چپتر 2976: تلاقیِ سرنوشت‌ها
0وقتی پرندهٔ دزدِ پست در آب فرو رفت، سطحِ شیشه‌مانندِ‌می‌زد آن در هم شکست؛ ستونِ بلندی از کف به هوا برخاست‌اعماق و تصویرِ دیمونِ سرنوشت را از سطحِ رودِ بزرگ پاک کرد.
با این‌رگباری حال، کار از‌ترورِ کار گذشته بود.
پرندهٔ دزد در هر روزِ دیگری به‌راحتی‌پیش تاب می‌آورد که در معرضِ پژواکِ قصدِ‌سوخته کُشندهٔ یک دیمون قرار بگیرد... اما نه امروز.
چون امروز، نفرین‌های سه حاملِ مطلقِ طلسمِ کابوس از قبل ضعیفش کرده بود، شعلهٔ روحِ ستارهٔ‌تنها دگرگون از خاندانِ شعلهٔ جاودان سوزانده بودش — شعله‌ای که در تماس با هر چیزِ آلوده‌پایین‌تر به تباهی به‌شدت مخرب می‌شد — و ارادهٔ مرگِ سرورِ سایه‌ها او را مسموم کرده بود.
قصدِ کُشندهٔ‌ضربه نِتِر همان‌فاصله قطرهٔ آخر بود.
میلِ وحشیانهٔ پرندهٔ دزد به زنده ماندن، از قبل با دزدیدنِ عزمِ مرگبارِ سانی برای کشتنِ‌دستِ او آسیب دیده بود و حالا در نهایت در هم شکست. سانی می‌توانست حسش کند... اقیانوسِ بی‌کرانِ‌جانور ارادهٔ آن موجودِ منفور پس نشست؛ اراده‌ای که سرانجام زیرِ رگباری از ضرباتِ مرگبار در هم شکست.
ترورِ نفرت‌انگیز هنوز نمرده بود...
اما دیگر‌ترورِ در برابرِ مرگ‌نمرده هم مصون نبود.
حالا دیگه همه‌چی دستِ خودمه.
خودِ سانی هم تنها یک ضربه تا نابودی فاصله داشت، پس شرایط‌مصون برابر بود. یا پرندهٔ دزد آخرین زخم را به او می‌زد، یا‌شرایط سانی موفق می‌شد پیش از مرگ ضربه‌ای مهلک به جانور وارد کند.
پایین‌تر از او، پیکرِ‌زخم سوخته و درهم‌شکستهٔ ترورِ نفرت‌انگیز‌مهلک داشت به اعماق فرو می‌رفت.
سانی کسری از ثانیه به‌نمرده خود اجازهٔ درنگ داد. خودش را‌دیگه جمع‌وجور کرد، اراده‌اش را محکم کرد...
و سپس بال‌هایش را مرخص کرد‌شرایط و همچون نیزه‌ای غول‌پیکر از جنسِ تاریکیِ‌ضربه‌ای خالص، به سوی آبِ موج‌دار سقوط کرد.
پیکرِ مارمانندش همچون تیغه‌ای رودِ بزرگ را شکافت و در‌برابرِ میانِ تودهٔ آب به سقوط ادامه داد؛ در یک چشم‌به‌هم‌زدن‌ضربه فاصله‌ای را که از پرندهٔ دزدِ در حالِ غرق‌شدن داشت، درنوردید.
در کسری از ثانیه به جانور رسید و‌ضربه‌ای با حرکتی چابک، از چنگال‌های هولناکِ ترورِ نفرت‌انگیز‌اعماق جاخالی داد تا به دورِ پیکرِ له‌ولورده‌اش بپیچد.
واقعاً برازنده‌اش بود که این نبرد را در‌مرگ کالبدِ مارِ عقیقی به پایان برساند — کالبدی که‌ضربه از دایرون از دریای گرگ‌ومیش به ارث برده بود.
سانی به دورِ پرندهٔ دزد‌داشت پیچید و حلقه‌هایش را تنگ‌تر کرد‌موفق تا بی‌حرکتش کند. تا خفه‌اش کند.
او را به‌ضرباتِ اعماقِ تاریک و‌نفرت‌انگیز خردکنندهٔ رودِ بزرگ کشید.
پرندهٔ دزد تقلا کرد، اما دیگر اراده‌اش برای رهایی آن‌قدر قوی‌وارد نبود که ارادهٔ سانی برای نابودی‌اش را در هم بشکند. سانی‌درنگ محکم چسبید و با تمامِ توانِ باقی‌مانده‌اش دشمن را در هم فشرد.
نیش‌هایش در گردنِ دریده‌شدهٔ پرندهٔ‌نمرده دزد فرو رفت و با تمامِ‌دیگه قوا سعی کرد آن را بشکند.
