چپتر 2818: پیوندِ خون
0زوزهٔ تنها شرمنده به نظر می‌رسید،ارباب‌هاشون اما از اینکه دستش رو شده‌قدیس‌هایی بود چندان نگران نبود. شانه‌ای بالا انداخت.
«ببخشید، ولی خودت که دیدی.بدونِ اگه آستریون نبود، کارمون تموم بود.جاش راستی... اون یه پیام برات داره.»
سیشان سرش را کمی پایین انداخت و دندان‌هایش را به هم‌جاش سایید. بقیهٔ خواهرانشان — جانورسالار، پردهٔ ماه، نوایِ مرگ، ردیابِ خاموش —می‌بردی پشتِ سرش جمع شدند و با تنش به زوزهٔ تنها نگاه کردند.
زوزه خندید.
«دژ نابود شده، پس الان بی‌خانمانی. آستریون فکر می‌کنه‌ندیده قدیسی مثل تو نباید بدونِ دژ باشه، سیشان. برای همین،نکشانده دستور می‌ده که به جاش کاخِ یشم رو فتح کنی.»
لبخندی زد.
«به هر حال باید مالِ تو می‌شد.برای باید اون رو از مادرمون به ارث‌فتح می‌بردی، نه اینکه به یه غریبه تسلیمش کنی.»
سیشان به او‌نابود چشم‌غره رفت و از‌می‌کنه لای دندان‌های کلیدشده‌اش گفت:
«از کِی...»
اما زوزهٔ تنها‌مثل با لحنی راحت‌باشه حرفش را قطع کرد:
«آه، سرور آستریون این رو هم گفت که برنامه‌هاش باید تغییر کنه. دیگه‌یشم از فقط صبر کردن راضی نیست — می‌خواد دست به کار بشه و‌چشم‌غره دژهای قلمروِ انسان رو بگیره، حتی اگه ارباب‌هاشون هنوز نور رو ندیده باشن.»
منظورش این بود که قدیس‌هایی که پیش‌تر‌می‌کنه دربند کرده بود، باید دژهای کسانی را که‌دستور هنوز به سمتِ خود نکشانده بود فتح می‌کردند.
سیشان زیرِ لب ناسزا گفت.
احتمالاً هرگز دستوری از طرفِ کای در‌برای کار نبود. زوزهٔ تنها فقط می‌خواست به‌فتح دلیلی شوم آن‌ها را از پناهندگان دور کند.
این یک تله بود.
اما به این‌نابود معنی نبود که نمی‌توانستند‌می‌کنه از آن تله بگریزند.
«با زوزه چی‌کار کنم؟ کاسیا...حتی کاسیا باید بتونه کمک کنه،باشن به شرطی که مهارش کنیم.»
«پردهٔ ماه، از... استفاده کن.»
برای دومین‌قدیسی بار حرفش‌نباید قطع شد.
این بار به این‌الان خاطر نبود که زوزهٔ‌قدیسی تنها میانِ حرفش پرید.
بلکه به این دلیل‌بگیره بود که تیغه‌ای سرد‌نور در کمرش فرو رفت.
سیشان صرفاً از روی غریزه حرکت کرد، چاقو را از دستی که آن را نگه‌کنی داشته بود بیرون کشید و به عقب جهید. از میانِ دردِ آن زخمِ ناگهانی، خواهرانش را‌گفت دید — هر پنج نفرشان را — که با پشیمانی و دلهره به او نگاه می‌کردند.
جانورسالار که تازه خم‌نباید شده بود تا خنجری‌همین خونین را بردارد، آهی کشید.
«آروم باش، شان. ما واقعاً‌بی‌خانمانی نمی‌خواستیم بهت صدمه بزنیم. فقط باید‌بدونِ مهارِت کنیم... این به نفعِ خودته.»
پردهٔ ماه سر تکان داد.
