چپتر 2225: پیمانِ شکسته
0ماهِ درهم‌شکسته‌هم‌زمان بر قلعهٔ‌می‌توانستند ویران می‌تابید.
بادهای سرد در گذر از ویرانه‌ها زوزه می‌کشیدند و‌مطلق‌ها با قدرتی کینه‌توزانه به توده‌های آوار می‌کوبیدند. تندبادی شدید سنگ‌ریزه‌ای‌حیاتیِ را از دیواری مخروبه به درونِ دیگِ خورشِ درحال‌جوش انداخت.
مورگان به سنگ‌ریزه اعتنایی نکرد.فقط بلبل را هم که همان‌استثنائاتی حوالی فرود آمد، نادیده گرفت.
در عوض سر‌این بلند کرد و‌ثابت آهِ بلندی کشید.
وفاداری...
وفاداری چیزِ عجیبی بود. شکل‌ها و صورت‌های گوناگونی داشت و از‌عرفانی جاهای مختلفی سرچشمه می‌گرفت. وفاداری به‌خودی‌خود قدرتی داشت — گاهی قدرتی‌برای عظیم — اما در عالمِ مطلق‌ها، از اقتداری عرفانی نیز برخوردار بود.
پیمانی بود میانِ حاکم و مردم. شریانِ حیاتیِ قلمرو بود و‌وجود ابزاری برای گسترشِ قلمروها. دقیق‌تر بگویم، برای مطلق‌هایی که قلمروشان را به‌اداره کمکِ طلسمِ کابوس بنا می‌کردند، وفاداریِ قدیس‌ها از هر چیزی مهم‌تر بود.
چون پادشاهیِ آن‌ها از دژها ساخته می‌شد و بیشترِ افراد — حتی آن‌هایی که‌فرمانروایی در رتبهٔ مطلق بودند — هم‌زمان فقط می‌توانستند یک دژ را مهار کنند. البته‌سنگ استثنائاتی هم وجود داشت؛ مثلِ برادرِ هیولاصفتش، اما این استثنائات فقط قاعده را ثابت می‌کردند.
بنابراین، قدیس‌ها نایبِ مطلق‌ها می‌شدند و دژها را به‌وجود نامِ آن‌ها اداره می‌کردند. برای این کار، باید با‌نایبِ فرمانروایی عهد می‌بستند... و به قلمرویی سوگندِ وفاداری می‌خوردند.
اما وفاداری‌سرچشمه یک اتفاق نبود.گاهی یک فرایند بود.
از این رو، حتی اگر قدیسی سوگندِ وفاداری می‌خورد، وفاداری‌اش روی سنگ حک نمی‌شد.هیولاصفتش می‌توانست قوی‌تر یا ضعیف‌تر شود — حتی ممکن بود به‌کلی ته‌بکشد و مانندِ سرابی محو‌قلمرویی شود. اگر چنین می‌شد، فرمانروا زیردستی را از دست می‌داد و قلمرو نیز دژی را.
اما ته‌کشیدنِ‌هیولاصفتش وفاداریِ یک نفر‌قاعده کارِ آسانی نبود.
چون وفاداری شکل‌های گوناگونی داشت.
وفاداریِ شخصی به یک فرمانروا وجود داشت؛ مثلِ چیزی که جنابِ گیلیاد و دیگر ملازمانِ خاندانِ بزرگِ‌مردم دلاوری حس می‌کردند. نوعِ انتزاعی‌تری از وفاداری هم بود، مثلِ وفاداریِ قدیس‌های زیردست که لزوماً سرسپردهٔ فرمانروایشان‌وفاداریِ نبودند، بلکه سرسپردهٔ خودِ قلمرو بودند — چون خانواده، خاندان، دوستان و هم‌رزمانشان بخشی از آن بودند.
و بسیاری شکل‌های دیگر.
به همین دلیل بود که قدیسی زیردست می‌توانست از فرمانروا بیزار‌اداره باشد، اما همچنان بخشی از قلمروِ فرمانروا بماند. هرچه باشد، قلمروها چیزهای‌اگر پهناوری بودند و بسیار بیشتر از شخصِ حاکمشان را در بر می‌گرفتند.
برای همین خیلی کنایه‌آمیز بود...
که مورگان، دخترِ یک‌به‌خودی‌خود فرمانروا، دیگر هیچ وفاداری‌ای‌عالمِ در وجودش نمانده بود.
چون برای او، قلمروِ شمشیر دقیقاً همین معنا را می‌داد — صرفاً‌مثلِ تجلیِ پدرش بود. او طوری بزرگ شده بود که حاکم باشد و‌کار به همین دلیل، پیوندش با پیچیدگیِ عظیمِ قلمرو با همه فرق داشت.
بسیار ساده‌تر بود‌این و در نتیجه، بسیار‌بنابراین راحت‌تر از هم می‌پاشید.
مورگان دوست یا هم‌رزمی نداشت، فقط زیردستانی داشت...استثنائاتی که صرفاً ابزاری بیش نبودند. خاندان و خانواده‌اش‌ثابت در یک نفر خلاصه می‌شد — پادشاهِ شمشیرها.
و به این ترتیب، همین که تمامِ‌اما ایمانش را به پدرش از دست داد،پیمانی ارتباطش با قلمروِ شمشیر نیز قطع شد.
