چپتر 2555: تهدیدِ بی‌نام
0سکوتِ سنگینی بر اتاقِ شورا حاکم شد. مدتی هیچ‌کس‌فرق حرفی نزد و همه به کلماتِ شومِ او فکر می‌کردند.جواب سرانجام، افی به عقب تکیه داد و شقیقه‌اش را مالید.
«عجب دردسری.»
آهی کشید.
«ما چی؟ ما همه‌پایه‌های اسمشو می‌دونیم — یعنی‌وقتی ما هم آلوده شدیم؟»
کاسی شانه بالا انداخت.
«گفتنش سخته. از چیزایی که تا الان تونستم ببینم، همه به یک اندازه در برابرِ نفوذش آسیب‌پذیر نیستن. هرچی آدم قوی‌تر باشه و‌تکان استقامتِ ذهنیِ بیشتری داشته باشه، کمتر اسمش رو میاره — که می‌شه این رو به حسابِ مقاومت در برابرِ آلودگی گذاشت. با این‌موردرت حال، بینِ مقاومت و ایمنی فرق هست. تازه نمی‌دونیم دارن در برابرِ خودِ آلودگی مقاومت می‌کنن، یا فقط در برابرِ یکی از علائمش.»
افی که از‌لحنی این جواب ناراضی بود،چرا چهره در هم کشید.
«مشکل همینه دیگه، مگه نه؟ ما فقط به اندازهٔ کافی نمی‌دونیم —برسه راستش تقریباً هیچی نمی‌دونیم. کی سونگ و آنویل توی پاک کردنِ هرجور‌مردد اطلاعاتی دربارهٔ آس... دربارهٔ رؤیازاد از دنیا خیلی دقیق عمل کردن. لعنتی...»
نگاهی به دورِ‌مقاومت اتاق انداخت و‌حال با لحنی دلگیر گفت:
«ما حتی نمی‌دونیم چرا دونستنِ اسمش برای مردم خطرناکه. رؤیازاد از کسایی‌پایه‌های که به ایدهٔ وجودش آلوده شدن قدرت می‌گیره؟ داره این‌طوری پایه‌های قلمروش‌چطور رو دوباره می‌سازه؟ وقتی این ویروس به نقطهٔ بحرانی برسه چه اتفاقی می‌افته؟»
افی سر تکان داد.
«چطور قراره با‌این‌طوری دشمنی بجنگیم که‌دوباره تقریباً هیچی ازش نمی‌دونیم؟»
کای پس از‌مقاومت سکوتِ سنگینِ دیگری،حال با لحنی مردد گفت:
«با این حال... اون مرد چقدر می‌تونه خطرناک باشه؟ آره، یه وارثِ مطلق از یه تبارِ ایزدیه — اگه بخوایم حرفِ‌اتفاقی موردرت رو باور کنیم، شاید حتی وارثِ چند تا تبار باشه. اما برخلافِ نفیس و سانی، دارندهٔ سرشتِ ایزدی نیست. تازه،ایزدیه دو دهه روی ماه مهروموم شده. همین که تا الان زنده مونده خودش یه معجزه‌ست، پس چقدر می‌تونه هنوز قوی باشه؟»
با اینکه سؤال خطاب به سانی‌حتی نبود و نقصش او را مجبور‌کسایی به پاسخگویی نمی‌کرد، باز هم جواب داد:
«بیاید بی‌گدار به آب نزنیم. مهم نیست چقدر قوی هستیم‌نقطهٔ — قدرت فقط یه سلاحه. و درست مثل یه سلاح، تا‌کای وقتی کشیده نشه و به سمتِ دشمن نشونه نره، نجاتت نمی‌ده.»
راستش، سانی فکر نمی‌کرد آستریون از نظرِ قدرت‌ایمنی حریفِ او و نفیس شود — حریفِ هیچ‌کدامشان،فقط چه رسد به هر دوی آن‌ها با هم.
با این‌مردم حال، قدرتِ خام‌ایدهٔ جوابِ همه‌چیز نبود.
