.
البته، بیشتر در معنایِ استعاری. هوا‌عینِ برای برافراشتنِ بادبان‌ها مساعد نبود، اما‌برای قایق به موتورِ الکتریکی هم مجهز بود.
این قایقِ تفریحیِ لوکسِ موردرتِ دیگر‌مجهز بود... یا بهتر است بگوییم، یکی از‌یکی قایق‌های تفریحیِ لوکسش. البته که همین‌طور بود.
پیکری بلندقامت در لبهٔ اسکله منتظرشان بود که در پسِ پردهٔ باران پنهان شده بود. موردرت با آن پالتویِ‌پشتِ بلند و پاره‌پوره، صورتِ رنگ‌پریده و چهرهٔ بی‌احساسش، شبیهِ خارون، قایق‌رانِ جهانِ زیرین به نظر می‌رسید... دریاچه پشتِ سرش‌چند کشیده شده بود و در دوردست، شبحِ باشکوهِ قلعهٔ بزرگ مانند سرابی از میانِ امواجِ خروشان سر برآورده بود.
موردرت در سکوت به آن‌ها نگاه کرد. چشمانِ وهم‌انگیز و‌خودرو آینه‌مانندش چند لحظه روی تجسمِ دیگرش مکث کرد، و سپس‌آب‌های خلأِ سرد و خالیِ خودِ واقعی‌اش پشتِ لبخندی دلپذیر پنهان شد.
«خب، این قطعاً یادِ گذشته رو‌عینِ زنده می‌کنه. مورگان، خواهرِ عزیزم... واقعاً‌برای باید دست از این‌طور ملاقات کردن برداریم.»
همچنان که لبخند می‌زد،موتورِ به عقب و به‌لوکسِ دیوارهای دوردستِ قلعه نگاهی انداخت.
«البته، خُرد کردنِ تدریجیِ روحِ تو توی اون خرابه‌ها سرگرمیِ خیلی جالبی بود. از دیدنِ شما هم خوشحالم،دریاچه قدیس آتنا — مثلِ همیشه دیدنتون مایهٔ مسرته. واقعاً آدمِ خاصی می‌خواد که بعد از این‌همه نقصِ عضو‌وهم‌انگیز شدن، له‌ولورده شدن و کشته شدن به دستِ من، بازم زنده بمونه... اجازه بدید تحسینم رو ابراز کنم.»
افی چند لحظه‌جنون‌آمیزی به او نگاه‌نیمه‌خدا کرد، سپس لبخند زد.
«اوه؟ نظرت چیه به‌ریخته جاش پامو تا ته‌انرژیِ فرو کنم تو ماتحتت؟»
سانی چهره در هم کشید.
حرف‌هایش کمی‌باران رکیک بود...پالتویِ اما اشتباه نمی‌گفت.
با نگاهی‌بی‌قرار تاریک به‌دلم موردرت گفت:
«مطمئنی تو این وضعیت می‌خوای ما رو عصبانی‌انرژیِ کنی؟ یا فکر می‌کنی یه موجودِ کابوسِ نفرین‌شدهٔ دیگه‌خودرو یه جا قایم نکردم که بندازم رو سرِ دیوونه‌ت؟»
سانی پوزخند زد.
«در واقع، پنج‌تا دارم. دوتا‌بلند جانور، دوتا اهریمن و یه‌بی‌احساسش تایرنت. پس... حواست به رفتارت باشه.»
البته، منظورش نفرین‌شدگانی بود که در بازیِ مرگ و خانهٔ عروسکیِ‌پیاده وحشتناک زندانی بودند. رها کردنِ آن‌ها در دنیا قطعاً کاری نبود که‌آینه او انجام دهد، اما آن حرام‌زاده که مجبور نبود این را بداند.
لبخندِ موردرت کمی زورکی شد.
«...عذر می‌خوام. لطفاً‌قایق سوار شید — وقتی‌تفریحیِ برای تلف کردن نداریم.»
به‌دنبالِ او سوارِ قایقِ تفریحی شدند. سانی متوجه شد وقتی مورگان از‌خارون کنارِ موردرت می‌گذشت، دستانش تکانی خورد — خوشبختانه، دستکش‌های چرمیِ سیاهش را‌قلعهٔ درنیاورد، بنابراین به نظر می‌رسید دست‌کم فعلاً می‌توانند صلح را حفظ کنند.
موردرتِ دیگر نمی‌توانست چشم از کپیِ آینه‌ایِ خودش بردارد. لبخندِ احمقانه و کمرنگی بر لب‌چوبی‌ای داشت — انگار پس از جداییِ طولانی به آدمِ عزیزی رسیده باشد. اما خودِ موردرت‌زیبایی حتی نگاهش هم نمی‌کرد و طوری رفتار می‌کرد که انگار نیمهٔ دیگرش اصلاً وجود ندارد.
وقتی کنارِ هم ایستادند،... کاملاً شبیهِ هم بودند. لباس‌هایشان فرق می‌کرد و یکی‌نیمه‌خدا خیلی ژنده‌تر از دیگری بود، اما شباهتِ بینشان چنان کامل بود که عجیب به‌آب‌های نظر می‌رسید. بیشتر از دوقلوهای همسان شبیهِ هم بودند. صرفاً کپی‌های بی‌نقصِ یکدیگر بودند.
با این حال، محال‌موتورِ بود بشود آن‌ها را‌لوکسِ با هم اشتباه گرفت.
