چپتر 2470: منارهٔ شیشه‌ای
0لابیِ برجِ دلاوری درست مثلِ نمای بیرونی‌اش پرزرق‌وبرق و سنگین بود‌گفت — آن‌قدر که سانی و افی، تنها کسانی که در آنجا‌گمشید کت‌وشلوارِ شیکِ اداری به تن نداشتند، به‌شدت وصلهٔ ناجور به نظر می‌رسیدند.
افی آن‌قدر خیره‌کننده بود که نگاه‌ها را به خود می‌کشید، اما ستِ ورزشیِ بی‌قید و‌پذیرشِ گشادش بیش از حد راحت و شلخته به نظر می‌رسید... سانی هم با آن لباس‌های ارزان‌موردرت و بی‌شکلِ پلیسی‌اش، در این معبدِ باشکوهِ پول و قدرت کاملاً ژولیده و نامناسب جلوه می‌کرد.
با این حال، هر دو با چنان اعتمادبه‌نفسِ‌نمی‌توانست مطلقی قدم برمی‌داشتند که انگار صاحبِ آنجا هستند؛ چیزی‌چنین که فقط توجهِ بیشتری را به آن‌ها جلب می‌کرد.
شروع شد.
سانی به سمتِ میزِ پذیرشِ‌آجریِ پهناور رفت و نشانش را‌خنثی به نزدیک‌ترین مسئولِ پذیرش نشان داد.
«کارآگاه سانلس و کارآگاه‌صاحبِ آتنا از پلیسِ سراب.توجهِ اومدیم آقای موردرت رو ببینیم.»
زنِ جوان با حالتی گیج به آن دو نگاه کرد — دست‌کم‌کند برای یک لحظه. سپس آموزش‌هایش به کار افتاد. حالتِ چهره‌اش در دم‌کوچک به دیوارِ آجریِ بی‌نهایت مؤدبی تبدیل شد و با لبخندی کاملاً خنثی گفت:
«اوه... اوه،بی‌نهایت بله. وقتِ‌تبدیل قبلی دارین؟»
سانی توی‌حالتِ ذهنش حرف‌های او‌آجریِ را ترجمه کرد...
عمراً. گمشید بیرون، دهاتی‌ها!
البته هر کسی نمی‌توانست با مدیرعاملِ گروهِ دلاوری دیدار کند.گروهِ در واقع، افرادِ بسیار کمی چنین اجازه‌ای داشتند و دو کارآگاهِ‌رده‌پایین رده‌پایین قطعاً در آن حلقهٔ کوچک و به‌شدت خاص جایی نداشتند.
لبخندِ مسئولِ‌بی‌نهایت پذیرش را با‌لبخندی لبخندی جواب داد.
«نه. مگه مشکلِ شنوایی دارین؟»
زن پلک زد.
«ببخشید؟»
افی با‌بی‌نهایت حالتی لش روی‌لبخندی میز لم داد.
«همکارم می‌خواست بدونه کجای حرفش رو نشنیدی. "کارآگاه" رو یا "پلیسِ سراب" رو؟ شایدم فکر می‌کنی‌دارین مأمورای پلیس کلِ روز بیکارن و بی‌دلیل پا می‌شن میان سراغِ مدیرعاملِ شما؟ ما یه دلیلِ‌واقع مهم و رسمی برای دیدنش داریم، پس زود باش و ترتیبِ یه جلسهٔ خصوصی رو باهاش بده.»
سانی ابرویی بالا‌انگار انداخت و نشانش را‌فقط در هوا تکان داد.
«نکنه کوری؟عمراً شاید مدارکِ‌بیرون ما رو ندیدی؟»
مسئولِ پذیرش‌بی‌نهایت لبخندِ حرفه‌ای‌اش‌تبدیل را حفظ کرد.
«مطمئن نیستم متوجهِ...»
افی سر تکان‌انگار داد و با‌چیزی صدای بلند گفت:
«صبر کن، نه. اونا یه دخترِ کر و کور رو‌گروهِ تو پذیرش نگه نمی‌دارن — این کار خیلی بی‌رحمانه‌ست. شاید اصلاً‌رده‌پایین براشون مهم نیست که پوچ‌گرا داره راست‌راست می‌گرده و آدم می‌کشه.»
