چپتر 2646: فرماندهِ سایه
0باغِ شب اسکله را ترک کرده بود، پس سانی دلیلی نمی‌دید که نیروهایش را در جزیرهٔ متصل‌سرازیر به آن نگه دارد. سپاهِ سایه پس از پاکسازیِ آنجا از جاودانه‌های پلید، قلمرویی را که پیش‌تر‌خاصِ فتح کرده بود رها کرد و به سمتِ شمال، به‌سوی سه منطقهٔ مجاور از شهرِ جاودان پیشروی کرد.
هر یک از این سه جزیره بزرگ‌تر بود و بافتِ متراکم‌تری نسبت به جزیرهٔ اسکله داشت‌نیرو — و پلیدهای بیشتری هم در خود جای داده بود. به نظر می‌رسید جاودانه‌های ساکنِ آنجا‌باید کمی قوی‌تر باشند و قهرمانانِ بیشتری شبیه به آن ببرِ نقره‌ایِ نفرت‌انگیز در میانشان پنهان شده بودند.
یکی از جزیره‌ها شبیه به منطقه‌ای مسکونی بود، دیگری به محله‌ای تفریحی‌برآورده شباهت داشت که مغازه‌ها و تئاترهای پرجنب‌وجوش در کوچه‌های آرامش پراکنده بودند،کُشنده در حالی که بیشترِ فضای جزیرهٔ آخر را پارکی بی‌نظیر اشغال کرده بود.
درختانِ زیبا در تاریکیِ مه‌آلود به‌آرامی خش‌خش می‌کردند و برگ‌های نقره‌ای‌شان در پرتوهای نوری که به‌حاشیهٔ پایین می‌تابید برق می‌زد. برکه‌ها و کانال‌های پرپیچ‌وخم زیرِ ورطهٔ سیاه و آسمانِ آب‌گرفتهٔ بالا قرار داشتند‌چالش‌های و تپه‌های بلند از دلِ منظره سر برآورده و به‌سمتِ تفرجگاه‌های ساخته‌شده در حاشیهٔ جزیره سرازیر می‌شدند.
قدیس و ارتشش به محلهٔ تفریحی یورش بردند، کُشنده نیروی جانوری‌اش را به منطقهٔ مسکونی هدایت کرد‌سرازیر و مقلدِ شگفت‌انگیز واردِ پارک شد. هر یک از این سه نیرو با چالش‌های خاصِ خود روبه‌رو‌خاصِ شد که هم ترکیبِ نیروها و هم عوارضِ زمینِ این سه میدانِ نبرد آن‌ها را رقم می‌زد.
ماهیتِ نبرد مدام در حالِ‌محلهٔ تغییر بود و سانی باید‌جانوری‌اش به‌سرعت خودش را وفق می‌داد.
سپاهش حالا با شمارِ بسیار بیشتری از دشمنان روبه‌رو بود، بنابراین برتریِ عددی‌اش دیگر نقشِ پررنگی نداشت. نفرینِ‌می‌شدند رؤیا هم با سرعتِ کافی میانِ جاودانه‌های دربند پخش نمی‌شد، و سانی سایه‌های کافی برای مهارِ دائمیِ آن‌ها نداشت‌نیروها — پس مجبور بود دشمنانِ اسیر را مدام آزاد کند، با اینکه می‌دانست دوباره به او حمله خواهند کرد.
علاوه بر این، آن سه جزیره نه تنها بزرگ‌تر و پرجمعیت‌تر از جزیرهٔ اول بودند، بلکه به مناطقِ بیشتری از شهرِ جاودان اتصال‌بردند داشتند؛ به این معنی که همین حالا هم پلیدهای جدیدِ بسیاری از روی شکاف‌های عریضی که آن‌ها را از هم جدا می‌کرد، به این‌تغییر سمت سرازیر می‌شدند. بدتر از آن، فقط از سمتِ شمال نمی‌آمدند، بلکه نیروهای سانی را در جزایرِ مسکونی و تفریحی از جناحین تهدید می‌کردند.
اوضاع برای سپاهِ‌آسمانِ سایه چندان خوب‌قرار به نظر نمی‌رسید...
با این حال،قدیس مهم‌ترین تغییر در ضرب‌آهنگِ‌بردند نبرد، تغییری مثبت بود.
سانی در طولِ نبرد برای جزیرهٔ اسکله متوجهِ آن نشده بود، چون‌برآورده نبردی نسبتاً کوتاه بود و در مقیاسی کوچک‌تر از این سه برخوردِ‌کُشنده هولناک درگرفته بود، اما حتی جادوی شهرِ جاودان هم قادرِ مطلق نبود.
البته جاودانه‌های سقوط‌کردهٔ این جهنمِ غرق‌شده نابودشدنی نبودند. حتی اگر تکه‌تکه‌منظره می‌شدند یا می‌سوختند و خاکستر می‌شدند، شهرِ جاودان بدن‌های جوانشان را به‌بردند حالتِ بی‌نقصِ اولیه برمی‌گرداند — بی‌وقفه، مهم نبود چند بار هلاک می‌شدند.
با این حال، مدت‌زمانی که طول می‌کشید تا جاودانه‌های شهرِ جاودان زنده شوند، متغیر بود. در ابتدا، تنها چند‌قدیس لحظه طول می‌کشید تا دوباره برخیزند، اما اگر همان پلید بارها کشته می‌شد، این زمان رفته‌رفته افزایش می‌یافت. همین‌عوارضِ حالا هم برخی از جاودانه‌هایی که سپاهِ سایه روی پل‌ها با آن‌ها جنگیده بود، دقایقِ متمادی مرده باقی می‌ماندند.
