چپتر 2879: آنچه دوام می‌آورد
0رین به‌قلبش حالِ خودش‌فهمید رها شده بود.
پادشاهِ هیچ — کاشف به عمل آمده بود که آن مردِ قدبلند با چشمانِ عجیب و آینه‌مانندش کسی‌نشان نیست جز او — رین را تا طبقه‌های پایینِ برجِ آبنوس همراهی کرد. ظاهراً طبقهٔ زیرِ تالارِ طاق برای‌بی‌خبر بیشترِ انسان‌ها مرگبار بود، پس مجبور شدند با چشم‌بندی که دیدش را می‌گرفت، او را به پایین راهنمایی کنند.
رین با خودش فکر کرد این فقط بهانه‌ای است تا چیزی را از او پنهان‌حال کنند، اما وقتی از پله‌ها پایین می‌رفتند و مورمور شدنِ پوستش را حس کرد و احساسی‌دوم وهم‌آلود در قلبش رخنه کرد، فهمید پادشاهِ هیچ دست‌کم این یک بار را راست گفته است.
در کل قابل‌اعتماد به نظر می‌رسید... حتی جذاب. آن مرد بی‌نهایت خوش‌برخورد بود و با‌عادی آداب‌دانی با او رفتار می‌کرد — هرچند شوخ‌طبعی‌اش گاهی کمی توی ذوق می‌زد. ناگفته نماند‌این‌قدر که حتی سرسوزنی به آن روانیِ تشنه‌به‌خونی که شایعات از او ترسیم می‌کردند، شباهت نداشت.
همین موضوع رین‌رخنه را نسبت به‌بار او محتاط‌تر می‌کرد.
«اولش مطمئن نبودم، ولی الان‌این‌قدر حسم بهم میگه شایعاتِ پشت‌سرش‌بدون تازه خیلی هم ملایم بودن.»
چون بیش از حد عادی به نظر می‌رسید. رین برادرش را دوست داشت و ارادتِ زیادی به‌خصومتِ بانو نفیس داشت، اما حتی او هم باید اعتراف می‌کرد که انگار همهٔ مطلق‌ها یک تخته‌شان کم است.کرده‌اند اینکه پادشاهِ هیچ این‌قدر در تظاهر به عقلانیت مهارت داشت، فقط ثابت می‌کرد که بدون شک دیوانه‌ترینِ آن‌هاست.
با این حال، هنوز هیچ خصومتِ آشکاری به آن‌ها نشان نداده بود. به نظر می‌رسید کاسی هم به‌خوبی با آن‌زیادی مرد آشناست... خب، البته که بود. حتی اگر رین از خیلی رازها خبر نداشت، می‌دانست که آن‌ها کابوسِ دوم و‌خصومتِ سوم را در کنارِ هم فتح کرده‌اند. پس حتماً گذشته‌ای بین این دو بود که او از آن بی‌خبر بود.
فقط حیف که کاسی هنوز بیهوش بود. رین دلش نمی‌خواست زنِ نابینا را با پادشاهِ‌بی‌نهایت هیچ تنها بگذارد، اما کاری هم از دستش برنمی‌آمد. هرچه باشد، نمی‌توانست جلوی یک مطلق‌روانیِ را بگیرد — حتی اگر در بالاترین طبقه هم می‌ماند، کارِ چندانی از پیش نمی‌برد.
پس رین اول از همه به سراغِ جا دادنِ بقایای تهیِ لبخندِ آسمان رفت. خوشبختانه برجِ آبنوس به‌خوبی مجهز بود و برای‌آشناست زندگیِ راحتِ انسان‌ها مناسب به نظر می‌رسید. پس از پیدا کردنِ یک اتاقِ خالی برای زنِ بی‌روح و اطمینان از راحتیِ او، رین‌بگذارد به تالارِ اصلی بازگشت — که درست شبیهِ تالارِ گذرگاهِ برجِ عاج بود — و سرانجام توانست نفسِ عمیقی بکشد و فکر کند.
رین روی صندلی ولو‌مطلق‌ها شد و مات‌ومبهوت به‌تظاهر سقفِ بلند خیره ماند.
«لعنتی...»
داشت سعی می‌کرد هرچه را که اتفاق افتاده بود هضم کند.می‌رسید بیدار شدن در رتبهٔ عروج‌یافته، فرار از برجِ عاج، و مهمان شدن‌کمی در خانهٔ یک قاتلِ زنجیره‌ایِ مطلق... هضمِ این‌همه اتفاق کارِ راحتی نبود.
یک نفر باید خیلی چیزها را توضیح‌عقلانیت می‌داد، اما تنها کسی که می‌توانست همه‌چیز‌هنوز را برای رین روشن کند فعلاً بیهوش بود.
مدتی روی صندلی ماند. سپس قمقمهٔ سبز را احضار‌عقلانیت کرد و کمی آب نوشید. همین باعث شد یادش بیفتد‌آن‌ها که غرق در عرق، دوده و مقدارِ چشمگیری خون است...
