چپتر 3045: جنگِ محاصره‌ای
0رودی که از میانِ شهر می‌گذشت واقعاً پهناور بود و در عریض‌ترین نقطه‌اش به بیش‌شنیدنِ از ۲ کیلومتر می‌رسید؛ این عرض هنگامِ عبور از زیرِ دیوارِ شهر به‌شدت کم می‌شد،نبود اما همچنان عظیم بود. دوازده کشتی می‌توانستند بدونِ برخورد با یکدیگر روی آن حرکت کنند.
ده‌ها متر هم عمق داشت و جریانِ بی‌وقفه‌اش هر روز میلیون‌ها تن آب‌وقت را به دریا می‌برد — حتی ده‌ها میلیون، اگر نگوییم صدها میلیون تن.دیوارهایی رود به‌تنهایی تمدنی شکوفا را پدید آورده بود و قدرتِ خفته‌اش درک‌ناپذیر بود.
با این حال...
آن رود‌پیش داشت جلوی‌باشد چشمانشان ناپدید می‌شد.
«یعنی چی که‌حال دارن مسیرِ رود‌ناپدید رو عوض می‌کنن؟»
لحنِ افی ناباورانه بود.
با شنیدنِ‌خفته‌اش توضیحِ مورگان،حال چهره‌اش درهم رفت.
همان‌طور که مشخص شد،باشد مهارِ رودهای بزرگ در‌چند تاریخِ جنگ‌های بشری بی‌سابقه نبود.
جایی دورتر در بالادستِ رود، دور از چشم، مهندسانِ لشکرِ فولادین — و سربازانِ بی‌شمارش که نیروی‌مورگان کارِ تقریباً پایان‌ناپذیری بودند — لابد مدت‌ها مشغولِ کار بوده‌اند. معلوم نبود آزاراکس کِی تصمیم به نابودیِ‌دور رود گرفته، اما باید ماه‌ها پیش بوده باشد، شاید حتی بلافاصله پس از شکستِ چند حملهٔ اول.
سربازانِ ارتشِ فاتحِ او ماه‌ها وقت صرفِ حفرِ خندق‌های غول‌پیکر و کانال‌های مصنوعی کرده بودند که از بسترِ اصلیِ رود دور می‌شدند و تا زمانِ مناسب،دیوارهایی با دیوارهایی خاکی از جریانِ آب جدا می‌ماندند. آن‌ها قصد نداشتند جلوی جریانِ آب را بگیرند — این کار حتی برای لشکرِ عظیمِ فولادین هم ناممکن‌کانال‌ها بود — در عوض، می‌خواستند جریان را منحرف کنند و با دست‌کاریِ رود، مسیرش را تغییر دهند تا راهِ تازه‌ای به سوی دریا در پیش بگیرد.
ابتدا، آخرین دیوارها در هم می‌شکستند و کانال‌ها رود را به دریاچه‌ای مصنوعی و پهناور هدایت می‌کردند. هم‌زمان، بسترِ قدیمی با‌رفت گِل‌ولای و سنگ‌هایی که هنگامِ حفرِ دریاچه بیرون کشیده شده بود مسدود می‌شد. در نتیجه، دریاچه از آب پر می‌شد، در‌نیروی حالی که بسترِ قدیمیِ رود خشک می‌ماند. در نهایت، رود با هجوم به سمتِ ساحل، مناطقِ تازه‌ای را زیرِ آب می‌برد.
و تنها نقطهٔ ضعفِ استحکاماتِ شهر — شبکهٔ آهنیِ عظیمی که مسیرِ رود را می‌بست و بسیار ضعیف‌تر از سنگ‌های اطرافش بود‌اصلیِ — نمایان می‌شد و به لشکرِ فولادین اجازه می‌داد با عبور از بسترِ خشکِ رود، حملهٔ مستقیمی را آغاز کنند. به جای‌راهِ کوبیدنِ خود به دیوارهای نفوذناپذیر و تلاش برای بالا رفتن از آن‌ها، به‌سادگی شبکه را می‌شکستند و با پای پیاده واردِ شهر می‌شدند.
آزاراکس مدتی بود که این نقشه‌ناپدید را آماده می‌کرد و حالا، بالاخره‌لحنِ داشت آن را به اجرا درمی‌آورد.
افی نگاهی به‌بوده بازوی باندپیچی‌شده‌اش انداخت،بلافاصله سپس به آبِ روان.
نگاهش گرفته بود.
«چقدر وقت داریم؟»
مورگان خنجرش را بیرون کشید، تیغه‌اش را با آستینش پاک کرد و سپس‌افی آن را دوباره جذبِ خودش کرد. نگاهش را از شیبِ گِل‌آلود بالا آورد‌تاریخِ و با لحنی جواب داد که بازتابِ وحشتِ آمیخته با تسلیمِ خودِ افی بود.
مورگان جواب داد: «زیاد نه. چند ساعت... نهایتاً‌چند یک روز — هدف اینه که سریع حمله‌خندق‌های کنن، قبل از اینکه میسون شکاف رو مستحکم کنه.»
