چپتر 2755: کلماتِ شیرین
0«دستات رو بکش، مگه اینکه بخوای‌چطور از دستشون بدی. شاید نتونم بکشمت، انگل،لبخندی اما می‌تونم کاری کنم آرزوی مرگ کنی.»
صدای نفیس یکنواخت و آرام بود، طوری که هیچ‌کس جز او و آستریون نمی‌توانست آن‌می‌کردند را بشنود... خب، و البته سانی که در سایه‌اش پنهان شده بود. آن‌قدر بی‌احساس بود‌می‌دونی که غیرانسانی به نظر می‌رسید، اما همین باعث می‌شد تهدیدِ سردِ نهفته در آن ملموس‌تر شود.
آستریون آغوشش را باز کرد و یک قدم عقب رفت. وقتی دوباره‌چطور به حرف آمد، کلماتش در سراسرِ دریاچه طنین نینداخت و مردمی را که‌شیرینی از دور با دقتِ تمام تماشایشان می‌کردند، از آنچه گفته می‌شد بی‌خبر گذاشت.
«چه زود‌عقب گذشت. واقعاً بزرگ‌دوباره شدی، نفیسِ عزیز.»
نگاهی ارزیابانه به او انداخت.
«می‌دونی، من دردِ زیادی کشیده‌ام. چی باعث‌دریاچه شده فکر کنی می‌تونی بیشتر از اون‌همه‌تماشایشان موجودِ هولناکی که دیده‌ام، بهم صدمه بزنی؟»
با نگاهی‌بسوزونتت بی‌تفاوت به‌حتی او خیره شد.
«تا حالا با موجودی روبه‌رو شدی که بتونه تو رو به توده‌ای از گوشتِ سوخته و‌تمام در حالِ جیغ‌کشیدن تبدیل کنه، بعد شفات بده و دوباره تا حدِ خاکستر بسوزونتت؟ تا جایی که‌می‌دونی حتی توانِ نفرین‌کردنِ روزی که نامیرا شدی رو از دست بدی و یادت بره چطور التماس کنی؟»
آستریون چند لحظه در‌یادت سکوت نگاهش کرد، سپس‌چند با لبخندی محو رو برگرداند.
«آه. می‌بینم‌دوباره که هنوز‌آمد همون‌قدر شیرینی.»
نفیس بی‌اعتنا به لحنِ بی‌تفاوتش،توانِ گذاشت اخمِ کمرنگی روی پیشانی‌اش‌یادت بنشیند و با لحنی سرد پرسید:
«چی می‌خوای؟»
آستریون نگاهی‌نامیرا سرگرم به‌یادت او انداخت.
«واقعاً نمی‌خوای دعوتم کنی تو؟ راستش‌سراسرِ برام مهم نیست. در واقع، حرف‌زدن‌دقتِ جلوی این‌همه آدم بیشتر به نفعمه.»
نفیس نفسِ عمیقی کشید، سپس چرخید و با اشاره‌ای او را‌بره به داخلِ برجِ عاج دعوت کرد. آستریون از کنارش گذشت و در‌هنوز حالی که به اطرافِ جزیره نگاه می‌کرد، به سمتِ پاگودای بزرگ رفت.
در دوردست، موجِ دیگری از تشویقِ مردم به‌کلماتش هوا برخاست. در این میان، رؤیازاد با کنجکاوی‌تمام استخوان‌های اژدها سویراکس، سرورِ عاج، را بررسی می‌کرد.
بی‌آنکه چیزی بگوید، از‌یادت میانِ آرواره‌های اژدها گذشت‌چند و واردِ برجِ عاج شد.
آتش‌بانانِ مستقر در جزیره رفته بودند و زنجیرشکن را هم با خود برده بودند، بنابراین در‌آنچه آن لحظه فقط آن سه نفر داخلِ پاگودای بزرگ بودند. به‌محضِ اینکه از نگاهِ جمعیت پنهان‌زیادی شدند، سانی بی‌صدا از میانِ سایه‌ها برخاست و با چشمانی تشنه به خون به رؤیازاد خیره شد.
آستریون با‌بسوزونتت آرامش نگاهش‌حتی را پاسخ داد.
«سرورِ سایه‌ها... سانلس بود، درسته؟ فکر کنم‌آمد این اولین دیدارِ درست‌وحسابیِ ماست. اسمِ من‌دور آستریونه. آه، ولی خودت این رو می‌دونستی.»
سانی تمامِ خونسردی‌اش را به کار گرفت تا تکان نخورد. یکی از تجسم‌هایش در‌محو آن لحظه داشت کاسی را از مرزِ عالم عبور می‌داد و لباس‌هایش غرق در‌لحنی خونِ او بود — بنابراین، بیشتر در حال‌وهوای تکه‌پاره‌کردن و ناقص‌کردن بود تا گفتگوی مؤدبانه.
با این‌دوباره حال، خودش‌آمد را کنترل کرد.
آستریون نگاهی به تالارِ بزرگِ برجِ عاج انداخت‌نامیرا و نگاهش روی زنجیرهایی که حلقهٔ گذرگاه را‌سکوت روی زمین می‌ساختند، مکث کرد. سرانجام، آهی حسرت‌بار کشید.
«تو خیلی‌عقب چیزها به‌وقتی دست آوردی، نفیس.»
نگاهی به او‌دست انداخت که انگار...چطور به او افتخار می‌کرد.
«نه، واقعاً. حسابی غافلگیرم کردی. انتظار داشتم مایهٔ افتخارِ پدر و‌دور مادرت بشی، اما هرگز تصور نمی‌کردم به رتبهٔ مطلق برسی و‌واقعاً دنیا رو فتح کنی. تو دو تا مطلق رو از پا درآوردی...»