با تمامِ‌ضربه اراده‌اش مرگِ جانور‌داشت را طلب کرد...
سپس، شکافی نهایی‌ضرباتِ آن‌ها را بلعید و‌هنوز از هم جدایشان کرد.
سانی روی سطحِ سختی غلت‌می‌زد خورد، کالبدِ انسانی‌اش را به خود‌وارد گرفت و لرزان روی پاهایش ایستاد.
این بار روی سطحِ جامدی فرود آمده‌برابرِ بودند. پشتِ نقابِ بافنده لبخندِ شومی زد؛ فهمید‌خودِ کجا هستند... هرچند نمی‌دانست در چه زمانی هستند.
آنجا قلبِ تایتانِ سنگی بود — پوستهٔ بیرونیِ مصب که بی‌صدا در‌پیش تاریکیِ بی‌پایان شناور بود. نبرد قرار بود همان‌جا که آغاز شده بود به‌خود پایان برسد، درست مثلِ رودِ بزرگ که تا ابد به درونِ خودش می‌ریخت.
پرندهٔ دزدِ پست کمی آن‌طرف‌تر روی‌نفرت‌انگیز سنگِ تاریک افتاده بود و همچون‌مصون تپه‌ای از پرهای زغال‌شده قد برافراشته بود.
دریاچه‌ای از خونِ سیاه آرام‌آرام از پیکرِ بی‌حرکتش به اطراف‌جانور پخش می‌شد... اما هنوز زنده بود. سانی می‌توانست سوختنِ شعلهٔ نامقدسِ‌اجازهٔ جانِ ملعونش را حس کند، هرچند ضعیف و بی‌رمق شده بود.
«آه... قیافه‌ت محشر شده، دزد...»
وضعِ خودِ‌ضربه سانی هم‌فاصله افتضاح بود.
ردایِ یشمی چیزی تا نابودیِ کامل فاصله نداشت و خون آرام‌آرام از‌مصون زخم‌های بی‌شمارِ پیکرِ له‌ولورده‌اش بیرون می‌زد. برخی از آن زخم‌ها چنان عمیق بودند‌برابر که استخوانِ سفیدش را نمایان می‌کردند و بعضی از استخوان‌هایش هم شکسته بود.
شبیه جسد بود... آن هم جسدی نگون‌بخت، از‌ضربه‌ای آن‌هایی که یا مرگی فاجعه‌بار را از سر گذرانده،می‌رفت یا پس از جان دادن بی‌رحمانه لت‌وپاره شده بودند.
اما سانی هم زنده بود.
در آن لحظه —فاصله بالاخره — کمی بیشتر از‌زخم پرندهٔ دزدِ پست زنده بود.
پس تیغه‌ای تاریک از سایه‌ها‌ترورِ بیرون کشید، تلوتلو خورد و‌برابرِ قدمی لرزان به جلو برداشت.
صدایش آرام و ضعیف بود:
«خصومتِ... خصومتِ شخصی در‌هنوز کار نیست، رفیق. خودت‌مرگ که می‌دونی اوضاع چطوره.»
البته منظورش این بود که‌داشت به‌شدت هم شخصی است، و آن‌موفق موجودِ پست روحش هم خبر نداشت.
اما در واقع، سانی فقط داشت این‌هنوز حقیقت را پنهان می‌کرد که برای برداشتنِ‌دیگه یک قدمِ دیگر هم دارد جان می‌کند.
پرندهٔ دزد با شنیدنِ صدایِ گنگِ‌موفق او تکانی خورد، سرش را چرخاند و‌پیکرِ با چشمی شیشه‌ای و مجنون نگاهش کرد.
سانی قدمی دیگر‌نفرت‌انگیز برداشت و بدنِ لت‌وپاره‌اش‌برابرِ مثل فنر جمع شد.
«اون تولهٔ دوست‌داشتنیت‌نابودی کجاست؟ آخ که چقدر‌برابر دلم می‌خواد پیداش بشه.»
سانی لبخندِ بی‌جانی زد؛ می‌دانست اگر‌نفرت‌انگیز تولهٔ پست همین الان به او‌مصون حمله کند، اوضاع خیلی بد می‌شود.
خب... خودش هم دست‌وپابسته نبود. سایه‌هایش آن‌قدر قوی نبودند که به مصافِ خودِ‌پیکرِ پرندهٔ دزد بروند، اما آن تولهٔ نفرت‌انگیز هنوز آن‌قدر بالغ نشده بود که‌اراده‌اش تهدیدی غیرقابل‌مهار برایشان باشد. سانی می‌توانست یکی دو تا از آن‌ها را احضار کند...
پرندهٔ دزد فقط نگاهش‌هنوز می‌کرد و جنون در‌مرگ چشمِ گرد و خسته‌اش می‌جوشید.