«تا الان دیگه باید فهمیده باشی. ما نمی‌تونیم آستریون رو شکست بدیم — در واقع، نباید هم‌حال این کار رو بکنیم. حالا که موردرت دیوانه شده، اون تنها امیدِ ماست. در حالی که ستارهٔ‌راحت دگرگون و سرورِ سایه‌ها خیلی راحت ما رو رها کردن. لطفاً مقاومت نکن... و همه‌چیز درست می‌شه.»
نوایِ مرگ‌قدیسی با خوشحالی‌نباید لبخند زد.
«همه‌مون قراره برای‌نابود مدتی خیلی، خیلی‌فکر طولانی زندگی کنیم!»
سیشان بی‌حرکت و مبهوت ماند.
چطور ممکن بود...
چطور چنین اتفاقی افتاده بود؟
همهٔ آن‌ها در طولِ نبرد خودشان‌فکر بودند. همهٔ آن‌ها از خطری که‌باشه آستریون به همراه داشت آگاه بودند.
«حتماً کاری کرده.»
رؤیازاد داشت برنامه‌هایش را تغییر می‌داد و به نظر می‌رسید خواهرانِ سرود بخشِ مهمی از نقشهٔ جدیدش‌حال باشند. پس، حتماً به‌طورِ ویژه خواهرانِ او را هدف قرار داده بود و از خستگی و ناامیدیِ‌راحت ناشی از شکستِ خردکننده‌شان به دستِ موردرت استفاده کرده بود تا آن‌ها را به سمتِ خود بکشاند.
«یعنی من...قدیسی تنها کسی‌ام‌نباید که باقی مونده؟»
زخمِ عمیقِ روی کمرش سیشان‌بی‌خانمانی را متزلزل نکرده بود، اما‌نباید در آن لحظه، تنش یخ کرد.
امیدوار بود‌قلمروِ رِوِل در‌بگیره امان باشد.
سیشان با احتیاط قدمی‌نباید به عقب برداشت و با‌دستور نگرانی به خواهرانش نگاه کرد.
«به خودتون‌قدیسی بیاین، احمق‌ها. دو‌بدونِ بار تکرار نمی‌کنم.»
وقتی بچه بودند، این لحنِ تند معمولاً باعث می‌شد حسابِ کار دستشان بیاید. سیشان‌همین از بقیهٔ خواهرانش بزرگ‌تر نبود، اما در گروهِ صمیمیِ دخترانِ یتیم نقشِ مادر را بازی‌می‌بردی کرده بود. سال‌ها پیش، او رهبرشان بود... و آن‌ها هنوز هم به او احترام می‌گذاشتند.
اما انگار‌قلمروِ پیوندِ میانشان‌بگیره دیگر اهمیتی نداشت.
جانورسالار آهی کشید.
«متأسفم، شان.قدیسی واقعاً متأسفم.نباید اما... به‌زودی می‌فهمی...»
به سمتش یورش بردند.
ماه‌های زیبا بر دشتِ‌بگیره متروک می‌تابیدند و دره‌های نزدیک‌ندیده با خروشِ رودهای رازآلود می‌غریدند.
در آن شب، سیشان‌نباید — شاهزادهٔ گمشدهٔ سرود‌همین — خونِ خواهرانش را ریخت.
نبردشان کوتاه و خشمگینانه بود و خشونتِ هولناکش زخم‌های عمیقی بر سطحِ دشتِ صخره‌ای بر‌کنی جا گذاشت. خواهرانِ سیشان ماهر و قدرتمند بودند — در واقع بهترینِ بهترین‌ها به حساب‌کلیدشده‌اش می‌آمدند و بیش از حد شایستگیِ آن را داشتند که وارثانِ خاندانِ بزرگِ سرود باشند.
اما او‌خندید قوی‌تر، ماهرتر و‌بی‌خانمانی بسیار بی‌رحم‌تر بود.
مهم‌تر از آن، او کسی بود‌ارباب‌هاشون که هستهٔ تبارِ ایزدبانوی جانوران را‌قدیس‌هایی از مادرشان به ارث برده بود... [خون].
