چپتر 2858: راهنمای دوزخ
0نفیس سر بلند کرد و بلندیِ خورشید‌خندید را سنجید. سپس نگاهش را پایین آورد‌کنم و با حالتی گرفته به آزاراکس چشم دوخت.
«نبرد در دوزخِ آریل باید در سال‌های آغازینِ جنگِ شوم رخ داده باشد.اگر پس پایانش را ندیده‌ای... با این حال، حتماً از قوی‌ترین قهرمانانِ سپاهِ دیوها‌شعلهٔ و لشکرِ ایزدی خبر داشته‌ای. آن‌هایی که مقدس بودند، آن‌هایی که ایزدی بودند.»
آزاراکس قهقهه زد.
«چرا می‌پرسی، پلید؟»
اخمِ نفیس کمی عمیق‌تر شد.
«چون قلمروِ من — آخرین قلمروِ انسان‌ها — به‌زودی با حاکمانِ نفرین‌شده و نامقدسِ عالمِ رؤیا روبه‌رو می‌شود. موجوداتی‌کنم از این دست یک‌شبه پیدا نمی‌شوند. بسیاری از آن‌ها حتماً زمانی مقدس و ایزدی بوده‌اند، درست در همان زمانی‌قول که تو مطلق بودی. پس شناختنِ خدایانِ کوچکِ آن دورانِ گذشته کمکم می‌کند تا در آینده از پای درآورمشان.»
آزاراکس مدتی در سکوت‌اسکلتِ به او خیره ماند‌گرفت و بعد تکانی خورد.
«با کمالِ میل به‌دست سؤالاتت جواب می‌دهم... بعد‌بسیاری از اینکه آزادم کنی.»
نفیس لبخند زد.
«یوریس در ازای آزادی‌اش‌راهنمایی مرا تا جهانِ زیرین راهنمایی‌جمجمه‌اش کرد. تو چه کار می‌کنی؟»
اسکلتِ باستانی‌کار جمجمه‌اش را بالا‌باستانی گرفت و خندید.
«من؟ اگر بخواهی،موجوداتی حتی می‌توانم جهانِ زیرین‌نمی‌شوند را برایت فتح کنم.»
حالتِ چهرهٔ نفیس تغییری نکرد. در عوض،خندید دستش را بالا آورد و شعلهٔ سفیدِ‌کنم کوچکی را روی دستش به رقص درآورد.
«خودم می‌توانم‌جهانِ جهانِ زیرین‌راهنمایی را فتح کنم.»
شعله را خاموش کرد‌اسکلتِ و با همان دست‌گرفت به دوردست اشاره کرد.
«آنجا. قول بده مرا تا‌یک‌شبه آنجا راهنمایی کنی، و من‌زمانی تو را از درخت پایین می‌کشم.»
البته که‌اسکلتِ انگشتش مقبرهٔ آریل‌بالا را نشان می‌داد.
سانی با دقت آزاراکس‌راهنمایی را زیر نظر گرفت‌باستانی و منتظرِ جواب ماند.
تایرنتِ باستانی‌کار او را‌اسکلتِ زیاد منتظر نگذاشت.
«آن مقبرهٔ کهنه؟ البته. مرا‌یک‌شبه از درخت پایین بکش، و من‌بوده‌اند به‌راحتی شما را به آنجا می‌رسانم.»
سانی پوزخند زد.
«ببین چقدر خوش‌اخلاق شدی.»
سر تکان‌کار داد و‌اسکلتِ لبخندِ تلخی زد.
«با این حال... اون بردهٔ بافنده‌ست و من بردهٔ‌آن‌ها سایه‌ام. این دو زمانی دشمنانِ قسم‌خوردهٔ تو بودن. کی‌کوچکِ می‌گه به‌محضِ اینکه آزاد بشی به ما حمله نمی‌کنی؟»
پایین کشیدنِ آزاراکس از درخت مشکلی نبود — هر چه باشد، نفیس توانسته بود‌کنم در رتبهٔ خفته یوریس را آزاد کند. اما هیچ تضمینی وجود نداشت که تایرنتِ‌شعله باستانی بی‌درنگ علیه‌شان نشورد. به همین دلیل بود که تا الان آزادش نکرده بودند.
آزاراکس به آن‌ها خیره‌راهنمایی ماند؛ پوزخندی ابدی روی‌باستانی چهرهٔ اسکلتی‌اش خشک شده بود.
سرانجام، با تمسخر گفت:
«بافنده و ایزدِ سایه هر دو‌پیدا مرده‌اند. هزاران سال است که مرده‌اند.درست چرا باید به شما حمله کنم؟»
جمجمه‌اش را تکان داد.
«آه، اما اشتباه نکنید.راهنمایی یک روز شما را می‌کشم...جمجمه‌اش فقط نه به این زودی‌ها.»
آزاراکس به سمتِ مقبرهٔ آریل نگاه‌جمجمه‌اش کرد؛ تاریکیِ خفته در حدقه‌های خالی‌اش‌حتی لبریز از شادمانیِ شوم و بدخواهانه‌ای بود.
«من آزاراکسِ قدرتمندم، فاتحِ هزار تاج‌وتخت. به‌محضِ اینکه به قولم عمل کنم‌درست و شما را به مقبرهٔ آریل ببرم، سرانجام در نبردِ ابدیِ همرزمانِ‌پای سقوط‌کرده‌ام به آن‌ها می‌پیوندم... اما مانندِ بقیه‌شان ضعیف و رقت‌انگیز نخواهم بود.»