یک دوشِ آبِ گرم‌حسم می‌چسبید، یا حتی بهتر‌پشت‌سرش از آن، رفتن به حمام.
متأسفانه رین هنوز برای انجامِ هیچ‌کدام از این کارها احساسِ راحتی نمی‌کرد. به نظر می‌رسید پادشاهِ هیچ‌آداب‌دانی او را تنها گذاشته است، اما بدون شک تک‌تکِ حرکاتش را زیر نظر داشت. پس ترجیح داد‌می‌کردند محضِ احتیاط، پیش از آنکه حدومرزها را با آن فرمانروای ترسناک روشن کند، دست به کارِ شرم‌آوری نزند.
آهی کشید، کیسهٔ خسیس را‌این‌قدر احضار کرد، مقداری خوراکی بیرون کشید‌دیوانه‌ترینِ و در سکوت مشغولِ خوردن شد.
سپس برخاست و در طبقهٔ‌تخته‌شان همکفِ برجِ آبنوس قدم زد‌مهارت تا فضای داخلی‌اش را بگردد.
روی زمین نشست و هم‌زمان با هدایتِ جریانِ جوهرش، به مراقبه پرداخت. واقعاً حیرت‌انگیز‌بیش بود — سطحِ کنترلی که در رتبهٔ عروج‌یافته می‌توانست روی آن اعمال کند، ده برابر‌اینکه ظریف‌تر و دقیق‌تر از توانایی‌اش در رتبهٔ بیدارشده بود، حتی با وجودِ کمکِ نشانِ سایه‌ها.
باید نحوهٔ حرکت‌رخنه دادنِ بدنش را از‌راست صفر دوباره یاد می‌گرفت.
«کلی کار می‌بره.»
رین از جا پرید و چند تمرینِ ساده انجام داد. مسافتِ کوتاهی را‌دیوانه‌ترینِ دوید، پرید، چمباتمه زد، چند تکه از اثاثیهٔ سنگین را بلند کرد، نفسش‌اگر را حبس کرد، کمانش را احضار کرد و چند بار زهِ آن را کشید...
«...وای.»
رین شوکه شده بود. توانِ فیزیکی‌اش چندین برابر افزایش یافته بود، آن‌قدر که‌جذاب در مهارِ قدرتِ عظیمش به مشکل برخورده بود. حس می‌کرد به‌طرزِ وحشیانه‌ای قوی،می‌زد به‌طرزِ چندش‌آوری نیرومند و به‌طرزِ حیرت‌انگیزی قدرتمند شده است. انگار دیگر حتی انسان نبود...
و این تازه بدونِ یادگیریِ نحوهٔ درستِ تقویتِ کالبدِ‌ثابت عروج‌یافته‌اش با جوهر بود؛ همان چیزی که دلیلِ اصلیِ‌نشان برتریِ دست‌نیافتنیِ استادها نسبت به بیدارشدگان به شمار می‌رفت.
«وای.»
رین سر تکان داد.
و بعد نوبت به توانِ عروج‌یافته‌اش می‌رسید... که رین هنوز هیچ ایده‌ای درباره‌اش نداشت. می‌توانست سرشتش را به‌آرامی کاوش کند و در‌گاهی گذرِ زمان بفهمد که چه قابلیت‌هایی پیدا کرده است، یا از کاسی بپرسد که از این نظر شبیه به نسخهٔ جایگزینِ طلسمِ‌ولی کابوس بود. اما کاسی بیهوش بود، و این یعنی تنها کاری که از دستِ رین برمی‌آمد این بود که همچنان از کنجکاوی بمیرد.
به‌جای آنکه واقعاً‌تخته‌شان بمیرد، به گشت‌وگذار‌تظاهر در برجِ آبنوس پرداخت.
طبقهٔ اول به تالارِ بزرگ، اقامتگاه‌ها و امکاناتِ مختلف اختصاص‌مهارت داشت. طبقهٔ دوم غرق در گرما بود؛ منقلِ عظیمی آنجا‌نشان قرار داشت که پر از شعلهٔ ایزدیِ درخشان بود. طبقهٔ سوم...
رین مدتی‌ولی در طبقهٔ‌حسم سوم ماندگار شد.
آنجا کارگاهِ نِتِر، دیمونِ سرنوشت، بود. البته هیچ‌چیزِ مهمی آنجا باقی نمانده‌حتی بود، اما صِرفِ نزدیک بودن به ابزارهایی که روزگاری یک ایزد از‌توی آن‌ها استفاده کرده بود و تکه‌های پروژه‌های دورریخته‌اش، برای رین تجربه‌ای باورنکردنی بود.
اطلاعات دربارهٔ دیمون‌ها اندک بود، اما با توجه به اینکه برادرش چه کسی بود، او بیشتر از بقیه می‌دانست. شاهزادهٔ جهانِ‌به‌خوبی زیرین تا حدودی برای رین یک بُتِ شخصی به شمار می‌رفت. هر چه بود، او سازندهٔ ایزدی بود؛ معمار و مهندسی‌زنِ که قدیس‌های سنگی را خلق کرده بود، مصنوعاتِ شگفت‌انگیزی ساخته بود و تمدنی کامل را در جهانِ زیرین بنا کرده بود.
