چپتر 2533: تبادلِ آتش
0با اصابتِ گلوله‌ها به قایقِ تفریحی، تراشه‌های چوب به هوا پرتاب شد. سانی حسابی خم شد و از‌ارتش پشتِ کابین سرک کشید. بازویش را بالا برد تا نشانه بگیرد. هیکلِ نوچه‌های مادوک روی دیوارِ بلندِ قلعه،بگیریم از پشتِ پردهٔ باران به‌زحمت دیده می‌شد؛ فاصله هم زیاد بود و به‌علاوه، در موقعیتی مرتفع‌تر قرار داشتند.
با این حال، او سرورِ سایه‌ها بود.گرفته کسی که می‌توانست با نیزه‌ای از جنسِ تاریکیِ‌چرخید خالص، هدفی را از ده‌ها کیلومتر دورتر بزند.
قطعاً یک هفت‌تیرِ ناقابل...
بنگ!
او—اوه!
گلوله‌اش واقعاً به کسی اصابت کرد؛ اما سانی‌شده نتوانست تیرِ بعدی را شلیک کند و در حالی‌سقفِ که زیرلب فحش می‌داد، دوباره پشتِ پناهگاه شیرجه زد.
سازوکارِ این سلاحِ گرمِ قدیمی فوق‌العاده ساده بود و می‌شد ماشهٔ دوکاره را به‌راحتی و بدونِ لرزاندنِ لوله‌لعنتی کشید. اما این چیزِ عجیب مثلِ قاطر لگد می‌زد! سانی پیش از این هرگز با تفنگ شلیک نکرده‌کارش بود، چه رسد به تفنگی از گذشته‌های دور؛ برای همین انتظار نداشت لگدش تا این حد شدید باشد.
بنگ، بنگ، بنگ!
افی تفنگش را محکم با هر دو دست گرفته و حسابی خم شده بود. انگار او‌صورتش هم تیرش به کسی خورد، و بعد با عجله به پهلو چرخید. لحظه‌ای بعد، سقفِ کابین‌نزدیک‌تر در نزدیکیِ سرش خُرد شد و تراشه‌هایش به هوا پرید؛ طوری که صورتش را در هم کشید.
«لعنتی... واقعاً‌باشد یه ارتش‌تفنگش اون بیرون ریخته.»
سانی قطره‌های باران را‌خورد از صورتش پاک کرد‌چرخید و پوزخندِ کجی زد.
«ولی ما یه سلاحِ مخفی‌لگدش داریم. فقط باید یکم نزدیک‌تر‌محکم بشیم تا بتونیم به کارش بگیریم.»
نگاهی به قدیس انداخت. با چهرهٔ بی‌نهایت زیبا و به‌ظاهر بی‌تفاوتش، خودش‌خُرد را به دیوارِ کابین در نزدیکیِ سانی چسبانده بود. با این حال گوش‌هایش‌کجی را گرفته بود و انگار از صدای کرکنندهٔ تبادلِ آتش دلِ خوشی نداشت.
در آن لحظه برقی زد و صدای رعدی کرکننده آسمان را‌خورد شکافت. صاعقه‌ای کورکننده بلندترین برجِ قلعه را به پردهٔ تاریکِ ابرهای توفان‌زای‌طوری پیشِ رو وصل کرد و قوس‌های الکتریسیته چند لحظه روی مناره‌اش رقصیدند.
«پوششم بده!»
سانی به پهلو خم شد و هفت‌تیرش را دوباره بالا برد. این بار درسش را گرفته بود؛ لگدِ‌عجله اسلحه را مهار کرد و چهار بار پشت‌سرهم شلیک کرد. دو گلولهٔ اول به جان‌پناهِ باروها خورد، اما‌پاک سومی و چهارمی به هدف نشست و به سینه و شانهٔ هیکلِ مبهمِ یکی از نوچه‌ها اصابت کرد.
سانی می‌خواست از این موفقیت استفاده کند و به سمتِ‌نزدیکیِ دماغهٔ قایق خیز بردارد، اما لحظه‌ای بعد، سیلِ گلوله روی‌بیرون سرش بارید و مجبورش کرد دوباره پشتِ پناهگاه شیرجه بزند.
«هی! بهت گفتم پوششم بده!»
افی خونِ بریدگیِ روی گونه‌اش را‌عجله که کارِ یک تراشهٔ سرگردان بود‌سرش پاک کرد و شانه بالا انداخت.
«چیکار می‌تونستم بکنم؟ تا نوکِ گوشم‌شدید از پشتِ کابین پیدا شد، شروع کردن‌شده به شلیک. خوب هم بلدن شلیک کنن!»
سانی دندان‌هایش‌تیرش را به‌بعد هم سایید.
«لعنتی.»
زیرِ رگبارِ بارانِ سیل‌آسا و تراشه‌هایی که از قایق به هوا می‌پرید، خم شد، اهرمِ‌پرید مخصوصی را کشید و توپیِ هفت‌تیرش را باز کرد. سانی کمی تکانش داد و انتظار‌فقط داشت پوکه‌های خالی بیرون بیفتند، اما فقط یکی بیرون افتاد و مستقیم روی رانِ پایش غلتید.
«آه، لعنتی! داغه، داغه!»
با حرکتی سریع پوکهٔ سوزان را به گوشه‌ای پرت کرد، از روی کلافگی‌تراشه‌هایش پوفی کرد و میلهٔ تخلیه را فشار داد. پوکه‌های باقی‌مانده—و همچنین یک تیرِ‌ولی استفاده‌نشده—روی عرشه پخش شدند و سانی شش گلولهٔ دیگر از جیبش بیرون کشید.