آدم باید برای استفاده از قدرتی که داشت، آن را هوشمندانه به کار می‌گرفت — تازه همان موقع هم یک لحظه غفلت می‌توانست‌می‌سازه فاجعه به بار بیاورد. و از آن هم فراتر، در دنیای پهناور و هولناکِ طلسمِ کابوس همیشه کسی یا چیزی پیدا می‌شد که در‌وارثِ برابرِ سرشتِ تو نقطهٔ مقابل باشد — یک رویاروییِ نامناسب می‌توانست حتی قوی‌ترین موجودات را از پا درآورد، چه بیدارشدگان و چه موجوداتِ کابوس.
سانی این را بهتر از خیلی‌ها می‌دانست، چون بر‌ویروس دشمنانِ بی‌شماری پیروز شده بود که بسیار قوی‌تر از‌دشمنی او بودند و باید او را کاملاً در هم می‌شکستند.
بنابراین، قصد‌حسابِ نداشت آستریون‌آلودگی را دست‌کم بگیرد.
به‌خصوص بعد از دیدنِ اینکه موردرت چقدر‌شدن از... سرپرستِ سابقش ترسیده بود. شاید خواندنِ‌دوباره رؤیازاد به‌عنوانِ ولیِ او اغراقِ بزرگی بود.
متأسفانه، این موضوع‌لحنی تغییرِ چندانی در‌حتی وضعیتِ فعلی ایجاد نمی‌کرد.
افی اخم کرد.
«خب حالا‌حسابِ چی؟ اصلاً‌آلودگی چیکار می‌تونیم بکنیم؟»
کاسی مدتی‌مردم ساکت ماند،کسایی سپس گفت:
«یه گزینه اینه که همون کاری رو بکنیم که کی سونگ و آنویل کردن.وجودش راهی پیدا کنیم تا همهٔ کسایی که به رؤیازاد آلوده شدن رو شناسایی کنیم...برسه بعد همه‌شون رو از بین ببریم. طبیعتاً این می‌شه یه کشتار با ابعادِ وحشتناک.»
نفیس سر تکان داد.
«نه.»
به آن‌ها نگاه‌خطرناکه کرد و با صدای‌شدن یکنواخت و بی‌احساسش گفت:
«ما قرار نیست هزاران، یا شاید صدها هزار آدمِ بی‌گناه‌مردم رو قتل‌عام کنیم. اگه این کار رو بکنیم، هیچ فرقی‌پایه‌های با سرود و دلاوری نداریم. پس سرنگون کردنشون چه فایده‌ای داشت؟»
سانی در‌داره سکوت او‌پایه‌های را برانداز کرد.
پشتِ ظاهرِ آرامِ نف، او در واقع آدمی بود که از اشتیاق می‌سوخت — شاید بیشتر از هر کسی‌جواب که سانی می‌شناخت. نفیس می‌خواست تمامِ کابوس‌ها را فتح کند و طلسمِ کابوس را از بین ببرد، آن هم با‌دربارهٔ چنان اشتیاقِ شدیدی که به مرزِ وسواس می‌رسید... بنابراین، نادیده گرفتنِ بقیهٔ ویژگی‌هایش در پسِ آن جاه‌طلبیِ سوزان آسان بود.
اما خودِ نفیس هرگز کورِ این میلِ سوزانش نمی‌شد. با اینکه آن را با پافشاریِ وسواس‌گونه‌ای دنبال می‌کرد، برای او هدف هرگز‌می‌افته وسیله را توجیه نمی‌کرد. سانی سال‌ها پیش، نزدیکِ گذرگاهِ در حالِ فروپاشیِ منارهٔ سرخ این را فهمیده بود — اینکه نفیس فقط‌بخوایم نمی‌خواست طلسم را نابود کند، بلکه می‌خواست این کار را به روشی که درست می‌دانست و بدونِ زیر پا گذاشتنِ ارزش‌هایش انجام دهد.
فقط درکِ شخصی‌اش از درست و‌حتی غلط آن‌قدر عجیب بود که بیشترِ‌کسایی مردم اغلب نمی‌توانستند به نیت‌هایش پی ببرند.