نگاهِ بی‌چشمش‌اسکلتِ را دوباره‌جمجمه‌اش به آن‌ها دوخت.
«شاید کمی طول بکشد... اما به‌مرور دوزخِ آریل را هم فتح خواهم کرد. و بعد، ارتشِ بزرگِ بی‌مرگ‌هایم‌فتح را از این بیابان بیرون می‌برم و یک بارِ دیگر مثلِ طاعون به جانِ بقیهٔ دنیا می‌افتم. فقط این‌آنجا بار، هیچ‌کس نمی‌تواند جلودارم شود. تمامِ هستی را فتح خواهم کرد، درست همان‌طور که پیش‌تر چیزی نمانده بود بکنم!»
سانی با چهره‌ای‌می‌کنی ناباور به تایرنتِ‌جمجمه‌اش باستانی خیره ماند.
آزاراکس قطعاً از توهمِ خودبزرگ‌بینی رنج‌پیدا می‌برد... اما سانی به دلیلی می‌توانست به‌راحتی‌همان تصور کند که او سرِ حرفش می‌ماند.
کی می‌دانست، شاید چند قرن بعد از اینکه فاتحِ‌بخواهی باستانی را آزاد می‌کردند، او بی‌مرگ‌ها را از بیابانِ‌نکرد کابوس بیرون می‌بُرد تا عالمِ رؤیا را فتح کند؟
فاجعهٔ بزرگی می‌شد.
اما جالب اینکه، دقیقاً همین موضوع باعث می‌شد سانی حس کند آزاراکس دربارهٔ اینکه قصد ندارد‌کنم زیرِ قولش با او و نفیس بزند، راست می‌گوید. اگر اسکلتِ بدخلق به‌راحتی قبول می‌کرد در‌دوردست ازای آزادی به آن‌ها کمک کند، سانی با تمامِ قدرتِ بی‌پایانِ بدگمانی‌اش به او شک می‌کرد.
اما حالا که آزاراکس نقشه‌اش برای کشتنِ آن‌ها در آینده را در میان گذاشته‌مطلق بود، سانی به‌طرزِ عجیبی حرفش را باور می‌کرد. گذشته از این، وقتی آزاراکس از‌خیره قبل قصد داشت بعداً نابودشان کند، آخر چرا باید الان به آن‌ها حمله می‌کرد؟
سانی به نفیس نگاه کرد.
با وجودِ اینکه هیچ‌کدام کلمه‌ای به‌می‌کنی زبان نیاوردند، به‌نوعی توانستند بدونِ ایجادِ‌خندید هیچ صدایی گفتگویی کامل داشته باشند.
آهی کشید.
«می‌دونی که تا‌موجوداتی اون موقع یا‌پیدا ایزدی شدیم یا مُردیم؟»
آزاراکس آرام خندید.
«چه کسی جرئت می‌کند‌راهنمایی کسی را بکشد که من،جمجمه‌اش آزاراکس، به‌عنوانِ شکارم انتخاب کرده‌ام؟»
سانی سر تکان داد.
«راستش خیلی‌ها.می‌شود ولی موضوع‌دست این نیست.»
در آن‌اسکلتِ لحظه نفیس‌جمجمه‌اش به حرف آمد:
«موضوع اینه که... ما قبول می‌کنیم. تو رو از‌جمجمه‌اش درخت نجات می‌دیم و در ازاش، تو هم تمامِ‌فتح تلاشت رو می‌کنی تا کمک کنی به مقبرهٔ آریل برسیم.»
لحظه‌ای مکث کرد‌می‌کنی و بعد به‌جمجمه‌اش سانی سر تکان داد.
سانی چند قدم جلو رفت و جلوی درختِ مقدس‌آن‌ها ایستاد. دستش را بالا برد و یکی از میخ‌های‌کوچکِ نقره‌ای را که در بدنِ آزاراکس فرو رفته بود، گرفت.
تایرنتِ باستانی‌اسکلتِ با دقت‌جمجمه‌اش تماشایش می‌کرد.
سانی نفسش را‌زیرین حبس کرد و‌می‌کنی میخ را کشید.
در کمالِ تعجبش، میخ بدونِ هیچ‌جمجمه‌اش مقاومتی از پوستِ عاجی‌رنگ بیرون آمد. خیلی‌می‌توانم زود، میخِ دوم هم بیرون کشیده شد.
و کمی بعد، آزاراکس‌دست از درخت پایین سُر خورد‌آن‌ها و روی شن‌های سفید افتاد.
خنده‌ای شرورانه‌اسکلتِ از میانِ‌جمجمه‌اش دندان‌هایش بیرون پرید.
«آزاد... بالاخره آزاد شدم!»
صدایش سرشار از احساسی ژرف و عمیق بود، آن‌قدر وسیع‌اگر که نمی‌شد با یک کلمه توصیفش کرد. شادی، شعف، اثباتِ حقانیت،عوض جاه‌طلبی... همهٔ این احساسات و حتی بیشتر، با هم درآمیخته بودند.
نگاهش را به سانی دوخت، لحظه‌ای ساکت‌نمی‌شوند ماند و بعد در حالی که شادمانیِ‌مطلق تاریکی هنوز در صدایش موج می‌زد، گفت:
«پشیمان می‌شوی، سایه.باستانی یک روز، سخت از‌خندید این کار پشیمان می‌شوی.»
سانی نگاهی به او‌راهنمایی انداخت، بعد رویش را‌باستانی برگرداند و آهی کشید.
«...زندگی کوتاه‌تر‌کار از اونه که‌باستانی بخوام پشیمون بشم.»