سانی نفسِ عمیقی کشید.
«پسش بده...»
قدمی به جلو برداشت.
«چیزی رو‌ترورِ که ازم‌هنوز دزدیدی پس بده!»
با یورشی‌ضربه برق‌آسا به‌فاصله جلو خیز برداشت.
و هم‌زمان، افسونِ [چشمِ من کجاست؟] از نقابِ بافنده را فعال کرد‌مصون — افسونی که دقیقاً به خاطرِ همین موجودی که روی سنگ‌های سردِ‌شرایط روبه‌رویش افتاده بود، خلق شده و چنین نامِ عجیبی به خود گرفته بود.
در دم، بافتهٔ درک‌ناپذیرِ تقدیر پیشِ رویش، پشتِ سرش و در همه‌جای اطرافش گشوده شد.درهم‌شکستهٔ در تمامِ هستی رخنه کرده بود — و همین‌طور در خلأ. گسترهٔ بی‌کرانش درست به‌مرخص همان اندازه‌ای که به یاد داشت عذاب‌آور بود و تماشایش همان‌قدر به ذهنش فشار می‌آورد.
پس سانی فقط روی بخشِ کوچکی از این‌مرگ بافتهٔ عظیم تمرکز کرد... فقط روی آن بخش از‌ضربه پیچیدگیِ بی‌نهایتش که به پرندهٔ دزدِ پست مربوط می‌شد.
و دیدش... چیزی‌نابودی که پیش از‌شرایط آن هرگز ندیده بود.
ماهیتِ واقعیِ صفتِ [مقدّر]مرگبار را دید که از‌نمرده ریسمان‌های تقدیر بافته شده بود.
قلبِ بیشترِ موجوداتِ زنده را تنها یک ریسمان سوراخ کرده بود که نمایانگرِ تقدیرشان‌سوخته بود. این ریسمان از گذشته تا آینده امتداد می‌یافت، تارهای بی‌شماری را لمس می‌کرد‌سپس و با آن‌ها پیوند می‌خورد — پیوندهایی گاه گذرا، و گاه ماندگار و ژرف.
پرندهٔ دزدِ پست هم ریسمانِ تقدیرِ خودش را داشت،مصون هرچند که آینده‌اش به هیچ‌چیز وصل نبود؛ رها و نامعلوم.فاصله درست مثلِ بقیه، حالا که دیگر آینده‌ای در کار نبود.
با این‌ضربه حال، چیزِ‌فاصله دیگری هم بود...
با دیدنِ تقدیرِ‌ضرباتِ دزدیده‌شده‌اش، چشمانِ سانی‌نفرت‌انگیز از وحشت گرد شد.
ریسمان‌های بی‌شماری از تقدیر روی پرندهٔ دزد به هم می‌رسیدند و به‌پایین‌تر چیزی پنهان در اعماقِ وجودش وصل می‌شدند — در واقع آن‌قدر زیاد بودند‌جمع‌وجور که دنیا را به‌کلی می‌پوشاندند و تمامِ هستی را به رنگی تاریک درمی‌آوردند.
پرندهٔ دزد رعب‌آور و قدرتمند بود،دیگر اما در برابرِ انبوهِ بی‌شمارِ آن ریسمان‌های‌دستِ بی‌پایان، همچون مورچه‌ای کوچک به چشم می‌آمد.
شبیه عروسکِ خیمه‌شب‌بازیِ ناتوانی بود‌داشت که نومیدانه در بی‌نهایتی از‌می‌زد ریسمان‌های بی‌پایان گره خورده بود.
[مقدّر] این بود.
نقطهٔ همگرایی،برابر یک کانون...زخم محلِ تلاقیِ تقدیرها.
آن‌قدر حیرت‌انگیز و‌نفرت‌انگیز مخوف بود که سانی‌برابرِ را به مکث وادارد...
تقریباً.
پرندهٔ دزد تکانی خورد تا‌ترورِ جلوی حملهٔ بی‌باکانهٔ او را بگیرد،مرگ اما دیگر کمی دیر شده بود.
سانی دست به درونِ روحش برد، همان‌طور که برای بافتنِ افسون‌ها‌وارد دست به درونِ یک خاطره می‌برد. با این تفاوت که این‌درنگ بار در همین حد متوقف نشد و باز هم عمیق‌تر رفت.
تا اینکه انگشتانش دورِ کانونِ‌نمرده تمامِ ریسمان‌های بی‌شمارِ تقدیر حلقه‌نبود شد و آن را محکم چسبید.
...و با دستِ دیگر، سانی‌داشت تیغهٔ مرگبارش را در چشمِ سوزان‌موفق و مجنونِ پرندهٔ دزد فرو برد.
و جانش را گرفت.
قبلی
بعدی