اما سانی می‌دانست.
بنابراین، می‌دانست که نفیس هرگز دستورِ قتل‌عامِ هزاران انسانِ بی‌گناه را نمی‌دهد تا جلوی قدرتمندتر شدنِ دشمنش‌یکی را بگیرد. شاید آن‌ها را به نبردی خونین در برابرِ سیلِ موجوداتِ کابوس می‌فرستاد، چرا که این کار‌پاک با درکِ او از درستی و حقانیت همخوانی داشت، اما صرفاً برای پیشبردِ اهدافش آن‌ها را قربانی نمی‌کرد.
همین باور بود که او را تا این حد قوی می‌کرد... اما در عین‌دوباره حال، چیزی بود که در مقایسه با آنویل و کی سونگ از آن بی‌بهره‌ازش بود. محدودیتی که در صورتِ سوءاستفاده، می‌شد آن را به یک نقطه ضعف تبدیل کرد.
«یعنی منظورِ موردرت وقتی که‌گفت گفت ما چیزای زیادی برای‌مردم از دست دادن داریم، همین بود؟»
سانی نگران بود.
«رؤیازاد هنوز حتی خودشو‌آلودگی نشون نداده، ولی از همین‌فرق الان حس می‌کنم دست‌وپامون بسته‌ست.»
نفیس نگاهِ کوتاهی‌خطرناکه به او انداخت‌وجودش و سپس آه کشید.
«هنوز قدم‌های اولیه‌ای هست که می‌تونیم‌حتی برداریم. تا بیشتر بفهمیم و امیدوارم بر‌ایدهٔ اساسِ اون اطلاعات، راهِ مقابله‌ای پیدا کنیم.»
مدتی ساکت ماند، به‌پایه‌های فکر فرو رفت و‌وقتی بعد رو به کاسی کرد.
«کاسی، به زیر نظر گرفتنِ متعصب‌ها ادامه بده و دامنهٔ تحقیقات رو گسترده‌تر کن تا گروه‌های حاشیه‌ایِ دیگه رو‌جواب هم شامل بشه. هر چقدر منبع لازمه درخواست کن؛ اگه نیاز شد، کلِ بازوی اطلاعاتیِ حکومت رو به کار‌اطلاعاتی بگیر. علاوه بر این... باید یه سر بری گورِ خدا و با پدرسالارِ بی‌آبروی خاندانِ داگونت، قدیس جِست، صحبت کنی.»
سانی بی‌صدا سر تکان داد.
جِستِ پیر از پادشاهش بیشتر عمر کرده بود و حالا در تبعید، همراه با دیگر وفادارانِ سرسخت در‌داره دژی دورافتاده در گورِ خدا محبوس بود. اگر کسی چیزی دربارهٔ آستریون می‌دانست، آن شخص او بود؛ هر‌ازش چه نباشد، وفادارترین مأمورِ ارشدِ خاندانِ بزرگِ دلاوری بود. قطعاً چیزهای زیادی دربارهٔ اعضای دستهٔ اربابِ جوانش فهمیده بود.
البته اینکه جِست حاضر به حرف زدن می‌شد یا نه، جای سؤال داشت. اما سانی شکی نداشت‌قراره که کاسی در بیرون کشیدنِ اطلاعاتِ ارزشمند از زیرِ زبانش موفق می‌شود. هر چه نباشد، وقتی می‌خواست‌ایزدیه می‌توانست کاملاً متقاعدکننده باشد... و اگر آن هم جواب نمی‌داد، می‌توانست خیلی راحت ذهنِ دیگران را غارت کند.
نفیس رو به کای کرد.
«مورگان برگشته قلبِ زاغ، مگه نه؟ با اون هم صحبت کن. آنویل احتمالاً از اینکه اطلاعاتِ مربوط به رؤیازاد‌بحرانی رو در اختیارش بذاره پرهیز کرده، چون خیلی خطرناکه، برای همین اندازهٔ جِست نمی‌دونه... ولی بازم ممکنه چیزی بدونه.آره اون بخشی از رازهای به‌جامونده از کی سونگ رو هم کشف کرد؛ سیشان هم همین‌طور. هر چی می‌تونی ازشون بفهم.»
