چپتر 2535: باید کمی محکم‌تر بکوبی
0بعد از اینکه برای‌قرار اولین بار در عمرش‌قدم‌زدنی تفنگ به دست گرفت...
سانی حسابی‌معمولِ به وجد‌تضادِ آمده بود.
«واو. عجب‌باید تجربهٔ ظریف‌خودش و والایی!»
تا همین‌جا شش دشمن را با شلیک کشته بود و حتی به نفس‌نفس نیفتاده بود. برای کشتنِ یک نفر تنها کافی‌نفس‌گیر بود تفنگ را به سمتش بگیرد و ماشه را بکشد. البته سروصدای زیادی به پا می‌شد، کمی لگد می‌زد و هرازگاهی‌به‌شدت مجبور بود به این‌طرف و آن‌طرف بدود و پناه بگیرد، اما در مجموع، سانی هنوز حتی یک قطره عرق هم نریخته بود.
این وضعیت با نحوهٔ معمولِ مبارزاتش تضادِ شدیدی داشت. آن بیرون در جهانِ واقعی، بیدارشدگان تقریباً همیشه در نبردِ‌زمانی تن‌به‌تن با دشمنان درگیر می‌شدند؛ فرایندی نفس‌گیر و طاقت‌فرسا که فشارِ وحشتناکی به کلِ بدن وارد می‌کرد. هر ضربه‌خیلی در استخوان‌هایشان می‌پیچید و با هر برخورد، حتی اگر هیچ جراحتی برنمی‌داشتند، باز هم احساسِ کوفتگی و له‌شدگی می‌کردند.
به‌شدت توان‌فرسا بود.
حتی برای سلاح‌های دوربرد مثلِ کمان، فلاخن و‌آستانهٔ نیزه هم آدم باید آن‌قدر به خودش فشار‌تفریحی می‌آورد که عضلاتش در آستانهٔ پاره شدن قرار می‌گرفت.
در مقایسه با آن، استفاده از تفنگ مثلِ قدم‌زدنی‌بیرون تفریحی در پارک بود. برای همین، سانی رفته‌رفته داشت‌درگیر نظرِ بسیار مثبتی به این سلاحِ جالب پیدا می‌کرد...
البته تا‌پاره زمانی که گلوله‌ای‌می‌گرفت به سینه‌اش خورد.
«او—اوف!»
تا سانی به خودش بیاید، به عقب پرتاب شد. هوا از ریه‌هایش با فشار بیرون زد و کلِ‌همین بدنش برای چند لحظه بی‌حس شد. دردِ برخورد هنوز به سراغش نیامده بود، اما از همین حالا می‌فهمید‌بدنش که خیلی زود قرار است چقدر درد بکشد. انگار جلیقهٔ ضدگلوله جلوی گلوله را گرفته بود، با این حال...
سانی حس کرد به قطبِ‌مبارزاتش جنوب برگشته و جالوت دوباره‌جهانِ دارد به او لگد می‌زند.
«لعنتی!»
تلوتلوخوران به داخلِ برجِ نگهبانی عقب رفت و چیزی نمانده بود از پله‌ها پایین بیفتد؛ اگر مورگان‌می‌شدند با خونسردی یقه‌اش را نگرفته بود، حتماً غلت می‌خورد. انگشتانِ مورگان پارچهٔ کاپشنش را شکافت و بریدگی‌های‌برنمی‌داشتند کم‌عمقی روی پوستش به جا گذاشت، اما باز هم از شکستنِ گردنش روی پله‌های سنگی بهتر بود.
موردرتِ دیگر با شتاب‌خودش سانی را به عقب‌آستانهٔ و روی پاگرد کشید.
«کارآگاه سانلس! خوبی؟»
سانی نگاهِ دردمندی به‌قرار او انداخت و بالاخره توانست‌تفریحی کمی هوا به ریه‌هایش بفرستد.
کلِ سینه‌اش مثلِ یک‌تضادِ کبودیِ بزرگ شده بود و‌واقعی دنده‌هایش از درد تیر می‌کشید.
دلش برای‌باید بافتِ استخوان‌خودش تنگ شد.
«خوب... کلمهٔ سنگینیه. یه‌ذره خوبم.»
«از تفنگ متنفرم!»
سانی با انزجارِ تمام به‌شدیدی هفت‌تیرِ خودش نگاه کرد و‌بیدارشدگان نالهٔ دردمندانه‌اش را فرو خورد.
عجب سلاحِ وحشیانه و مبتذلی بود. واقعاً چیزی بود که فقط آدم‌های‌می‌گرفت بی‌شرم دست می‌گرفتند؛ بی‌هنرهای بی‌عرضه‌ای که نه سلیقه داشتند و نه درک،جالب چه رسد به آموزش و پشتکارِ لازم برای به دست گرفتنِ سلاح‌های شایسته‌تر.
سانی زیرِ لب فحش داد، به چارچوبِ درِ برجِ‌بیرون نگهبانی تکیه داد، با شتاب گلوله‌های باقی‌مانده‌اش را روی‌درگیر یکی از مزدوران خالی کرد و دوباره عقب کشید.
افی هم‌زمان به پناهِ برج‌می‌گرفت عقب کشید و نفس‌نفس‌زنان خودش‌پارک را به سنگ‌های سرد چسباند.