اگر مورگان متوجهِ تغییرِ غیرعادیِ رودخانه نشده بود، تا زمانی که همه‌چیز کاملاً آشکار می‌شد، پی‌شنیدنِ نمی‌بردند که مشکلی در کار است. آن موقع دیگر برای هر کاری خیلی دیر بود؛ اما حالا‌دورتر دست‌کم می‌توانستند شتاب‌زده خود را برای نبرد آماده کنند، هرچند که این نبرد فاجعه‌بار به نظر می‌رسید.
مدافعانِ شهر تازه داشتند از آخرین حمله به دیوارهای شهر کمر راست می‌کردند. سربازان خسته و مجروح بودند و زخم‌های‌کرده روانشان هنوز التیام نیافته بود. زره‌ها و سلاح‌هایشان هنوز تعمیر نشده بود، تیرهای جدید نساخته بودند، تسلیحاتِ محاصره در بالای دیوار‌مسیرش مهمات نداشتند و کوزه‌های سفالی که برای پرتاب به پایین در نظر گرفته شده بودند، هنوز از آهک پر نشده بودند.
مهم‌تر از همه، بسیاری از جنگجویانِ بیدارشده هنوز جوهرِ خود را کامل بازیابی نکرده بودند. خودِ‌توضیحِ افی سراپا مجروح و کبود بود و بخشِ زیادی از جوهرِ روحش را از دست داده‌دورتر بود. وضعیتِ مورگان و کای هم تعریفی نداشت و سیشان نیز کم‌وبیش از کار افتاده بود...
طبیعتاً لشکرِ فولاد هم دقیقاً در همین وضعیت قرار داشت، اما‌ارتشِ آزاراکس آن‌قدر سرباز زیرِ فرمانِ خود داشت که این موضوع مانعش نشود.می‌شدند او زمانِ مناسبی را برای آغازِ این حملهٔ مکارانه انتخاب کرده بود.
افی چهره در هم کشید.
میسون...
تنها امیدشان مطلقِ سالخورده‌ای بود که بر شهر حکومت می‌کرد. پیرمرد می‌توانست راهِ نفوذ را مسدود کند و شکستنِ‌درهم آن را بسیار دشوارتر سازد... اما قدرت‌هایش با وجودِ مهیب بودن، سریع نبودند. او باید در روندِ ساخت‌وساز، اراده‌فولادین و جوهرِ خود را رفته‌رفته به سنگ‌ها می‌دمید و این کار زمان می‌برد؛ زمانی که آن‌ها در اختیار نداشتند.
زمانی که باید به هر‌شاید طریقی می‌خریدند، مهم نبود بهایِ‌اول آن جانِ چند نفر باشد.
افی لحظه‌ای بی‌حرکت‌درک‌ناپذیر ماند، سپس به‌چشمانشان سمتِ کای چرخید.
«برو به پیرمرد خبر بده. شیپور‌بلافاصله رو هم بزن؛ باید همه رو‌فاتحِ بسیج کنیم و برای نبرد آماده بشیم.»
کای سر تکان داد، چرخید و به آسمان پرید و به سمتِ کاخِ دوردست پرواز کرد. تمامِ شهر دژی‌درهم عظیم بود و کاخِ سنگی هستهٔ مرکزیِ آن به شمار می‌رفت؛ دژی مستقل که با وجودِ ظاهرِ آراسته و‌فولادین ظریفش، استوار و تسخیرناپذیر بود. آنجا محلِ زندگیِ میسون و نوادگانش بود و قلبِ شهر در آن پنهان شده بود.
درونِ تالارهای وسیعش، تختی سنگی قرار داشت... همان دلیلی‌حملهٔ که آزاراکس و لشکرِ وحشتناکش را به آنجا کشانده‌کانال‌های بود تا عالمِ دیگری را به کلکسیونِ خود اضافه کنند.
افی آهی کشید، بازوی مجروحش را‌چشمانشان از آویزِ گردن بیرون آورد و‌می‌کنن انگشتانش را با احتیاط خم کرد.
تاندون‌های پاره التیام یافته و استخوان‌های خردشده جوش خورده بودند... اما به زحمت.وقت هنوز ضعیف و شکننده بودند و نمی‌توانستند قدرتِ مهیبِ خودش را تاب بیاورند،دیوارهایی چه رسد به اینکه در برابرِ ضرباتِ ویرانگرِ یک دشمنِ مطلق مقاومت کنند.
اما دشمن این را نمی‌دانست. مدافعانِ شهر هم از این‌عوض موضوع خبر نداشتند. پس افی هنوز می‌توانست الهام‌بخشِ آن‌ها باشد؛رفت به سربازانش شجاعت ببخشد و هم‌زمان در دلِ دشمنانش ترس بیندازد.
گردبادی از جرقه‌ها در‌باشد هوا چرخید و آرام‌آرام‌چند به شکلِ سپری گرد درآمد.
چهره در هم کشید.
قطعاً درمانگرا‌پیش از دستم‌باشد شاکی می‌شن...