چپتر 2680: آخرین مقاومت
0یکی از تجسم‌های سانی پیش نفیس در حصار مانده بود. با این حال، نفیس شهر را ترک کرد و آتش‌بانان را به‌ایستاده منطقهٔ مرگی در غرب برد؛ جایی که پلیدهای قدرتمندی در تکاپو بودند و بوی ارواحِ انسانی آن‌ها را به جنون کشانده بود.تموم اما آواتارِ او نزدیکِ دریاچهٔ آینه ماند — هم برای محافظت از شهر در برابرِ سایه‌ها و هم برای مراقبت از رین.
هر چه بود، نفیس می‌توانست از خودش محافظت کند، اما رین نمی‌توانست. اعضایی از خاندانِ سایه از او محافظت‌توجه می‌کردند، بله... اما سانی بیش از حد بدگمان بود که فقط به همین دلیل خیالش راحت باشد. تا جایی که‌سال‌ها به او مربوط می‌شد، هیچ معلوم نبود که چه زمانی یک تایتانِ نامقدس تصمیم بگیرد ناگهان وسطِ حصار ظاهر شود.
در واقع، با توجه به اینکه دنیا معمولاً چطور کار‌فرو می‌کرد، چنین اتفاقی فقط مسئلهٔ زمان بود. به همین دلیل،تجدیدِ او و نفیس این هفته‌ها را دور از هم گذرانده بودند.
خیلی دلتنگش شده بود.
چقدر خنده‌داره.
سانی پیش‌تر سال‌ها به‌تنهایی در گستره‌های مرگبارِ عالمِ رؤیا پرسه‌تایتانِ می‌زد و خودش را در انواع‌واقسامِ دردسرها می‌انداخت. اما پس از‌دنیا اینکه در گورِ خدا معشوقِ نفیس شد، به‌سرعت اهلی شده بود.
حالا، جسم و روحش در حسرتِ آرامشِ‌دوری آشنای زندگیِ مشترکشان بود و دوری از‌کنارِ او، سانی را در اندوهی حسرت‌بار فرو می‌برد.
و حالا‌زندگیِ که سرانجام دوباره‌اندوهی کنارِ هم بودند...
ارتشی از اشباحِ نامیرا سرِ راهِ تجدیدِ دیدارشان ایستاده بود. همین‌طور شهری‌سرانجام پر از موجوداتِ کابوسِ اعظمِ نامیرا، چیزِ عجیبی که در شرق پنهان‌شهری شده بود، و قطعه‌ای از تبارِ بافنده که هنوز باید پیدایش می‌کرد.
لعنتی. بهتره هرچه زودتر کارِ‌می‌شد هلندی رو تموم کنم و‌تایتانِ شهرِ جاودان رو از بین ببرم...
با نگاهِ نفیس به‌آشنای مِهی که روی دریاچه پخش‌حسرت‌بار می‌شد، لبخندش کمی پهن‌تر شد.
شاید به این دلیل بود‌اندوهی که حسرتِ او را احساس‌دوباره می‌کرد، حتی اگر سانی چیزی نمی‌گفت.
«خب، نقشهٔ نبرد چیه؟»
صدایش یکنواخت و آرام بود.
در ساحلِ دوردست، ارتشِ اشباح دیگر به دریاچه رسیده بود. مه بارِ دیگر با درخششی سبزِآبی‌اشباحِ پر شد و سایه‌های اثیریِ کشتی‌های شبح‌وار یکی‌یکی در آن پدیدار شدند. شکلِ عظیمِ هلندی تقریباً‌قطعه‌ای به مصبِ کانال رسیده بود و تنها چند لحظه با فرار به داخلِ دریاچه فاصله داشت.
خردایش همچنان نامیراهای پلید را مهار می‌کرد... اما با گذشتِ زمان، انگار اتفاقِ عجیبی‌نامیرا برای آن تودهٔ وسیع و چندش‌آور از گوشتِ له‌شده‌ای که به آن تبدیل شده‌پنهان بودند، می‌افتاد. هر چه که بود، سانی دربارهٔ اتفاقاتِ آیندهٔ نزدیک دلشورهٔ بدی داشت.
نفسِ عمیقی کشید.
«جت... و نیو. به سپاهِ‌می‌شد من ملحق بشین و تا جایی‌نامقدس که ممکنه هلندی رو مهار کنین.»
جت به داسش‌آرامشِ تکیه داد و با‌دوری بی‌حالی سر تکان داد.
«باشه. ولی دست‌کممون نگیر.دوری قصد ندارم هلندی رو‌می‌برد فقط مهار کنم. می‌خوام بکشمش.»
سانی لحظه‌ای او‌آرامشِ را برانداز کرد و‌دوری بعد شانه بالا انداخت.
«باشه. هر کاری‌باشد می‌خوای بکن. اوه...هیچ ولی نه خیلی.»
نگاهی پرمعنا به‌آرامشِ جت انداخت، سعی داشت‌دوری پیامی را منتقل کند...
کاری رو بکن‌مشترکشان که می‌گم، نه‌حسرت‌بار کاری که می‌کنم!
با این‌حسرتِ حرف، سانی رو‌زندگیِ به نفیس کرد.
«نف... اون موجودِ سمتِ شرق.می‌شد هر چی که هست، باید‌تایتانِ جلوشو بگیری تا به کاخ نرسه.»