کسری از ثانیه بعد، بارانی از‌داشت گلوله به دیوارِ روبه‌رو خورد و‌همیشه آن‌ها را غرق در غبارِ سنگ کرد.
«تعدادشون... واقعاً اونجا زیاده.»
سانی حینِ‌وضعیت پر کردنِ تفنگش‌مبارزاتش دوباره فحش داد.
یک بارِ دیگر سعی کردند آتش بگشایند، اما تقریباً در دم مجبور شدند به‌بسیار پشتِ سنگر برگردند. ورودیِ باریکِ باروها تنگنایی طبیعی بود که میدانِ تیری مرگبار می‌ساخت؛ریه‌هایش با آن تعداد نوچه‌ای که روی دیوارِ قلعه بود، پیشرویِ بیشتر غیرممکن به نظر می‌رسید.
با این حال، وضعیتِ دشوارشان یک نقطهٔ روشن هم‌واقعی داشت. تا زمانی که مزدوران آتشِ خود را روی‌فرایندی سانی و افی متمرکز می‌کردند، کاری به کارِ قدیس نداشتند.
«فکر کنم‌باید به یه‌خودش نقشه نیاز داریم.»
افی به او و‌معمولِ سپس به چارچوبِ درِ‌داشت برجِ نگهبانی نگاه کرد.
بعد هفت‌تیرش را‌شدن در غلاف گذاشت‌مقایسه و پوزخند زد.
«یه نقشه،معمولِ همین الان‌تضادِ حاضر می‌شه!»
سانی ابروهایش را بالا انداخت.
«داری چی...»
پیش از آنکه جمله‌اش تمام شود، افی از سنگر بیرون‌پارک رفت. گلوله‌ای ساعدش را خراشید، اما نادیده گرفت و دستگیرهٔ دری‌سینه‌اش را که کمی پیش‌تر باز کرده بودند چسبید و محکم بستش.
بعد در حالی که‌تضادِ هنوز دستگیره را گرفته‌جهانِ بود، نیم قدم عقب رفت...
و شانه‌اش را به درِ‌فشار چوبی و سنگین کوبید و‌شدن آن را کاملاً از لولا درآورد.
چشمانِ سانی که گرد شد، افی و در هر دو به حرکت ادامه دادند‌همیشه و به بیرون پرت شدند — اما پیش از آنکه در بیفتد، افی با‌می‌کرد دستِ دیگرش لبهٔ آن را گرفت و وزنِ عظیمش را جلوی خود نگه داشت.
انگار سپرِ برجیِ غول‌پیکری در‌می‌گرفت دست داشت و با آن‌پارک رگبارِ گلوله‌ها را دفع می‌کرد.
«...می‌کنی، روانی؟!»
افی با استفاده از شتابی که گرفته بود، به جلو یورش برد.می‌گرفت سانی می‌دید که عضلاتش زیرِ بارِ وزنِ درِ چوبی و سنگین کش می‌آیند،پیدا اما با وجودِ رگبارِ گلوله‌هایی که به آن می‌خورد، افی در را نینداخت.
سرعتش را هم کم نکرد.
چند ثانیه بعد، افی مثلِ توپِ بولینگ به مزدوران کوبید و چند نفرشان را‌بسیار از روی دیوارِ بلند به داخلِ حیاط پرت کرد. چند نفرِ دیگر هم یا به‌بدنش زمین افتادند یا از کار افتادند؛ آن‌قدر استخوان بینشان شکسته بود که به شمارش نمی‌آمد.
سرانجام تعادلش را از دست داد، در را انداخت و خودش هم‌همیشه به زمین افتاد. حالا که سپرِ برجیِ دست‌سازش را از دست داده و‌وارد روی آن پهن شده بود، هدفی بی‌نقص برای مزدورانِ باقی‌مانده به حساب می‌آمد...
با این حال، هیچ‌کدام از نوچه‌های‌می‌آورد مادوک فرصت نکردند تا وقتی روی‌می‌گرفت زمین است به او شلیک کنند.
چون سانی فقط با دهانِ باز به یورشِ دیوانه‌وارِ‌بیرون افی خیره نمانده بود. تقریباً بلافاصله پس از اینکه افی‌می‌شدند از برجِ نگهبانی بیرون پرید، او هم به دنبالش رفت.
حالا از روی‌شدن افی پرید و بینِ‌استفاده مزدورانِ باقی‌مانده قرار گرفت.
داشتند تفنگ‌هایشان را بالا می‌آوردند تا‌داشت او را هدف بگیرند، اما به چشمِ‌نبردِ سانی انگار روی دورِ کند حرکت می‌کردند.
پوزخندی زد.
بذارید یکم‌وضعیت فرهنگ بهتون‌معمولِ یاد بدم، وحشی‌ها.
چاقویش را از غلافِ پنهانِ گودیِ‌مقایسه کمرش بیرون کشید و در دستِ چپ‌نظرِ گرفت؛ هفت‌تیر هم در دستِ راستش بود.
بعد تفنگش را بالا‌تضادِ آورد و به صورتِ‌جهانِ اولین مزدور شلیک کرد.
بذارید معنیِ واقعیِ‌آن‌قدر وحشی‌گری رو هم‌می‌آورد بهتون یاد بدم...