باز هم با سایه‌های خاموشِ سپاهِ سایه قابل‌قیاس نبود، چون بازگشتِ قدرتمندترینِ‌مقلدِ آن‌ها به میدانِ نبرد روزها زمان می‌بُرد. با این حال، پویاییِ کاملاً‌میدانِ جدیدی به نبردِ شهرِ جاودان بخشید و ابزارهای بیشتری در اختیارِ سانی گذاشت.
در نتیجه، انگار نامیراهای سقوط‌کرده رفته‌رفته از سپاهِ سایه پرهیز می‌کردند؛ نه به این‌تفرجگاه‌های خاطر که از نابودی به دستِ سایه‌ها می‌ترسیدند، بلکه از این می‌ترسیدند که بیش‌مقلدِ از حد مرده بمانند و فرصتِ دریدنِ دشمن را به کسِ دیگری واگذار کنند.
از این رو، شدتِ نبرد تا حدودی فروکش کرد و‌دلِ با کشته شدنِ پیاپیِ پلیدهای بیشتر به دستِ سانی و‌ارتشش کُند شدنِ روندِ احیایشان، احتمالاً این وضعیت باز هم تغییر می‌کرد.
در این شرایط، اقتصادِ بی‌رحمانهٔ نبرد اهمیتی دوچندان یافته‌بلند بود و سانی را وادار می‌کرد تا روی جنبهٔ خاصی‌قدیس از جنگ تمرکز کند: استفاده از مهندسیِ محاصره و استحکامات.
مانند ژنرالی که ارتشی را فرماندهی می‌کند... یا بهتر است بگوییم، یک ژنرالِ واقعی که‌پارک ارتشی واقعی را فرماندهی می‌کند... باید موقعیت‌های بهینه را در هر سه جزیره فتح می‌کرد، نیروهایش‌تغییر را سنگر می‌گرفت و رفته‌رفته از انبوهِ پلیدهای نامیرا می‌کاست. در آن لحظه، این اولویتش بود.
خوشبختانه، سانی در‌آسمانِ زمینهٔ مستحکم کردنِ موقعیت‌های‌داشتند نبرد مزیتِ منحصربه‌فردی داشت.
در منطقهٔ تفریحی، قدیس و ارتشش با جنگ و درگیری راهِ خود را به سمتِ سازهٔ بزرگی باز کردند که سانی را در خفا به‌نیروی لرزه می‌انداخت، چرا که شباهتِ زیادی به کولوسئومِ پادشاهیِ امید داشت. آمفی‌تئاترِ وسیعی بود که به شکلِ بیضی ساخته شده بود؛ با دیوارهایی سر به‌خودش فلک کشیده و طاق‌های باز، و صندلی‌های مجللِ تماشاگران که به سمتِ مسیرِ پهناوری در دورتادورِ میدان پایین می‌آمدند... اگر اشتباه نمی‌کرد، یک هیپودروم بود.
باز بودنِ دیوارهایش باعث می‌شد دفاع از هیپودروم‌تپه‌های کارِ دشواری باشد، هرچند اندازهٔ عظیم و شکلِ‌حاشیهٔ کلی‌اش آن را برای ساختِ یک دژ بی‌نقص می‌کرد.
با سرازیر شدنِ قدیس و جنگجویانش به داخلِ آمفی‌تئاترِ باستانی، سایه‌های اطرافش به جنبش درآمدند و به‌چالش‌های بالا جریان یافتند. درگاه‌های پهناورِ روی دیوارهای هیپودروم را پُر کردند و سپس جامد شدند و راه‌های‌خودش نفوذ را بستند. هم‌زمان، لایه‌ای از سایه‌های ظهوریافته دیوارهای سنگی را تقویت کرد و تخریبشان را دشوارتر ساخت.
جان‌پناه‌های پهن با سنگرهای برجسته بر فرازِ دیوارها شکل‌بلند گرفت و حصاری شیب‌دار از نیزه‌های تیز از پایه‌اش‌می‌شدند بالا آمد تا نزدیک شدن به آن را دشوارتر کند.
سانی همین حالا هم برای حفظِ زنجیرهای بی‌شماری که نامیراهای اسیر را در بند کشیده بودند به خود‌می‌شدند فشار می‌آورد، پس صرفاً این سایه‌ها را به‌طور دائم ظهور بخشید. این کار آن‌ها را بسیار ضعیف‌تر و شکننده‌تر‌نیروها می‌کرد، اما با قرار دادنِ لایه‌های متعددی از سایه‌های ظهوریافته روی یکدیگر، توانست مقاومتِ هیپودروم را به‌شدت افزایش دهد.
سانی با به یاد آوردنِ محاصره‌های بسیاری که تا به حال در آن‌ها‌به‌سمتِ شرکت کرده بود، هر تدبیری را که می‌توانست در آن زمانِ کوتاه عملی‌جانوری‌اش کند به کار بست تا فتحِ آمفی‌تئاترِ باستانی را تا جای ممکن دشوار سازد.
چیزی نگذشت که دژی تاریک بر فرازِ منطقهٔ تفریحی‌نیروی قد علم کرد؛ پوشیده از نیزه‌های سیاه و بی‌شمار. قدیس‌روبه‌رو بر فرازِ دیوارهایش ایستاده بود، غرق در ردایی از تاریکی.
اتفاقاتِ مشابهی در جزیرهٔ‌آب‌گرفتهٔ پارک و جزیرهٔ مسکونی نیز‌بلند در حالِ رخ دادن بود...