او فقط‌حسرتِ برکت را‌آشنای احضار کرد.
«از دریاچه رد نمی‌شه.»
در نهایت،حسرتِ سانی به‌آشنای کاسی نگاه کرد.
«کَس، تو باید چشم‌های ما باشی. ما هنوز چیزِ زیادی دربارهٔ هلندی، کاپیتانش، اون چیزی‌وسطِ که تو شرقه و گوشتِ کاناخت نمی‌دونیم. سعی کن تا جایی که ممکنه دربارهٔ قدرت‌ها و‌دور نقطه‌ضعف‌هاشون اطلاعات جمع کنی. حالا که خودت شخصاً اینجایی، قدرت‌هات ممکنه بتونن چیزهای بیشتری بهت بگن.»
کاسی سر تکان داد.
«سعی‌ام رو می‌کنم.»
سانی در حالی که نفسش‌زندگیِ را آرام بیرون می‌داد، به همراهانش‌می‌برد نگاه کرد و لبخندِ تلخی زد.
«بیشترِ تجسم‌هام رو می‌ذارم تا به سپاهِ سایه کمک‌زمانی کنن، و یکی رو می‌فرستم داخلِ کاخ. امیدوارم بتونم‌واقع جادوی شهرِ جاودان رو اونجا باطل کنم. اگه نشد...»
جت خندید.
«نگو. می‌میریم؟»
سانی با‌حسرتِ گیجی به‌آشنای او نگاه کرد.
«چی؟ نه، معلومه که نه. چیزی رو که‌نبود برای دزدیدنش اومدم می‌دزدم، و تا جایی که‌ظاهر می‌تونیم سریع و دور از اینجا فرار می‌کنیم.»
او پوزخند زد.
«اوه. این‌زندگیِ نقشه رو‌دوری بیشتر دوست دارم.»
سانی چند لحظه‌آرامشِ ساکت ماند و‌مشترکشان بعد سر تکان داد.
«خیلی خب. پس، موفق باشیم.»
لحظهٔ سنگینی بود... اما متأسفانه، شبگرد‌مشترکشان با صدای بلند گلویش را صاف‌سرانجام کرد و حال‌وهوا را به هم زد.
«ها؟ پس‌زندگیِ من چی؟دوری من چی‌کار کنم؟»
سانی او‌حسرتِ را دنبالِ خودش‌زندگیِ کشید و گفت:
«تو با من میای داخلِ کاخ. نگو که‌نبود بعد از چند دهه موندن تو این شهرِ‌ظاهر نفرین‌شده، نمی‌میری از کنجکاوی که بدونی توش چیه.»
شبگرد خندهٔ آرامی کرد.
«می‌میرم از‌زندگیِ کنجکاوی، ها؟ خب،اندوهی پربیراه هم نمی‌گی.»
چند لحظه بعد،آرامشِ سانی و همراهانش‌مشترکشان از هم جدا شدند.
نفیس خودش را از زمین‌می‌شد کند و به سمتِ ساحلِ‌تایتانِ شرقیِ جزیرهٔ کاخ پرواز کرد.
جت و نیو‌آرامشِ پایین پریدند و به‌دوری آرایشِ سپاهِ سایه پیوستند.
کاسی همان‌جا ماند و‌دوری رقصندهٔ خاموش را با‌می‌برد حالتی گرفته در دست فشرد.
در این میان، سانی‌آشنای و شبگرد شتافتند تا خود‌حسرت‌بار را به دروازه‌های کاخ برسانند.
با این کار، گوشتِ بی‌مرگ‌های له‌شده در سراسرِ شهرِ‌زمانی جاودان تکانی خورد و بعد به حرکت درآمد، و‌واقع مانندِ رودخانهٔ سرخ و غلیظی به جلو روان شد.
و به‌آرامی‌حسرتِ به سمتِ‌آشنای دریاچه سرازیر می‌شد.
با دیدنِ‌زندگیِ این صحنه،دوری شبگرد لرزید.
«فکر می‌کنی داره چی‌کار می‌کنه؟»
سانی در‌راحت جواب دادن‌مربوط تردید کرد.
«مطمئن نیستم.حسرتِ ولی قطعاً‌آشنای چیزِ خوبی نیست.»
وقتی از باروهای قلعهٔ تاریک‌اندوهی پایین آمدند و پا روی خاکِ‌کنارِ جزیرهٔ کاخ گذاشتند، شبگرد آهی کشید.
«تو... فکر‌حسرتِ می‌کنی حالش‌آشنای خوب می‌مونه؟»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«کی؟»
جوانِ زیبارو لحظه‌ای مکث کرد.
«نیو. پسرم.»
سانی نگاهِ‌راحت کوتاهی به‌مربوط او انداخت.
«آره.»
او به عمارتِ تاریک و‌اندوهی سربه‌فلک‌کشیدهٔ کاخ چشم دوخت و‌دوباره با لحنی گرفته اضافه کرد:
«چون اون‌حسرتِ کسی رو داره‌زندگیِ که پیشش برگرده.»
چون نیو با زنجیرهایی بسیار محکم‌تر‌هیچ و گریزناپذیرتر از رشته‌های تقدیر، به‌تصمیم دنیا و به عزیزانش پیوند خورده بود.
هرچند، شاید...حسرتِ این دو‌آشنای یکی بودند.
سانی دندان‌هایش‌زندگیِ را به‌دوری هم سایید.
«بیا بریم.»