در آن لحظه، نگهبانانِ امنیتی آرام‌آرام‌خنثی داشتند محاصره‌شان می‌کردند و حتی سعی‌دارین نداشتند این کار را نامحسوس انجام دهند.
سانی آهی کشید‌چهره‌اش و با لحنی به‌مؤدبی همان بلندی اضافه کرد:
«آدم می‌کشه، از جمله همکارای خودشون رو! وای، چه شرم‌آوره... انگار گروهِ دلاوری‌سمتِ مأمورای پلیس رو تحقیر می‌کنه و حاضر نیست به تحقیقات کمک کنه. یعنی‌آتنا فقط بی‌عاطفه‌ن، یا چیزی برای پنهان کردن دارن؟ ای دادِ بیداد، چه اتفاقاتِ تلخی...»
از اینکه مسئولِ پذیرشِ بیچاره را توی هچل انداخته بود، کمی احساسِ گناه می‌کرد.افرادِ ایزدان می‌دانستند که او احتمالاً فقط می‌خواست روزش را به شب برساند... اما در عینِ‌مگه حال، داشت از دروازه‌های جهنم نگهبانی می‌داد، پس کمی عذاب کشیدن هم جزوِ کارش بود.
در آن لحظه، نگهبانان او و افی را محاصره کرده بودند و با چهره‌هایی نگران به هم نگاه می‌کردند.بیرون صدای بلندشان جمعیتِ کوچکی را هم دورشان جمع کرده بود... اگر کارمندانِ اداری به یک چیز معروف باشند، این‌حلقهٔ است که معمولاً از بی‌حوصلگی رنج می‌برند. پس عمراً چنین نمایشی را برای داغ کردنِ تنورِ شایعات از دست نمی‌دادند.
سانی هم دقیقاً همین را می‌خواست. البته‌مؤدبی می‌دانست که رسیدن به موردرت کارِ آسانی نیست‌قبلی — در واقع، در کوتاه‌مدت تقریباً غیرممکن بود.
حتی اگر پوچ‌گرا یکی از کارمندانِ گروهِ دلاوری را کشته بود، باز هم به این معنا نبود که‌نشانش می‌توانستند همین‌طور سرشان را بیندازند پایین و از مدیرعامل بازجویی کنند... اول باید از سدِ زنجیره‌ای از آدم‌های‌گیج مهم و مهم‌تر می‌گذشتند؛ از یک مدیرِ اجراییِ بیچاره شروع می‌کردند و از آنجا راهشان را به بالا می‌کشیدند.
پس برای این روندِ طولانی و طاقت‌فرسا کاملاً آماده بود. قشقرق به پا کردن‌افرادِ در لابی تنها قدمِ اول بود — تهدید به برهم زدنِ نظمِ عمومی، کسی را‌مگه در سلسله‌مراتبِ گروهِ دلاوری مجبور می‌کرد تا آرامشان کند، و این خودش یک شروع بود.
افی آهی کشید، دست در پاکتِ‌خنثی کاغذی‌اش برد و ساندویچی بیرون آورد. همان‌طور‌توی که آرام کاغذش را باز می‌کرد، گفت:
«خب، چی‌کار می‌تونیم بکنیم؟ فکر کنم فردا چیزی برای گفتن به مطبوعات ندارم... فقط اینکه تلاش‌های ما برای همکاری‌حرف‌های با گروهِ دلاوری، متأسفانه با بی‌میلیِ شدیدی روبه‌رو شد. فقط دلم کباب می‌شه وقتی تصور می‌کنم دفعهٔ بعدی که‌داشتند پوچ‌گرا حمله کنه، مردم چی می‌گن... آیا می‌شد جلوشو گرفت؟ گروهِ دلاوری می‌تونست کمک کنه؟ فکر کنم هیچ‌وقت نمی‌فهمیم...»
رنگِ مسئولِ پذیرش کمی پرید و‌چیزی نگاه‌هایی با یکی از همکارانِ ارشدش‌شروع ردوبدل کرد. در نهایت، لبخندِ بی‌جانی زد.
«اوه، نه... متأسفانه بد متوجه شدید، کارآگاه‌ها. اجازه بدید‌مدیرعاملِ با یکی از مدیران تماس بگیرم و ببینم چی‌کار‌اجازه‌ای می‌تونم بکنم. لطفاً راحت باشید! یه فنجون قهوه میل دارید؟»
سانی بارِ‌بی‌نهایت دیگر حرف‌هایش‌تبدیل را ترجمه کرد:
«خفه شید و قشقرق به پا نکنید، عوضی‌ها!تبدیل برید مثل بچه‌های خوب یه گوشه بشینید تا‌دارین یه سپر بلا پیدا کنیم که یکم سرگرمتون کنه!»