یا دست‌کم سانی این‌طور فکر می‌کرد، تا اینکه‌رنگ‌پریده آن دو تکهٔ موردرت در کابین ناپدید شدند و‌می‌رسید در حالی برگشتند که لباس‌های یکدیگر را پوشیده بودند.
موردرتِ دیگر — مدیرعاملِ نازپروردهٔ گروهِ دلاوری — حالا زیرِ بارانیِ پاره‌پاره‌اش لباس‌های ژنده به تن داشت.رفتند در همین حال خودِ موردرت کت‌وشلوارِ شیکِ سبزآبی با تزئیناتِ طلاییِ خوش‌سلیقه‌ای پوشیده بود. موهایش را حالت‌کشیدن داده و طرزِ ایستادنش را عوض کرده بود، طوری که کمتر باابهت و بیشتر سربه‌زیر به چشم می‌آمد.
سپس، موردرت نفسِ عمیقی کشید و لبخندِ احمقانه و‌بی‌قرار کمرنگی روی صورتش نشاند. ناگهان همه‌چیزش تغییر کرد، انگار‌پیاده که دوباره متولد شده باشد — وقارش، حضورش، نگاهش...
چند لحظه بعد، سانی اصلاً‌الکتریکی مطمئن نبود که بتواند این دو‌بهتر موردرت را از هم تشخیص دهد.
این... ممکنه دردسرساز بشه.
موردرت معصومانه به‌جنون‌آمیزی او نگاه کرد‌نیمه‌خدا و سرفه‌ای کرد.
«خب، کارآگاه سانلس، راه بیفتیم؟»
سانی مدتی به او‌موتورِ خیره ماند و بعد‌لوکسِ آرام سر تکان داد.
«باشه. بیا...باران همین کار‌پالتویِ رو بکنیم.»
قایق با طنابی به اسکله بسته شده بود. افی طناب را باز کرد و بعد پرید‌پایین داخل، و چیزی نمانده بود روی عرشهٔ خیس لیز بخورد — سانی کمک کرد تعادلش را‌آماده به دست بیاورد و به شبحِ مه‌آلودِ شهرِ سراب نگاه کرد که داشت آرام دور می‌شد.
پس از‌انگار چند لحظه‌ریخته سکوت، آهی کشید.
«حس می‌کنم بعد از رسیدن به قلعه دیگه قرار نیست برگردیم ساحل. اینجا... به روشِ خودش‌همین‌طور جالب بود. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بتونم ببینم مردم قبل از دورانِ تاریک چطور زندگی می‌کردن — قبل‌خارون از قحطیِ منابع، جنگ‌ها، بلایای طبیعی و طلسمِ کابوس. توی دنیایی پر از صلح، رفاه و امید.»
مکث کرد.
«و بازم تونستن گند بزنن‌برای بهش. خب... فکر کنم ذاتِ‌خودرو انسان همینه. تو چی فکر می‌کنی؟»
افی هم‌انگار به عقب‌ریخته نگاه کرد.
کمی به جوابش‌قایق فکر کرد و‌مجهز بعد لبخند زد.
«اینجا شیرکاکائو و‌موردرت دونات داره. دلم‌پاره‌پوره براش تنگ می‌شه.»
سانی آهی کشید.
«و سریال‌های‌انگار تزکیه. اونا‌ریخته هم عالی‌ان.»
افی خندید، بعد هفت‌تیرش را از‌مجهز غلاف بیرون کشید، توپی‌اش را باز کرد‌یکی و گلوله‌ها را یکی‌یکی داخلش جا داد.
«می‌دونی...»
آخرین گلوله را گذاشت‌دلم و هفت‌تیر را با‌تنگ صدای تقِ بلندی بست.
«اگه قلعه‌بان رو شکست بدیم و کنترلِ این‌انرژیِ بخش از حصار رو پس بگیریم، شاید بتونیم کاخِ‌خودرو خیال رو به هر شکلی که دلمون می‌خواد دربیاریم.»
افی به‌نبود سانی نگاه کرد‌الکتریکی و نیشخند زد.
«حتی می‌تونیم اون قضیهٔ تزکیه که گفتی رو به واقعیت‌بی‌احساسش تبدیل کنیم. فقط تصور کن! من و تو، نفیس، کاسی، کای‌دوردست و جت بیایم اینجا تعطیلات و خفن‌ترین فرقهٔ تزکیه رو بسازیم.»
سانی چشم‌هایش را چرخاند.
«مطمئنم راهِ مفیدتری‌سرب برای کنترل کردنِ‌عینِ کاخِ خیال پیدا می‌کنیم.»
مدتی ساکت ماند، شتاب‌موتورِ گرفتنِ قایق را زیرِ پایشان‌موردرتِ حس کرد و بعد افزود:
«ولی اگه واقعاً یه فرقهٔ تزکیهٔ خفن ساختیم، باید‌چهرهٔ روی یه کوه باشه. یه کوهِ خفن که پر از‌پشتِ شکوفه‌های گیلاس باشه. با غارها و چشمه‌های عمیقِ چیِ طبیعی...»
قایقِ بادبانی آبِ دریاچه‌دلم را می‌شکافت و لحظه‌به‌لحظه‌تنگ به قلعهٔ سربه‌فلک‌کشیده نزدیک‌تر می‌شد.
قلبِ زیبا‌انگار و ویرانِ‌ریخته شهرِ سراب.