آستریون نگاهی به سانی انداخت.
«و سومی رو‌رفت هم اغوا کردی.حرف چقدر زیرکانه. آفرین.»
نفیس دندان به هم سایید.
«حرفمو تکرار می‌کنم. چی می‌خوای؟»
با چهره‌ای‌بسوزونتت متعجب به‌حتی او نگاه کرد.
«مگه نگفتم؟ می‌خوام کمک کنم.»
در آن‌نامیرا لحظه، سانی‌یادت بی‌اختیار پوزخند زد.
«خواهش می‌کنم. خنده‌م ننداز.»
آستریون آهی کشید و دورِ گذرگاه‌نفرین‌کردنِ قدم زد و فضای داخلیِ باشکوهِ‌چطور تالارِ غرق در نور را بررسی کرد.
«از قبل حسش کرده بودم، اما انگار شما دو تا کینهٔ عمیقی از‌مردمی من به دل دارین. من هرگز کاری نکردم که سزاوارِ چنین دشمنی‌ای باشم،بزرگ برای همین واقعاً گیج شدم. چرا با من مثلِ یه دشمن رفتار می‌کنین؟»
شعله‌های سفید‌نامیرا در عمقِ چشمانِ‌بره نفیس زبانه کشید.
«جرئت می‌کنی بپرسی؟ خوب متوجه شدم که چطور‌طنین جرئت کردی اسمِ پدرم رو هم با اون‌آنچه دهنِ کثیفت به زبون بیاری. پدرم، که تو کشتیش.»
آستریون ایستاد و رو‌حتی به او چرخید؛ حالتی‌نامیرا گرفته روی چهرهٔ جذابش نشست.
آهی کشید.
«درسته، من کشتمش. با این حال، تا الان دیگه باید بدونی چرا شمشیرِ شکسته باید کشته می‌شد. فکر‌همون‌قدر می‌کنی وقتی داشتم جون دادنِ صمیمی‌ترین دوستم رو تماشا می‌کردم، لذت می‌بردم؟ برعکس، حس می‌کردم قلبِ خودم داره‌برام سوراخ می‌شه. اما باید انجام می‌شد، و ما هم انجامش دادیم. برای اینکه جلوی بیداریِ ایزدِ فراموش‌شده رو بگیریم.»
نفیس با‌دوباره نفرتی سوزان به‌کلماتش او نگاه کرد.
سانی لبخندی شوم زد.
«آها... که این‌طور. پس تو تمامِ مدت‌آمد آدم‌خوبه بودی. پس چرا آنویل و کی سونگ‌دقتِ اون‌قدر ازت می‌ترسیدن؟ چرا روی ماه گیرت انداختن؟»
آستریون نگاهی‌نامیرا گیج به‌یادت او انداخت.
سرانجام، انگار داشت‌حرف چیزِ بدیهی‌ای را‌سراسرِ توضیح می‌داد، گفت:
«طبیعی نیست که شرورها از یه آدمِ خوب بترسن؟ دلیلی نمی‌بینم که من، قربانیِ خیانتشون،لحظه به خاطرش محکوم بشم. بماند که نفیس فقط به این دلیل زنده‌ست که من نذاشتم‌کمرنگی با تمامِ قوا بیفتن دنبالش. کی می‌دونه؟ شاید آخرش به همین خاطر باهام دشمن شدن.»
نفیس پوزخند زد.
«چقدر تحسین‌برانگیز. اما یه آدمِ خوب؟ چقدر بی‌شرمی؟چند یه آدمِ خوب روی ذهنِ آدم‌های بی‌شماری طلسمِ‌می‌بینم ذهنی می‌ذاره تا به برده‌های مطیع تبدیلشون کنه؟»
آستریون لبخندِ تلخی زد.
«و بعد از اینکه به برده‌های مطیع تبدیلشون کردم، دقیقاً بهشون دستور دادم...التماس چی‌کار کنن؟ به زندگیشون ادامه بدن انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده، و تمامِ تلاششون‌لحنِ رو بکنن تا به جامعه کمک کنن؟ چقدر وحشتناک. واقعاً باید یه هیولا باشم.»
سر تکان داد.
«بیا صادق باشیم، نفیس. اون آدم‌ها شاید تحتِ سلطهٔ من دراومده باشن، اما‌لبخندی من هرگز کاری نکردم که از این قدرت سوءاستفاده کنم یا بهشون آسیبی برسونم.بنشیند اتفاقاً، شما دو تا هستین که دارین بهشون آسیب می‌زنین. و گذشته از این...»
با لبخندی‌دوباره محو به‌آمد او نگاه کرد.
«مگه تو هم دقیقاً همین کار رو نکردی؟ مگه برای به دست آوردنِ وفاداریشون دروغ نگفتی، آدم‌ها رو بازی ندادی و حقیقت رو تحریف نکردی؟شیرینی از ساحلِ فراموش‌شده تا گورِ خدا، هر کاری از دستت برمی‌اومد کردی تا اطرافیانت رو دربند و مطیعِ خودت کنی — این‌طوری بود که بشریت رو‌نفسِ فتح کردی. آه، اما اشتباه برداشت نکن. من قضاوتت نمی‌کنم. اتفاقاً، تحت‌تأثیر قرار گرفتم... واقعاً زیبا انجامش دادی. اون هم از یه موضعِ به این ضعیفی!»
آستریون دستانش را بالا‌وقتی آورد و چند بار دست‌سراسرِ زد؛ انگار داشت لذت می‌برد.
«با این حال،دست اصلاً حق داری‌چطور من رو سرزنش کنی؟»
صدای دلنشینش‌دوباره کمی سرزنش‌آمیز‌آمد به نظر می‌رسید.