شاید صرفاً خودخواه بود‌هم‌زمان و به هیچ‌کس و‌کنند هیچ‌چیزِ دیگری اهمیت نمی‌داد.
امکان نداره...هیولاصفتش من مورگانِ دلاوری‌ام.قاعده شاهزادهٔ قلمروِ شمشیرم.
اما امکان داشت.
مورگان لبخندِ کجی زد.
برادرش... شکستش داده بود.
حرومزاده...
خنده‌ای بی‌رمق‌هم‌زمان از میانِ‌می‌توانستند لبانش گریخت.
«بانو مورگان؟ حالتون خوبه؟»
سر چرخاند و دید‌هم‌زمان بلبل با نگرانی نگاهش‌کنند می‌کند. بقیه هم محتاط بودند.
درست... شش‌هیولاصفتش شمشیرِ متعالی‌اش‌استثنائات هم آنجا بودند.
آخه قرار‌هم‌زمان بود چه‌می‌توانستند غلطی بکند؟
مورگان به‌زور لبخندی زد.
«حالم کاملاً خوبه.»
اما نبود.
قرار بود... از حصار در برابر موردرت دفاع کند.وجود نگذارد به دستِ او بیفتد و پدرش آن را‌نایبِ از دست بدهد، که نتیجه‌اش قدرتمندتر شدنِ کی سونگ بود.
امروز روزِ ماهِ کامل بود — روزی که بی‌شمار بار تکرار شده بود — یعنی تا چند ساعتِ دیگر، حتی کسانی که کنترلِ‌گسترشِ دژِ بزرگ را در دست نداشتند هم می‌توانستند میانِ نسخهٔ واقعی و خیالی‌اش جابه‌جا شوند. برای فتحِ حصار، برادرش فقط باید به آن سوی‌آن‌هایی دیگر می‌رفت، واردِ نسخهٔ خیالیِ قلعهٔ باستانی می‌شد و روحش را به گذرگاهِ آن پیوند می‌زد تا نشانِ خودش را جایگزینِ نشانِ مورگان کند.
اما حالا همهٔ این‌ها بی‌معنی‌فقط بود. پادشاهِ شمشیرها همین حالا هم‌وجود حصار را از دست داده بود.
بی‌شک برادرش همچنان می‌خواست آنجا را برای ملکهٔ کرم‌ها‌می‌شدند — و البته برای خودش — فتح کند؛ با‌سوگندِ این حال، مورگان هنوز هم می‌خواست از آن دفاع کند؟
شاید می‌خواست. نه‌فقط برای قلمروِ شمشیر،کنند بلکه برای خودش.
...اما حتی اگر می‌خواست، دلیلی‌گاهی داشت که این آدم‌ها را‌اقتداری به خاطرش به کشتن بدهد؟
مورگان قدیس‌هایش را برانداز کرد.
دروگرِ روح، پروردهٔ‌این گرگ‌ها، بلبل، نیو،ثابت موجِ خون، اتر...
آن‌ها را به این جنگ کشانده بود و بی‌شمار‌وجود بار مرگشان را به چشم دیده بود. راستش، مورگان‌نایبِ دیگر کمی از این وضعیت حالش به هم می‌خورد.
چقدر... عجیبه.
دیگر بخشی از قلمروِ شمشیر نبود، اما هرگز چیزِ دیگری هم‌وجود نبود. تمامِ هویتِ مورگان به خاندانِ بزرگِ دلاوری گره خورده بود‌نامِ و از این رو، همیشه تمامِ کارهایش به نفعِ خاندان بود.
حالا که به آن پشت کرده‌ثابت بود، دیگر دنیا هیچ ساختاری نداشت و‌باید هیچ‌چیز نبود که به آن تکیه کند.
پیش از این، فدا کردنِ این آدم‌ها‌البته برای قلمروِ شمشیر در صورتِ لزوم، امری‌استثنائات منطقی و بدیهی بود. اما حالا چطور؟
دیگر هیچ دلیلی‌می‌گرفت نداشت که آن‌ها را‌اما به کامِ مرگ بفرستد.
البته به‌جز میلِ‌بودند خودخواهانهٔ خودش برای‌می‌توانستند شکست دادنِ برادرش.
آن‌قدر پست بود که زیردستانش‌قاعده را به خاطرِ دلیلی کاملاً‌نامِ خودخواهانه به کامِ مرگ بفرستد؟
آره. آره، هستم.
اما آن‌قدرها هم‌می‌گرفت رقت‌انگیز نبود که دست‌اما به چنین کاری بزند.
برای مورگان هیچ‌چیزِ‌بودند دیگری نمانده بود، اما‌مهار هنوز غرورش را داشت.
مجبور نبود کسی را فریب دهد تا‌بنابراین به جایش با برادرش بجنگد. اگر قرار‌فرمانروایی بود شکستش دهد، خودش این کار را می‌کرد.
هرچند، احتمالِ اینکه در‌می‌توانستند عوض مرگی بی‌وقار و حقیرانه‌وجود داشته باشد هم کم نبود.
این هم امری بدیهی بود.
مورگان نفسِ عمیقی‌بودند کشید و بعد‌می‌توانستند به قدیس‌هایش لبخند زد.
«نبرد تموم شد.این ما باختیم. حالا همه‌تون‌بنابراین می‌تونین برین... اگه بخواین.»
قبلی
بعدی