آن‌ها را یکی پس‌تفنگش از دیگری داخلِ توپی لغزاند‌انگار و چهره در هم کشید.
«انگار بدجوری اینجا زمین‌گیر شدیم.»
افی هم‌همین داشت تفنگش‌نداشت را پر می‌کرد.
«آره.»
وقتی گلوله‌ای از دکل کمانه‌محکم کرد و از کنارِ سرش‌تیرش گذشت، سانی خودش را جمع کرد.
«دروازه هم که هنوز بسته‌ست.»
افی توپیِ هفت‌تیرش را‌نداشت با ضربه بست و‌افی به او نگاه کرد.
«درسته.»
سانی اخم کرد.
«و این قایق با این‌همه سوراخی که‌پهلو اون حرام‌زاده‌ها دارن توش درست می‌کنن، قبل‌تراشه‌هایش از اینکه به ساحل برسیم غرق می‌شه.»
افی قیافه‌اش را کج‌وکوله کرد.
«پر بیراه نمی‌گی.»
سانی آهی کشید.
«تو رو نمی‌دونم... ولی من از پرت شدن توی آب‌سقفِ متنفرم. خیلی زیاد برام پیش می‌آد. نه، واقعاً می‌گم—به طرزِ عجیبی‌بیرون زیاد توی آب پرت شدم. و از تک‌تکشون هم متنفر بودم.»
افی لبخند زد.
«خب شریک،تیرش می‌خوایم در‌بعد موردش چیکار کنیم؟»
سانی پوزخند زد.
«ساده‌ست. به‌انگار نوچه‌ها شلیک نکن...بعد نورافکن‌ها رو بزن.»
آماده شد‌همین تا به توصیهٔ‌لگدش خودش عمل کند.
«من سمتِ راستی‌ها رو‌بعد می‌زنم، تو سمتِ چپی‌ها‌لحظه‌ای رو. آماده‌ای؟ یک، دو، آتیش!»
هم‌زمان از پناهگاه بیرون پریدند و به‌سرعت تفنگ‌هایشان را نشانه رفتند.خورد صدای شلیک‌هایشان تقریباً در یک آن پیچید و دو نورافکنِ نصب‌شده روی‌طوری دیوارِ قلعه منفجر شدند و بارانی از خرده‌شیشه و جرقه فرو ریخت.
لحظه‌ای بعد، دو نورافکنِ دیگر هم‌عجله از بین رفتند و مسیرِ ورودیِ‌سرش قلعه در تاریکیِ ماتی فرو رفت.
«همین باید کافی باشه...»
سانی نگاهی به‌خورد پایِ دیوار انداخت‌پهلو و لبخندِ تاریکی زد.
«انگار هرطور‌باشد که بود‌تفنگش زنده مونده.»
آن بیرون، در پناهِ تاریکی، شبحی با کت‌وشلوارِ شیک از پشتِ یک ماشینِ راه‌سازیِ رهاشده به‌سمتِ‌طوری دیوار دوید. تا سانی و افی چند تیرِ دیگر به‌سمتِ نوچه‌ها شلیک کنند، موردرت دور از چشمِ‌نزدیک‌تر همه خود را به سنگ‌های باستانیِ دیوارِ قلعه رساند، چنگ انداخت و با چابکیِ شگفت‌انگیزی بالا رفت.
بالا رفتن از دیواری عمودی و خیس با چنین راحتی‌ای، برای یک انسان هم وهم‌انگیز به نظر‌بعد می‌رسید و هم تقریباً غیرممکن. با این حال، در کمتر از یک دقیقه، موردرت کاملاً دور از‌ریخته چشمِ بقیه به بالای دیوار رسید و بی‌هیچ صدایی از روی جان‌پناه به آن طرف سُر خورد.
«آماده بشین که بریم.»
چند لحظه بعد، در بارانِ گلوله‌هایی که قایق را‌انگار به رگبار بسته بود، وقفه‌ای افتاد. سانی به‌سرعت به‌نزدیکیِ جلو دوید و افی و قدیس به دنبالش رفتند.
از روی پله‌های سنگی نمی‌توانستند ببینند بالای دروازه چه خبر‌سقفِ است، اما صدای فریاد و شلیک‌های پراکنده را می‌شنیدند. جسدی‌اون به پایین افتاد، روی صفحاتِ سنگی پخش شد و بی‌حرکت ماند.
با این حال، نوچه‌هایی که در امتدادِ دیوار مستقر بودند هنوز‌دست آن‌ها را نشانه گرفته بودند. تنها چند ثانیه پس از آنکه سانی،نزدیکیِ افی و قدیس به ساحل پریدند، اولین گلوله زوزه‌کشان از کنارشان گذشت.
«سریع‌تر!»
دیوانه‌وار از پله‌ها بالا دویدند و‌دست در نهایت پشتِ یک ماشینِ راه‌سازیِ عظیم‌عجله در چند ده متریِ دروازه پناه گرفتند.
تا آن موقع، نوچه‌ها دوباره آتشِ‌عجله خود را روی آن‌ها متمرکز کرده بودند‌خُرد و دیگر حرکت کردن تقریباً غیرممکن بود.
اما دیگر اهمیتی نداشت.
سانی نفسش را تازه کرد،عجله با آرامش تفنگش را پر‌نزدیکیِ کرد و به قدیس نگریست.
لبخندِ تاریکی روی لبش نشست.
«دکتر قدیس،انگار اگه زحمتی‌خورد نیست... وقتِ ورودته.»