و با به ارث بردنِ آن، قدرتِ تسلط‌همین بر تمامِ کسانی را که خونِ ایزدبانوی جانوران‌لبخندی را در رگ داشتند نیز به دست آورده بود.
پس در نهایت، خواهرانش‌نباید خون‌ریزان روی زمین افتادند، اما‌دستور سیشان همچنان سرِ پا بود.
به‌زحمت سرِ پا‌نابود بود، اما به‌فکر زانو درنیامده بود.
تلوتلو خورد و دستِ لرزانش‌حتی را بالا آورد تا خون‌باشن را از صورتش پاک کند.
«آه...»
ذهنش خالی بود.
«قراره ببازم، نه؟»
خواهرانش درهم‌شکسته و لت‌وپاره،بگیره اما هنوز زنده بودند. چون‌ندیده دلش نمی‌آمد جانشان را بگیرد.
و چون نمی‌توانست جانشان‌نباید را بگیرد، در نهایت‌همین او را از پا درمی‌آوردند.
«کمک...»
صدای جانورسالار ضعیف بود.
سیشان لرزید.
«بین!»
تلوتلوخوران به سمتِ جانورسالار رفت‌بدونِ و پر از احساسِ گناه‌می‌ده و نگرانی، کنارش به زانو درآمد.
سپس، سیلیِ‌خندید محکمی به‌الان صورتِ خواهرش زد.
«این حقه‌ها رو‌انسان روی من پیاده نکن.هنوز از سرم برو بیرون!»
احساسِ گناه، نگرانی — همهٔ این‌ها چیزی نبود جز حمله‌ای‌می‌ده ذهنی که در قالبِ سیلی از احساساتِ واقعی پنهان شده‌می‌شد بود. سیشان می‌دانست زخم‌هایی که به افسونگرِ زیبا زده، کشنده نیستند.
جانورسالار با بی‌حالی پوزخند زد.
«وگرنه چی؟ چی‌کار می‌خوای بکنی؟»
سیشان دستش را بالا برد؛حتی ناخن‌هایش بلند شدند و به‌باشن چنگال‌هایی تیز تغییرِ شکل دادند.
اما هرگز‌قدیسی آن را‌نباید فرود نیاورد.
در همین حین، جانورسالار دستش را جلو‌برای برد و انگشتانش را در زخمِ وحشتناکِ‌فتح پهلوی سیشان فرو کرد و آن را شکافت.
«چی‌کار می‌تونی بکنی، شان؟ تسلیم شو... یا‌می‌کنه ما رو بکش. یکی از این دو‌همین تا — هیچ کارِ دیگه‌ای از دستت برنمیاد.»
حق با او بود.
سیشان حتی نمی‌توانست فرار کند،بدونِ چون چند تن از خواهرانش‌می‌ده بسیار سریع‌تر از او بودند.
به جانورسالار خیره‌مثل ماند؛ چنگال‌هایش هنوز روی‌برای گلوی خواهرش معلق بود.
سیشان فقط کافی بود یک بار گلوی ظریفِ جانورسالار‌مثل را بدرد. اگر می‌خواست فرار کند، باید کارِ خواهرانش را‌یشم یکسره می‌کرد. وگرنه، سرنوشتی بدتر از مرگ در انتظارش بود.
به‌هرحال، آستریون از‌انسان قبل همهٔ آن‌ها‌ارباب‌هاشون را تسخیر کرده بود.
اما دستش تکان نمی‌خورد.
در نهایت، سیشان به‌نباید آن سه ماهِ زیبا‌همین نگاه کرد و خندید.
سپس، به هق‌هق افتاد.
«آخرش منم‌قلمروِ دقیقاً مثلِ‌بگیره مادرمون شدم...»
سیشان دستش را پایین‌نباید آورد، خم شد و‌همین پیشانی‌اش را روی زمین گذاشت.
«نمی‌تونم، نمی‌تونم... نمی‌تونم بکشمشون...»
تسلیم شد.