چپتر 2452: برکهٔ سرخ
0قهوه طعمی بهشتی داشت. واقعاً عجیب بود... سانی مدتی بود که از بی‌خوابی رنج می‌برد، با قرص‌های خواب‌آور سر‌القا می‌کرد و با این حال هر بار که به خواب می‌رفت، باز هم کابوس می‌دید. شاید به همین دلیل،فریب همه‌چیز برایش بی‌مزه شده بود — اما هر وقت روان‌درمانگرش به او قهوه تعارف می‌کرد، بی‌اختیار از آن لذت می‌برد.
«خب، از کجا شروع کنم؟»
وقتی زن دفترچه‌اش را‌تجربه باز کرد تا بی‌صدا‌نمی‌کرد یادداشت بردارد، سانی آهی کشید.
«دیگه اون‌روز کابوس‌های تکرارشونده‌راه رو زیاد نمی‌بینم...»
هنوز هم هر بار که می‌خوابید‌صرفاً آن‌ها را می‌دید، اما به‌ندرت می‌خوابید،احمق برای همین به‌سختی می‌شد گفت «زیاد».
«دنیا یه‌جورایی رو مخه، ولی‌بهترین دیگه بی‌دلیل هم عصبانی نمی‌شم. حس‌اگر می‌کنم تسلطِ بیشتری روی خودم دارم.»
همین امروز صبح تلویزیونش را خرد کرده بود،نمی‌کرد اما آن عصبانیت کاملاً منطقی بود. دلایلِ خوبِ زیادی‌کند برای تنفر از گروهِ دلاوری و مدیرعاملش وجود داشت.
«...فکر نکنم از جلسهٔ قبلی‌مون تا‌مردِ حالا واقعاً درگیرِ پارانویا شده باشم.غافلگیر پس، فکر کنم این یه پیشرفت باشه؟»
اوایلِ همان روز، به بهترین راه برای کشتنِ آن مردِ به‌ظاهر مست فکر کرده‌نیمه‌حقیقت‌های بود تا اگر مرد به او حمله کرد غافلگیر نشود، اما این پارانویا نبود.گواهیِ این صرفاً تجربه بود، و سانی اگر به غریبه‌های اطرافش توجه نمی‌کرد، احمق بود.
سانی به بافتنِ نیمه‌حقیقت‌های مطمئن ادامه داد تا به روان‌درمانگر القا کند که عضوی باثبات و کارآمد از جامعه‌غریبه‌های است. کسی که زن باید گواهیِ سلامتِ کاملش را صادر می‌کرد و دیگر هرگز او را نمی‌دید. مطمئن نبود که‌گواهیِ بازی‌اش این زیبارویِ کم‌حرف را فریب می‌دهد یا نه، اما زن حتی یک بار هم حرف‌هایش را زیرِ سؤال نبرد.
مطمئن نبود که حرفش‌تجربه را باور کرده یا‌نمی‌کرد صرفاً برایش اهمیتی ندارد.
پس از مدتی، به خودش‌کشتنِ که آمد، دید دارد بی‌هیچ تظاهری‌حمله افکارش را برای زن بازگو می‌کند.
«حوصلم سر رفته. بی‌قرارم... می‌خوام برگردم سرِ کار. سعی کردم کارایی رو بکنم که آدمای عادی تو وقتِ آزادشون می‌کنن، مثلِ رفتن به پیک‌نیک‌جامعه یا قدم زدن تو پارک. ولی کلِ این ماهِ لعنتی رو بارون اومده. موندن تو خونه هم به‌خاطرِ این‌همه چرت‌وپرتِ اخبار اعصاب‌خردکنه، کافه‌بار هم‌ندارد که نمی‌تونم برم، نه؟ خودت گفتی قرصِ خواب رو با الکل قاطی نکنم. حس می‌کنم... دلم برای چیزی تنگ شده که هیچ‌وقت نداشتمش. برای همین...»
چند لحظه‌اوایلِ مکث کرد‌روز و بعد پرسید:
«نمی‌تونی فقط بهم تأییدیه بدی، دکتر؟ هردومون می‌دونیم که من فقط اینجام‌مطمئن تا دستورِ قاضی رو اجرا کنم. قاضی هم فقط منو فرستاد اینجا‌باید تا دستورِ آدمایی رو اجرا کنه که پولِ ویلای تعطیلاتش رو می‌دن.»