هم‌زمان، احتمالاً بهمنی از تماس‌های تلفنی بر سرِ سروانِ دایرهٔ‌آن‌ها جنایی آوار می‌شد و نیم‌دوجین آدم سرش داد می‌زدند تا‌مسئولِ به او یادآوری کنند زیردستانش را تحتِ کنترل نگه دارد.
سانی نگاهی به‌گمشید نگهبانانِ عصبی و سپس‌کسی به مسئولِ پذیرش انداخت.
در نهایت، شانه‌ای بالا انداخت.
«قهوه نمی‌خوام. شیرکاکائو دارید؟»
مسئولِ پذیرش‌برمی‌داشتند نگاهِ بسیار عجیبی‌هستند به او انداخت.
«چی... مطمئن نیستم؟»
سانی اخم کرد.
«پس فایده‌ای نداره...»
اما پیش از آنکه بتواند به فشار آوردن ادامه دهد تا شاید سپر بلای‌میزِ مهم‌تری گیر بیاورد و در نتیجه چند قدم از مسیرِ رسیدن به مدیرعاملِ دست‌نیافتنی‌سراب و خداگونهٔ گروهِ قدرتمندِ دلاوری کم کند، ناگهان صدای دلنشینی از پشت‌سر طنین‌انداز شد.
«ببخشید. شاید‌عمراً من بتونم‌بیرون کمک کنم؟»
سانی خشکش زد.
افی هم همین‌طور.
با تنش نگاهی‌انگار به هم انداختند‌چیزی و سپس آرام برگشتند.
پشتِ سرشان، مردی جذاب با‌دهاتی‌ها کت‌وشلواری بی‌نقص، کمی پرزرق‌وبرق اما شیک،دیدار در حلقه‌ای از محافظان ایستاده بود.
به نظر می‌رسید حدوداً سی‌ساله باشد، قدبلند و با اندامی بی‌نقص، با پوستی رنگ‌پریده و موهایی به سیاهیِ پرِ کلاغ. صورتش‌البته کمی استخوانی بود... نه اینکه دقیقاً خوش‌قیافه باشد، اما در عین حال جذاب و به‌طرزِ عجیبی زیبا بود. همه‌چیزِ او داد‌لبخندِ می‌زد که ثروتمند و باکلاس است — پارچهٔ زمردینِ کت‌وشلوارِ سفارشی‌اش، شکوهِ ظریفِ ساعتِ لوکسش، سنگ‌های قیمتیِ روی دکمه‌سردست‌ها و گیرهٔ کراواتش...
اما بیش از‌چهره‌اش ثروت، حسِ قدرت‌بی‌نهایت از مرد ساطع می‌شد.
حضورش از نوعِ دیگری بود و با هالهٔ خفقان‌آورِ پدرش تفاوت داشت. در عوض، مرد دوستانه و ملایم‌نشانش به نظر می‌رسید. با این حال، هر کسی می‌توانست بفهمد که او شخصِ خارق‌العاده‌ای است، فقط به این دلیل‌نگاه که چقدر کاملاً راحت و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید — انگار هیچ‌چیز در دنیا نمی‌توانست مشکلی برایش ایجاد کند.
کراواتش شل بود و چند دکمه از پیراهنِ مارکش به‌شکلی شیک باز بود. لبخندی راحت‌بسیار و آسوده بر لب داشت و جرقه‌ای از کنجکاوی در چشمانِ عجیبش دیده می‌شد... چشمانی‌مشکلِ که شبیه دو برکه از نقرهٔ مایع بود و دنیا را به خودش بازتاب می‌داد.
مرد با دیدنِ‌مؤدبی حالاتِ عجیبِ چهرهٔ آن‌ها،گفت چند بار پلک زد.
«اوه، ادبم کجا‌چهره‌اش رفته؟ اجازه بدید‌بی‌نهایت خودمو معرفی کنم...»
اما البته،برمی‌داشتند مرد نیازی‌صاحبِ به معرفی نداشت.
او مدیرعاملِ‌عمراً جوانِ گروهِ‌بیرون دلاوری بود...
موردرت.