چپتر 2605: خطر و پاداش

حرفی که سانی به جت و قدیس‌های شب زده بود، جدی بود. وضعیتشان واقعاً ناامیدکننده بود — پایانِ‌کاهش​ روزگار به‌سرعت نزدیک می‌شد و سرنوشتِ بشریت به‌طرزِ اسفناکی نامعلوم بود. شاید دیگران می‌توانستند این حقیقتِ شوم را نادیده‌می‌تواند​ بگیرند، اما سانی به‌عنوان یکی از مطلق‌ها، شخصاً در قبالِ آنچه در نهایت بر سرِ دنیا می‌آمد مسئول بود.

پس، برخلافِ کسانی که قدرتِ کمتری‌بی‌احتیاطیِ​ داشتند، نمی‌توانست به خودش اجازه دهد‌اردوکشی​ که با جهلِ عمدی تسلا پیدا کند.

«اگه می‌تونستم... همه‌چیز راحت‌تر می‌شد.»

دلش برای زمانی تنگ شده بود که تمامِ نگرانی‌اش به دست آوردنِ اعتبارِ کافی برای سیر کردنِ‌بی‌احتیاطیِ​ شکمش و داشتنِ یک زندگیِ مجلل بود. خب... این، و اینکه یک روزِ دیگر در دنیایی زنده‌خطرِ​ بماند که در آن همه‌چیز به‌طرزِ غیرقابل‌فهمی قدرتمند به نظر می‌رسید و به‌نوعی کمر به قتلش بسته بود.

در هر صورت، سانی‌شهرِ​ نمی‌توانست به خودش اجازهٔ‌دست‌کم​ احتیاطِ بیش از حد بدهد.

با این وجود، منظورش این نبود که اصلاً جایی برای احتیاط ندارند.‌اردوکشی​ صرفاً اشاره کرده بود که انتخاب‌هایشان محدود است و هنگامِ محاسبهٔ خطر‌پیروی​ و پاداش، جانبِ احتیاط را گرفتن تجملی بود که از پسِ آن برنمی‌آمدند.

اما سانی مدافعِ بی‌احتیاطیِ مطلق هم نبود. دلایلِ‌ختم​ موجهی داشت که باور کند اردوکشی به شهرِ جاودان‌می‌داد​ موفقیت‌آمیز خواهد بود... یا دست‌کم، به فاجعه ختم نمی‌شود.

چند عامل خطرِ‌کرده​ پیروی از نقشهٔ‌است​ ستارگان را کاهش می‌داد.

اول و مهم‌تر از همه، خودِ باغِ شب بود. این کشتیِ زنده هزاران سال در دریای توفان‌ستارگان​ سرگردان بود و هنوز هیچ‌چیز نتوانسته بود آن را غرق کند — بنابراین، سانی باور داشت که‌غرق​ این کشتی می‌تواند از پسِ هر خطری که در سفر به شهرِ جاودان با آن روبه‌رو می‌شدند، بربیاید.

حتی اگر به تورِ چیزِ بیش از حد وحشتناکی‌موجهی​ می‌خوردند، کاری بود که باغِ شب در آن از‌فاجعه​ تقریباً هر دژِ دیگری بهتر بود: فرار از خطر.

این کشتیِ غول‌پیکر نه‌تنها به‌خودی‌خود قدرتِ جابه‌جاییِ بالایی داشت، بلکه تواناییِ باز کردنِ دروازهٔ رؤیا میانِ‌کاهش​ دو نقطه در عالمِ رؤیا را هم به نفیس می‌داد. در صورتِ لزوم، باغِ شب می‌توانست‌غرق​ تقریباً در یک آن به آب‌های امن‌تر عقب‌نشینی کند؛ به این ترتیب، امنیتِ مسافرانش تضمین می‌شد.

هر چه باشد، سانی نمی‌خواست جانِ میلیون‌ها نفر را به خطر بیندازد.‌گرفتن​ اگر تا حدِ معقولی مطمئن نبود که راهی قابل‌اطمینان برای محافظت از‌شهرِ​ مسافرانش دارند، پیشنهاد نمی‌داد که باغِ شب را به آب‌های پرخطر ببرند.

و در نهایت، این موضوع هم بود که شبگرد یک بار از شهرِ جاودان فرار کرده بود. نه‌تنها این،‌می‌داد​ بلکه توانسته بود در قامتِ یک خفته از آنجا بگریزد... حالا، ارتشی از جنگجویانِ بیدارشدهٔ کارکشته به آنجا می‌رفتند‌خطری​ که سه قدیس از خاندانِ شب و خودِ دروگرِ روح، جت، رهبری‌شان می‌کردند. از همه مهم‌تر، سانی آنجا بود.

و سانی به‌تنهایی معادلِ داشتنِ هفت فرمانروا، دسته‌ای از‌موجهی​ سایه‌های مطلق، و ارتشِ عظیمی از اشباحِ نامیرا بود‌فاجعه​ که در طولِ سفر از باغِ شب محافظت می‌کردند.