البته، سانی چند حقیقتِ‌راه مهم دربارهٔ خودش را از‌اگر روان‌شناسِ زیبایش پنهان کرده بود.
برای مثال، این حقیقت‌نشود که گاهی حس می‌کرد‌غریبه‌های کابوس‌هایش واقعیتِ اصلی هستند.
یا اینکه گاهی‌همان باور داشت خودش‌راه تنها آدمِ واقعیِ دنیاست.
یا اینکه گاهی مناظر، صداها و حس‌های بیگانه‌ای را توهم می‌زد،نیمه‌حقیقت‌های گویی چند کالبد داشت. دلیلش احتمالاً این بود که به‌خاطرِ بی‌خوابی اغلب‌کسی برای چند ثانیه حواسش پرت می‌شد و به خواب‌های چندثانیه‌ای فرو می‌رفت.
چیزهای کوچکی مثلِ این‌ها.
روان‌درمانگر با همان‌غافلگیر حالتِ سرد و همیشگی‌اش‌تجربه به او نگاه کرد.
«فکر می‌کنید از نظرِ‌روز روانی آمادگیِ برگشتن به‌مردِ کار رو دارید، کارآگاه؟»
سانی خندید و لرزشی را که صدای پرطنین و مسحورکنندهٔ زن بر‌مطمئن ستون فقراتش می‌انداخت، پنهان کرد. احتمالاً چیزِ خوبی بود که روان‌درمانگرش زیاد‌باید حرف نمی‌زد... صدایش اگر فریبنده‌تر از ظاهرش نبود، به همان اندازه خطرناک بود.
سر تکان داد.
«من، از نظرِ روانی آماده‌ام؟ خدایا، نه. ولی آخه کی هست؟ منظورم اینه... با این وضعی‌ادامه که دنیا داره، عجیب‌تر نبود اگه حالم کاملاً خوب می‌بود؟ اگه یه روز آدمی رو ببینم‌دیگر که به نظر شاد، سالم و کاملاً عاقل میاد، قطعاً راهمو کج می‌کنم و فرار می‌کنم.»
زن مدتی او را‌روز برانداز کرد، سپس سر تکان‌به‌ظاهر داد و دفترچه‌اش را بست.
«بسیار خب، کارآگاه. راستش رو بخواید، من خودم هم طرفدارِ مشاوره‌های اجباری نیستم. با این‌روان‌درمانگر حال و با وجودِ شرایط، شما تو این چند ماهی که همدیگه رو می‌بینیم پیشرفتِ‌هرگز قابل‌توجهی نشون دادید. بنابراین، آماده‌ام گزارش بدم که برای برگشتن به خدمت آماده‌اید... به یک شرط.»
سانی با تعجب ابرویی بالا انداخت.مردِ این احتمالاً طولانی‌ترین حرفی بود که‌غافلگیر از زمانِ آشنایی‌شان از او می‌شنید.
«چه شرطی؟»
روان‌درمانگر مدتی او را‌روز برانداز کرد و بعد با‌به‌ظاهر همان لحنِ سردِ همیشگی‌اش گفت:
«می‌خوام حتی بعد از برگشتن به کار هم درمان رو ادامه بدید...مطمئن در واقع، اصرار دارم که این کار رو بکنید. شما بیمارِ من‌باید هستید و من از ایدهٔ نیمه‌کاره رها کردنِ کارها خوشم نمیاد. ازش بیزارم.»
سانی تک‌خنده‌ای کرد.
«پس... یا به دیدنت ادامه می‌دم،صرفاً یا نمی‌تونم برگردم سرِ کار؟ این‌احمق چه فرقی با مشاورهٔ اجباری داره؟»
زن شانه بالا انداخت.
«می‌تونید قبول نکنید.»
سانی چند لحظه‌بهترین ساکت ماند و‌مردِ بعد پوزخند زد.
«ببخشید دکتر، ولی انگار داری یه چیزی رو نادیده می‌گیری. هزینهٔ این جلسات به حسابِ ادارهٔ پلیسِ‌داد شهرِ سراب نوشته می‌شد. اما اگه بعد از تموم شدنِ درمانِ اجباری‌ام بازم به دیدنت ادامه بدم، باید‌بازی‌اش خودم پولِ جلسات رو بدم. و خیلی متأسفم که اینو می‌گم... ولی هزینه‌ت خیلی بیشتر از توانِ منه.»
