چپتر 2753: راهِ جهنم
0برخلافِ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی که از قبل در آغوشِ شبی تاریک فرو رفته بود،مبهم حصار همچنان غرق در نورِ خورشید بود. سطحِ دریاچه آرام می‌درخشید و آسمانِ آبی، دیوارهای‌روز قلعه و سایه‌نمای زیبای جزیرهٔ عاج را که میانِ ابرهای بالای آن شناور بود، بازتاب می‌داد.
حصار معمولاً شهری پرهیاهو بود و امروز هم از این قاعده مستثنا نبود. مردمانِ بی‌شماری در رفت‌وآمد بودند؛تقریباً برخی مشغولِ کار و برخی در حالِ استراحت. برای گروهِ دوم، محبوب‌ترین مقصد پارک‌ها و تفرجگاه‌های امتدادِ ساحلِ دریاچه‌گذرگاهِ بود. در این میان، کسانی که داخلِ قلعه سکونت داشتند، اغلب روی اسکله‌ها و دیوارهای بیرونیِ آن قدم می‌زدند.
وقتی نسیمی سرد از سمتِ آب وزید، همهٔ آن‌ها دست از‌رؤیای کار کشیدند. راستش ناخوشایند یا عجیب نبود، اما چیزی در آن بادِ‌درخشانش خنک بود که باعث شد بایستند و به سمتِ دریاچه نگاه کنند.
در آن لحظه، آب موج برداشت و‌واردِ برای لحظه‌ای بی‌قرار شد، و شکافِ خیره‌کنندهٔ‌چرا دروازهٔ رؤیا آسمانِ بالای دریاچه را شکافت.
برای شهروندانِ حصار، دیدنِ دروازهٔ رؤیا چیزِ تازه‌ای نبود. هرچه باشد، بیشترِ آن‌ها از طریقِ‌مبهم دروازه‌ای که پادشاهِ شمشیرها باز کرده بود واردِ عالمِ رؤیا شده بودند—هرچند یادِ آن در‌روز ذهنشان مبهم بود، چرا که هنگامِ فرار از زنجیرهٔ کابوس‌ها تحتِ فشارِ روانیِ عظیمی قرار داشتند.
اما دروازهٔ رؤیای ستارهٔ دگرگون را تقریباً هر‌زنجیرهٔ روز می‌دیدند و حتی بسیاری به آنجا می‌رفتند‌ستارهٔ تا منظرهٔ اعماقِ درخشانش را از نزدیک تماشا کنند.
با این حال، دروازهٔ رؤیایی که اکنون‌فشارِ روی سطحِ دریاچهٔ آینه باز شده بود،تقریباً هیچ شباهتی به آن گذرگاهِ درخشان نداشت.
در عوض، تاریک و وهم‌انگیز بود، و کسانی‌عالمِ که به اعماقش نگاه می‌کردند به لرزه می‌افتادند،فرار چون انگار دروازه هم داشت به آن‌ها نگاه می‌کرد.
اما لحظه‌ای بعد،طریقِ آن حسِ وهم‌انگیز‌شمشیرها از بین رفت.
دروازهٔ رؤیا نیز ناپدید‌مبهم شد، و تنها چیزی‌زنجیرهٔ که از آن باقی ماند...
پیکرِ مردی بلندقامت و‌زنجیرهٔ خوش‌چهره بود که روی‌روانیِ سطحِ آب ایستاده بود.
هوای تازهٔ حصار را با تمامِ سینه بلعید،عالمِ لبخندِ ملایمی زد، دستانش را پشتِ سر گره کرد‌زنجیرهٔ و با قدم‌هایی راحت روی آب به راه افتاد.
مرد داشت‌بیشترِ به سمتِ‌دروازه‌ای قلعه می‌رفت.
ابرها روی آبی که او بر آن قدم می‌گذاشت بازتاب می‌یافتند. چون بازتابِ قلعه در محاصرهٔ ابرها بود،تقریباً مردمِ حصار حالا آن را قلعهٔ ابر می‌نامیدند... بنابراین، به نظر می‌رسید که مرد هم روی آب و‌شباهتی هم در پهنهٔ آسمان قدم می‌زند، مانندِ مهمانی از عالمِ لاهوت که به‌نحوی در جهانِ فانی گم شده بود.
چشمانِ طلایی و‌فرار لبخندِ دلنشینش تنها این‌فشارِ تصور را قوی‌تر می‌کرد.
مردمی که روی دیوارهای قلعه ایستاده بودند، همه‌عالمِ مجذوب و مسحور به او نگاه می‌کردند. چهره‌هایشان‌فرار حسِ کنجکاوی، شیفتگی و هیبت را لو می‌داد.
«اون... اون مرد کیه؟»
«از یه‌یادِ دروازهٔ رؤیا اومد.چرا نکنه یه مطلقه؟»
«ممکنه پادشاهِ هیچ باشه؟»
«نه بابا، معلومه که‌شمشیرها نه. اصلاً قیافه‌اش به‌عالمِ اون هیولای شرور نمی‌خوره.»
«مگه تو‌بیشترِ می‌دونی پادشاهِ‌دروازه‌ای هیچ چه شکلیه؟»
«خب... نه. ولی‌ذهنشان این مرد قطعاً‌هنگامِ آدمِ بدی نیست.»