اگر این برای به چنگ‌خواهد​ آوردنِ پاداش‌های شهرِ جاودان کافی‌چند​ نبود، پس چه چیزی کافی بود؟

و واقعاً هم قرار بود آن پاداش‌ها پربار باشند — برای‌جانبِ​ سانی، برای باغِ شب، و برای کلِ بشریت. پس به این‌باور​ نتیجه رسید که خطرِ سفر به شهرِ جاودان، کاملاً ارزشش را دارد.

البته سانی قصد نداشت این تصمیم را یک‌طرفه بگیرد. در حقیقت، برای دنبال کردنِ نقشه‌ای که بافنده به جا گذاشته بود، واقعاً‌همه​ به باغِ شب نیازی نداشت — فقط کسی را می‌خواست که بتواند نقشه را بخواند و همراهی‌اش کند. مسئله فقط این بود که‌تورِ​ شهرِ جاودان فرصتی برای تقویتِ این کشتیِ زنده هم فراهم می‌کرد. اگر این‌طور نبود، سانی ترجیح می‌داد به‌تنهایی به دلِ آب‌های مه‌آلود بزند.

به هر حال، جت و سانی باید پیش از تصمیم‌گیری برای بردنِ باغِ‌شهرِ​ شب به اعماقِ دریای توفان، با نفیس و کاسی مشورت می‌کردند. باید تدارکاتِ سفری‌کاهش​ طولانی هم چیده می‌شد؛ در نتیجه چند روزی به بحث و جلساتِ راهبردی گذشت.

نفیس هم به‌شکلِ باورنکردنی‌ای سرش شلوغ بود. او و کاسی هنوز داشتند با پیامدهای رسیدنِ غیرمنتظرهٔ موردرت به تختِ مطلق دست‌وپنجه نرم‌باغِ​ می‌کردند. هم باید به واکنشِ افکارِ عمومی رسیدگی می‌کردند و هم به خودِ پادشاهِ هیچ — باید به او و ظرف‌های بی‌شمارش‌چیزِ​ اجازهٔ عبور به سمتِ کوه‌های تهی داده می‌شد، و یک نفر باید مراقب می‌بود تا در این میان اوضاع به هم نریزد.

بنابراین پس از‌کرده​ سال‌ها، موردرت به‌است​ جزایرِ زنجیری برگشته بود.

در آنجا، اعضای خاندانِ پرِ سفید او و نفیس را تا مرزهای شمالیِ منطقه اسکورت کردند؛ همان‌جایی که زمانی معبدِ شب‌مهم‌تر​ در آن قرار داشت. گذرگاهِ تازه‌ای ساخته شد تا شکافِ عریضِ میانِ جزایرِ شناور و دامنه‌های مه‌آلودِ کوه‌های تهی را پر‌بربیاید​ کند. موردرت از این گذرگاه استفاده کرد تا قلمروِ انسان را پشتِ سر بگذارد و مالکیتِ قلمروِ خودش را اعلام کند.

هم‌زمان، حالا که پوست‌دزد رفته بود، باید ربعِ شرقی را احیا می‌کردند. نیروها باید به دیگر‌خواهد​ نقاطِ بحرانی منتقل می‌شدند. علاوه بر آن، موجوداتِ کابوسِ قدرتمندی در مناطقِ مرگِ جنوبِ گورِ خدا به‌باغِ​ تکاپو افتاده بودند. از این رو، نفیس و آتش‌بانان نیز داشتند برای یک لشکرکشیِ نظامی آماده می‌شدند.

در نهایت، تصمیم بر‌موفقیت‌آمیز​ این شد که سفر به‌نمی‌شود​ شهرِ جاودان باید انجام شود.

در گیرودارِ این تدارکات، سانی سپاهِ سایه را از اعماقِ جنگلِ سوخته عقب کشید. می‌خواست موقعیتش را در‌مطلق​ حاشیه‌های جنوبیِ آن تثبیت کند و دژِ تازه‌اش را در برابرِ حملهٔ احتمالی ایمن سازد — اما مهم‌تر‌نقشهٔ​ از آن، می‌خواست ارتشش آزاد و آماده باشد تا در صورتِ نیاز در سواحلِ شهرِ جاودان مستقر شود.

همین موضوع در موردِ دیگر تجسم‌هایش هم صدق می‌کرد. سانی پس‌نمی‌شود​ از پشتِ سر گذاشتنِ دو ماجراجوییِ مرگبار بدونِ دسترسی به قدرتِ کاملش،‌خودِ​ مصمم بود که تا دندان مسلح به پیشوازِ خطراتِ شهرِ جاودان برود.

حدود یک هفته پس از دیدارِ اولیه با قدیس‌های شب،‌داشت​ همان افراد بارِ دیگر در کابینِ شورای خصوصیِ پاگودای دکلِ اصلی‌چند​ دورِ هم جمع شدند. این بار، مسائلِ عملی‌تری برای بحث داشتند.

موندم این یکی‌جاودان​ ماجراجویی قراره چقدر‌دست‌کم​ بد از آب دربیاد...