در شرایط عادی، رعیتی مثل او حتی‌کشتنِ اجازه نداشت به این بیمارستانِ اختصاصی نزدیک شود،نشود چه رسد به اینکه در آن درمان شود.
درمانگرش نگاهی بی‌تفاوت به او انداخت، سپس آهی کشید‌احمق و دست در جیب برد. کارت ویزیتِ زیبایی با حروف‌باثبات برجسته بیرون آورد و با حرکتی ظریف به سمتش گرفت.
«این شمارهٔ شخصیِ‌بهترین منه. می‌تونیم با‌مردِ هم کنار بیایم.»
سانی با حالتی بهت‌زده‌نشود کارت را گرفت و‌غریبه‌های به آن نگاه کرد.
«...قدیس؟ عمراً،اوایلِ یعنی واقعاً‌روز اسمش اینه؟»
اسمِ درمانگرِ قدیس‌مآب واقعاً قدیس بود.اطرافش با فهمیدنِ این موضوع، سانی برای‌مطمئن لحظه‌ای واقعاً احساس کرد دیوانه شده است.
تازه، شماره‌اش‌روز را هم به‌کشتنِ او داده بود...
سانی افکارِ احمقانه را از سر‌صرفاً بیرون کرد، به آن زنِ زیبایِ سرد‌بافتنِ نگاه کرد و گلویش را صاف کرد.
«خب، باشه. وقتی‌همان اوضاع یکم آروم شد‌کشتنِ بهتون زنگ می‌زنم، دکتر.»
با این حرف،صرفاً کارتش را در کیف‌توجه پولش گذاشت و برخاست.
«بابتِ همه‌چیز ممنون... فکر کنم.»
زن با بی‌تفاوتی سر تکان داد‌صرفاً و همان موقع رویش را برگرداند تا‌بافتنِ پر کردنِ برگه‌های لازم را شروع کند.
«یادت نره قرص‌های خوابت رو از‌راه داروخونه بگیری. خوابِ خوب پایه و‌مرد اساسِ سلامتِ روانه، کارآگاه. سلامت باشی.»
چند لحظه بعد، سانی به خودش که آمد، دید‌احمق بیرونِ مطبِ اوست و کمی گیج می‌زند. انتظار نداشت‌عضوی گرفتنِ گواهیِ سلامت از این روانپزشکِ سنگ‌چهره این‌قدر راحت باشد.
«ولی عالی شد، نه؟»
سر تکان داد و برای‌نبود گرفتنِ نسخه‌اش به داروخانه که در‌نمی‌کرد طبقهٔ پایینِ بیمارستان قرار داشت رفت.
...وقتی منتظر بود داروساز نسخه‌اش را بپیچد و به‌به‌ظاهر صدای برخوردِ باران به پنجره گوش می‌داد، صدای بلندی‌تجربه از افتادنِ چیزِ سنگینی در همان نزدیکی بلند شد.
سپس، جیغی‌نبود کرکننده سکوت را‌غریبه‌های در هم شکست.
سانی که برگشت، چند بهیارِ بلندقد‌مردِ و عضلانی را دید که با‌غافلگیر چهره‌هایی مضطرب به سمتِ منبعِ صدا می‌دویدند.
«عجله کنین!»
«دوباره فرار کرد!»
«آخه چطوری...»
کمی مکث کرد و ناپدید شدنشان را پشتِ دری‌اگر سنگین تماشا کرد، سپس از دیواری که به آن‌اطرافش تکیه داده بود جدا شد و به دنبالشان رفت.
پشتِ در یکی از بخش‌های بیمارستان بود که بازدیدکنندگانِ عادی اجازهٔ ورود به‌بافتنِ آن را نداشتند. راهروی کم‌نور کاملاً به‌هم‌ریخته بود و چند نفر داشتند تقلا‌کسی می‌کردند تا کسی را که سانی نمی‌توانست پشتِ سرشان ببیند، روی زمین بخوابانند.
درست روبه‌رویش، ویلچری‌همان واژگون دید که‌راه چرخش هنوز می‌چرخید...