«در واقع، کلِ این‌مطلق‌ها برج یادگاریه که از‌تظاهر خودش به جا گذاشته.»
در واقع برجِ عاج هم همین‌طور بود؛ یادگاری‌پشت‌سرش که یک ایزد به جا گذاشته بود. قلعهٔ‌برادرش بزرگ، کاخِ یشم و باغِ شب هم همین‌طور بودند...
ایزدان مرده بودند و مردمی که آن‌ها را می‌پرستیدند مدت‌ها پیش از بین رفته بودند.بی‌نهایت اما چیزهایی که ساخته بودند، با تاب آوردن در برابرِ فاجعهٔ پایان‌بخشِ جهان، باقی مانده بودند.تشنه‌به‌خونی اینکه آن بناها هنوز پابرجا بودند و به انسان‌ها پناه می‌دادند، مایهٔ دلگرمیِ عمیقِ رین بود...
واقعاً زیبا.
با خودش عهد کرد که بعداً وقتِ‌این‌قدر بیشتری در کارگاهِ نِتِر بگذراند و با‌آن‌هاست قلبی سرشار از شگفتی از پله‌ها بالا رفت.
آنجا معبدِ‌ولی ایزدبانوی توفان‌حسم را پیدا کرد.
مجسمهٔ ایزدبانوی گریزپای آسمان‌های سیاه غرق در تاریکی بود، آن‌قدر طبیعی که تقریباً زنده‌مرد به نظر می‌رسید. چهره‌اش با چنان مهارتی از سنگ تراشیده شده بود که به‌نماند نظر می‌رسید پارچهٔ تورِ نازکی که صورتش را پوشانده بود، کمی در باد تکان می‌خورَد.
خطوطِ ظریفِ چهرهٔ به‌طرزِ غیرانسانی زیبایش تقریباً از پشتِ‌ثابت تور دیده می‌شد. رین به‌طرزِ عجیبی مجذوبِ آن مجسمهٔ مه‌آلود‌نداده شده بود و مدتِ طولانی مسحور به آن خیره ماند.
سرانجام آهی کشید و با احساسِ عجیبی از خلأِ اندوهبار، نگاهش را از قربانگاهِ‌آن‌هاست ایزدبانوی توفان گرفت. طبقهٔ بالاتر همان جایی بود که پادشاهِ هیچ به او هشدار‌خبر داده بود هرگز بدونِ چشم‌بند واردش نشود، بنابراین رین بارِ دیگر به طبقهٔ همکف برگشت.
داشت به پیدا کردنِ جایی برای استراحت فکر می‌کرد‌تازه که راه‌پلهٔ دیگری توجهش را جلب کرد. این یکی‌داشت به پایین می‌رفت و در زیرِ زمین ناپدید می‌شد.
رین پس از کمی تردید‌دست‌کم از پله‌ها پایین رفت و‌نظر واردِ تالارِ بزرگِ زیرزمینی شد.
آنجا تکه‌های مانکن‌های چینی به اطراف پراکنده‌عقلانیت شده بودند و با چهره‌هایی که به‌شکلی‌هنوز مورمورکننده زیبا بودند، به او خیره شده بودند.
اما آن‌ها چیزی‌همهٔ نبودند که توجهش‌اینکه را جلب کردند.
در مرکزِ تالار، کسی فضای وسیعی‌میگه را خالی کرده و آینهٔ بلند‌بودن و سربرفلک‌کشیده‌ای آنجا نصب کرده بود.
تصویرِ کسی که قرار‌فهمید نبود آنجا باشد، در‌گفته سطحِ آینه بازتاب یافته بود.
بازتابی از پادشاهِ هیچ بود... دست‌کم رین فکر می‌کرد که اوست. مرد روی بازتابِ‌هنوز کفِ سنگی نشسته بود و به پایین نگاه می‌کرد. هیکلش همان بود، چهره‌اش هم‌کابوسِ همان بود... با این حال، لباس‌هایش، بلندیِ موهایش و حتی نفسِ حضورش کاملاً تفاوت داشت.
بسیار ملایم‌تر به نظر می‌رسید.
«روانیِ لعنتی، لعنتی...»
رین عقب رفت؛ نمی‌خواست مزاحمِ پادشاهِ هیچ‌راست شود، اما در همان لحظه، بازتاب سرش را‌بی‌نهایت بلند کرد و در سکوت به او نگریست.
سپس لبخند زد.
«اوه... تو باید‌همهٔ رین باشی. از‌اینکه آشناییت خوشحالم. من موردرتم.»
لحظه‌ای مکث‌ولی کرد و بعد‌بهم با آهی افزود:
«یعنی... اون یکی موردرت...»