«پس کیه؟هنگامِ یعنی یه مطلقِ‌کابوس‌ها دیگه هم هست؟»
در حالی که شهروندان با چشمانی پر‌واردِ از شگفتی عبورِ آستریون از دریاچه را تماشا‌هنگامِ می‌کردند، سانی و نفیس واکنشِ کاملاً متفاوتی داشتند.
برای لحظه‌ای کوتاه مبهوت ماندند. آخر قرار بود رؤیازاد روی ماه مهروموم شده باشد... احتمالِ‌مبهم فرارش را در نظر گرفته بودند، اما هیچ‌کدام انتظار نداشتند آستریون به‌جای آنکه منتظرِ فرصت‌روز بماند و جایی در عالمِ رؤیا پنهان شود، روزی این‌طور کاملاً علنی وسطِ حصار پیدایش شود.
«اینجاست.»
صدای نف‌هنگامِ صاف و‌زنجیرهٔ بی‌احساس بود.
سانی لحظه‌ای‌دروازه‌ای در سکوت‌شمشیرها چهره‌اش را کاوید.
«حالِ کاسی اصلاً خوب‌دروازه‌ای نیست. زنده می‌مونه، ولی...کرده انگار شعله‌هات کارگر نیستن.»
نفیس نگاهش را پایین انداخت.
«می‌دونم.»
سانی بی‌اختیار به قامتِ دوردستِ آستریون خیره ماند.عالمِ در این مقطع پیش‌بینیِ پیامدهای آمدنِ او به‌فرار حصار بسیار دشوار بود، اما تمامِ احتمالات شوم بود.
در واقع،بیشترِ همه‌چیز بدتر‌دروازه‌ای از بد بود.
از طرفِ دیگر، دشمن بالاخره اینجا بود، درست‌زنجیرهٔ روبه‌روی آن‌ها؛ و هرچند نمی‌شد او را کشت،ستارهٔ اما شکست دادن و مهار کردنش ممکن بود.
فقط مسئله این بود که هنوز چیزِ زیادی‌روانیِ دربارهٔ رؤیازاد نمی‌دانستند... حتی نمی‌دانستند هدفش چیست، چه‌می‌دیدند رسد به اینکه چه برگ‌های برنده‌ای در آستین دارد.
سانی اخم کرد.
«پس، فقط... بهش حمله کنیم؟»
نفیس لحظه‌ای به رؤیازاد‌مبهم خیره شد؛ چشمانش از نفرتی‌کابوس‌ها سرد و سوزان شعله‌ور بود.
اما در نهایت، آرام‌زنجیرهٔ سر تکان داد و‌روانیِ برکت را مرخص کرد.
«نه. اگه اینجا بجنگیم،شمشیرها ممکنه کلِ حصار از‌عالمِ روی نقشه پاک بشه.»
سانی چهره در هم کشید.
خودش هم‌یادِ این را‌مبهم می‌دانست. فقط...
با اینکه هرگز حاضر نبود حصار و تمامِ مردمش را فدا‌رؤیای کند، اما حسِ شومی به او می‌گفت که روزی از متوقف‌اعماقِ نکردنِ آستریون در همین جا و همین حالا پشیمان خواهند شد.
حسِ وحشتناکی بود؛ اینکه بدانی از‌کرده کاری پشیمان خواهی شد و با این‌مبهم حال چاره‌ای جز انجام دادنش نداشته باشی.
«پس چیکار کنیم؟»
نفیس آرام نفسش را‌مبهم بیرون داد و بعد‌زنجیرهٔ روی جان‌پناهِ بالکن رفت.
«فعلاً... فکر‌هنگامِ کنم مجبوریم‌زنجیرهٔ باهاش حرف بزنیم.»
پایینِ پایشان، آستریون به وسطِ دریاچه رسیده بود.عالمِ آنجا ایستاد و با لبخندی به مردمی که‌فرار روی دیوارهای قلعه جمع شده بودند نگاه کرد.
دریاچهٔ آینه پهناور بود،دروازه‌ای به همین دلیل امکان‌کرده نداشت صدایش به آن‌ها برسد.
اما به طریقی رسید.
در واقع، صدایش هم از روی دیوارهای قلعه شنیده‌عظیمی می‌شد و هم از ساحلِ دریاچه، جایی که جمعیتِ بسیار‌آنجا بیشتری گرد آمده بودند و با شگفتی به او می‌نگریستند.
رؤیازاد گفت:
«شهروندانِ حصار... مردمِ قلمروِ انسان. نامِ من آستریون است و‌عالمِ روزگاری در کنارِ شمشیرِ شکسته علیه طلسمِ کابوس می‌جنگیدم. دوستِ‌کابوس‌ها عزیزم اکنون از میانِ ما رفته و من مطلق شده‌ام.»
نگاهی به بالا‌ذهنشان و شبحِ باشکوهِ جزیرهٔ‌فرار عاج انداخت... به نفیس.
سپس دوباره به‌فرار مردم نگاه کرد‌تحتِ و لبخندش پهن‌تر شد.
«من برای کمک اینجام.»