سایه‌ای عجیب روی صورتش دوید.
کمی مکث کرد‌این‌طوری و بعد دوباره‌دوباره به کاسی نگاه کرد.
«آهان... و لیستِ تلفاتِ جنگجویانِ بیدارشده‌مون رو‌بینِ برام بیار؛ همهٔ کسایی که از زمانِ‌خودِ جنگ تا الان توی نبرد کشته شدن.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«اونو برای چی می‌خوای؟»
نفیس مدتی ساکت ماند. چهره‌اش هیچ‌دوباره احساسی نشان نمی‌داد، اما سانی می‌فهمید‌برسه که چیزی ذهنش را درگیر کرده است.
سرانجام گفت:
«تمامِ بشریت—حداقل بیشترش—در قلمروِ من گنجونده شده. شبانه‌روز می‌تونم اشتیاقِ میلیاردها نفر رو حس کنم که مثلِ‌ویروس موجِ اقیانوس روم می‌ریزه. بعضی وقتا... اون‌قدر زیاد که نمی‌شه شمرد... می‌تونم محو شدنِ جرقه‌های درخشانشون رو‌مرد به‌طورِ مبهم حس کنم. این یعنی یکی از رعایای من مرده. شعلهٔ خواسته‌شون برای همیشه از بین رفته.»
حالتِ چهره‌اش کمی حسرت‌بار شد.
«...اخیراً حس می‌کنم آدمای بیشتری دارن می‌میرن. افزایشِ نرخِ مرگ‌ومیر چشمگیر نبود، برای همین فرض کردم فقط روندِ‌دشمنی طبیعیِ اتفاقاته؛ هر چی نباشه، جنگ از همه طرف شعله‌وره. جنگ برای تسخیرِ مناطقِ جدیدِ عالمِ رؤیا، جنگ‌بخوایم بر سرِ ربعِ شرقی... خیلی‌ها هم پناهنده و مهاجر شدن و زندگیشون خیلی کمتر از قبل ثبات داره.»
نفیس اخم کرد.
«اما الان، فکر می‌کنم‌کسایی ممکنه دلیلِ دیگه‌ای داشته باشه.می‌گیره برای همین می‌خوام بررسی کنم.»
کای با‌اتاق گیجی به‌دلگیر او نگاه کرد.
«دلیلِ دیگه؟ شک‌این‌طوری داری که پیروانِ رؤیازاد‌می‌سازه مسئولِ این مرگ‌ومیرها باشن؟»
نفیس آرام سر تکان داد.
«نه. شک دارم که این آدما—حداقل بعضی‌هاشون... اصلاً مرده باشن. هر چی‌پایه‌های نباشه، یه دلیلِ دیگه هم برای از دست دادنِ تواناییِ حس کردنِ جرقهٔ‌قراره یه نفر وجود داره. اونم اینه که دیگه بخشی از قلمروِ من نباشن.»
سانی چند بار پلک زد.
«به این معنی که...پایه‌های اونا بخشی از قلمروِ‌وقتی یه نفرِ دیگه شدن.»
مانندِ اعضای خاندانِ سایه که‌گذاشت به دلیلِ داشتنِ نشانِ او، نمی‌توانستند‌تازه از لطفِ شعلهٔ نفیس بهره‌مند شوند.
اخم کرد.
«منظورت اینه که...»
اما پیش از آنکه سانی بتواند جمله‌اش را‌وقتی تمام کند، کاسی ناگهان یکه خورد. چشمانش کمی گشاد‌قراره شد و با حالتی پیچیده به آن‌ها رو کرد.
«صبر کنید. یه...مقاومت یه پیام از‌حال طرفِ جت اومده.»
کاسی لحظه‌ای مکث‌خطرناکه کرد و بعد‌وجودش با لحنی شتاب‌زده گفت:
«همین الان‌اتاق اتفاقِ عجیبی توی‌گفت ربعِ شرقی افتاد...»