و گودالی از خونِ سرخ،غریبه‌های روشن و درخشان که آرام‌آرام‌بافتنِ روی کفِ زمین پخش می‌شد.
در دلِ گودال پرستاری زانو زده بود که با صدای بلند‌حمله گریه می‌کرد و صورتش را چسبیده بود؛ رگه‌های سرخ از میانِ‌بافتنِ انگشتانش جاری بود و روپوشِ سفیدش را به رنگِ شنگرفیِ خیره‌کننده‌ای درمی‌آورد.
در آن لحظه، یکی از بهیارهای تنومند‌تجربه به عقب پرتاب شد و با چنان شدتی‌مطمئن به دیوار برخورد کرد که کفِ زمین لرزید.
«لـ... لعنتی!اوایلِ آخه چطور...روز این‌قدر قویه!»
«نگهش دارین، لعنتی!»
«بهش صدمه نزنین،بهترین احمق‌ها! اگه چیزیش‌مردِ بشه کارِ همه‌مون تمومه!»
سانی بالاخره‌حمله توانست علتِ این‌نبود هرج‌ومرج را ببیند.
کسی که چهار بهیارِ عضلانی برای مهارش تقلا می‌کردند... زنی لاغراندام با موهای سیاه و موج‌دار و چهره‌ای‌تجربه زیبا اما سرد و تیز بود. او جلیقهٔ مهارِ پاره‌پاره‌ای به تن داشت و با قدرتی که از‌است جثه و بنیه‌اش انتظار نمی‌رفت، در برابرِ بهیارها مقاومت می‌کرد و مشخص بود که کاملاً دیوانه شده است.
اما عجیب‌تر از همه...
این بود که‌بهترین چشمانش به رنگِ سرخِ‌به‌ظاهر روشن و زنده‌ای بود.
درست مثلِ خونِ روی زمین.
انسان‌ها نباید چشمانِ سرخِ روشنی می‌داشتند،راه اما انگار هیچ‌کس متوجهِ این موضوع‌مرد نبود یا به آن توجهی نمی‌کرد.
در آن لحظه، بهیارها بالاخره موفق شدند زن را روی‌بافتنِ زمین بخوابانند و داشتند آستین‌های جلیقهٔ مهارش را دوباره می‌بستند. او‌جامعه همچنان در برابرشان مقاومت می‌کرد... تا اینکه نگاهش به سانی افتاد.
خشکش زد.
«چرا... چرا این‌قدر آشناست؟»
چشمانِ سرخ و‌همان مورمورکنندهٔ زن با دیدنِ‌کشتنِ او کمی گشاد شد.
و بعد، ناگهان خندید.
صدای خنده‌اش در راهرو پیچید و‌مردِ لحظه‌به‌لحظه بلندتر شد تا اینکه ناله‌های ترحم‌انگیزِ‌نشود پرستارِ مجروح را در خود غرق کرد.
انگار زنِ دیوانه ناگهان بی‌نهایت سرگرم‌صرفاً شده بود. به نظر می‌رسید دارد‌احمق بهترین لحظاتِ عمرش را سپری می‌کند.
سانی یک قدم عقب‌روز رفت، لب‌هایش را روی هم‌به‌ظاهر فشرد و رویش را برگرداند.
«فقط یه روانیِ دیگه.»
این روزها‌روز از این آدم‌ها‌کشتنِ زیاد پیدا می‌شد.
اما وقتی داشت به‌نشود سمتِ در برمی‌گشت، صدای خنده‌اش‌اطرافش او را در بر گرفت:
«بکشش! اینجا واقعاً‌همان می‌تونی بکشیش! پیدا‌راه کن... آتنا رو!»
سانی سر تکان داد، در را‌اطرافش پشتِ سرش بست و سعی کرد‌مطمئن قلبش را که دیوانه‌وار می‌تپید آرام کند.
بوی گندِ خون هنوز‌راه در بینی‌اش مانده بود‌مست و باعث می‌شد دستانش بلرزد.
دیدنِ آن صحنه...
«لعنتی.»
با اینکه سانی می‌دانست قاطی کردنِ‌اطرافش قرص‌های خواب با الکل ایدهٔ وحشتناکی‌مطمئن است، ناگهان بدجور هوسِ نوشیدنی کرد.
قبلی
بعدی