چپتر 3075: رودِ زیرزمینی

سانی و نفیس مدت زیادی در آن سکونتگاهِ در حالِ فروپاشی نماندند. ته دلش می‌خواست آنجا را‌نگاهی​ بگردد، اما متأسفانه منطقه امن نبود. آنجا هنوز شکارگاهِ موجودِ تاریکی بود که پیش‌تر با آن روبه‌رو‌شاخه​ شده بودند، و حالا که قدیس‌های آلوده رفته بودند، دیگر چیزی مانعِ نزدیک شدنِ آن به سکونتگاه نمی‌شد.

معمولاً سانی کلِ آنجا را با حسِ سایه‌اش بررسی می‌کرد.‌وحشتناک‌تری​ اما حالا، تنها می‌توانست محدودهٔ کوچکی را که نور در‌خطراتی​ آن می‌تابید درک کند، و این کارش را محدود می‌کرد.

هیچ تضمینی نبود که موجودِ تاریکی هر جا که می‌رفتند تعقیبشان نکند،‌می‌دادند​ یا با موجوداتِ وحشتناک‌تری از نوعِ آن روبه‌رو نشوند. اما باید به‌خیابان‌های​ راهشان ادامه می‌دادند، مهم نبود جهانِ زیرین چه خطراتی برایشان در چنته دارد.

میدانِ ویران را پشت سر گذاشتند و از‌بی‌ستاره​ خیابان‌های سکونتگاهِ باستانی گذشتند. به‌زودی، زمزمهٔ آرامِ آب‌شاخه‌ای​ بلندتر شد و به ساحلِ رودی زیرزمینی رسیدند.

رود عریض و عمیق بود و آب‌های سردش همچون سیلابی از تاریکیِ مایع جریان داشت. نورِ‌بعد​ نفیس نمی‌توانست در اعماقشان نفوذ کند و روی سطح پخش می‌شد — به همین خاطر، سانی حس‌می‌تونیم​ کرد دارد به آینه‌ای باستانی نگاه می‌کند که چیزی جز آسمانی پهناور و بی‌ستاره را بازتاب نمی‌دهد.

مدتِ کوتاهی رود را‌هیچ​ بررسی کرد و بعد‌نکند​ نگاهی به نفیس انداخت.

«این شاخه‌ای از‌تعقیبشان​ یکی از سه‌وحشتناک‌تری​ رودِ بزرگِ جهانِ زیرینه؟»

سر تکان داد.

«باید همین‌طور باشه.»

سانی لحظه‌ای مکث کرد.

«پس مسیرمون مشخصه، مگه نه؟ می‌تونیم این شاخه‌نشوند​ رو تا رودِ اصلی دنبال کنیم، بعد خلافِ جریانِ‌برایشان​ آب بریم تا پایتختِ پادشاهیِ نِتِر رو پیدا کنیم.»

نقشهٔ معقولی بود. با‌نگاه​ این حال، سانی در‌بی‌ستاره​ درون حسابی دمغ بود.

آه. از آب متنفرم...

چرا همیشه گیر می‌افتاد‌هیچ​ و مجبور می‌شد توی آب‌های‌موجوداتِ​ تاریک و مورمورکننده شیرجه بزند؟

سانی سرش را تکان داد.

با این حال،‌آینه‌ای​ با کنجکاوی به‌آسمانی​ رودِ زیرزمینی نگاه کرد.

این رودها از کجا می‌آمدند‌کرد​ و به کجا می‌ریختند؟ هیچ‌پهناور​ راهی برای فهمیدنش وجود نداشت.

از خودش پرسید آیا جریان‌های مرگباری که از میانِ‌موجوداتِ​ دره‌های بی‌شمارِ دشتِ رودِ ماه می‌خروشیدند و در نهایت رودِ‌زیرین​ اشک را به وجود می‌آوردند، از جهانِ زیرین سرچشمه می‌گرفتند.

یه روزی‌می‌رفتند​ یکی که از‌موجوداتِ​ من باهوش‌تره می‌فهمدش.

دشتِ رودِ ماه در دوردست‌ها، در جهتِ جنوبِ غربی بود. اما‌مدتِ​ سانی و نفیس باید به سمتِ شمال می‌رفتند — به اعماقِ‌داد​ جهانِ زیرین. بنابراین، او فرصتی برای فهمیدنِ این موضوع پیدا نمی‌کرد.

آماده بودند تا سکونتگاه را ترک کنند. قدیس وزنش را کم کرد و از روی اسکله‌ای سنگی قدم‌انداخت​ برداشت، و طوری از روی رود گذشت که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. کششِ سطحیِ آب برای تحملِ‌دنبال​ وزنِ او کافی بود. سانی راه‌های گوناگونی برای عبور از رود داشت، در حالی که نفیس می‌توانست پرواز کند.

با این حال، این کار نیازمندِ آن بود‌نکند​ که مدام سرشتِ خود را هدایت کند، و‌می‌دادند​ در نتیجه دردِ جانکاهِ نقصش را به جان بخرد.

بنابراین، در عوض،‌تعقیبشان​ سانی بار دیگر به‌نوعِ​ شکلِ تایتانِ یشمی درآمد.

پیش‌تر در میدان، اندازه‌اش را مشابهِ دشمنانش نگه داشته بود؛ بزرگ‌تر بودن همیشه یک مزیت‌انداخت​ نبود، به‌خصوص هنگامِ رویارویی با حریفانِ ماهر از رتبه‌های بالا. اما حالا، سانی سایه‌اش را از‌شاخه​ حصارِ تنگِ کالبدِ انسانی رها کرد و گذاشت مانندِ موجی تاریک جهان را در بر بگیرد.

سپس، خود را به شکلِ واقعی و عظیمِ تایتانِ یشمی درآورد؛ پیکری که به‌راحتی دویست متر ارتفاع داشت و مانندِ ایزدی تاریک بر فرازِ سکونتگاه‌های‌داد​ در حالِ فروپاشی قد برافراشته بود. سانی با قدم گذاشتن در رود، باعث شد آب دورِ مچِ پای عظیمش به جوش بیاید، کف کند و‌دمغ​ از ساحل سرریز شود. قدمِ دیگری برداشت و به عمقِ رود رفت؛ در نهایت، وقتی به عمیق‌ترین بخشِ آن رسید، آب فقط تا کمرش می‌رسید.

نفیس روی شانه‌اش فرود آمد و از ارتفاعی زیاد به جریانِ آبِ تاریک نگاه کرد. برکت را‌مهم​ مرخص کرد و نورِ درخشانش را خاموش کرد؛ اما در همان لحظه، درخششی کورکننده پشتِ نقابِ کلاه‌خودِ سانی‌ساحلِ​ شعله‌ور شد، رود را مانندِ نورافکنی قدرتمند روشن کرد و او را به فانوسِ دریاییِ متحرکی بدل ساخت.

وزنِ تصورناپذیرش را به جلو راند، حجمِ عظیمی از آب را جابه‌جا کرد و امواجِ بلندی به‌برایشان​ وجود آورد. قدیس بسیار جلوتر حرکت می‌کرد و روی سطحِ رود سُر می‌خورد تا راه را شناسایی کند؛‌رود​ این‌گونه بود که آن سه نفر سکونتگاهِ فرزندانِ نِتِر را ترک کردند و راهیِ اعماقِ جهانِ زیرین شدند.

سفرشان آسان نبود.

جهانِ زیرین پهناور بود و برخلافِ تمامِ مناطقِ دیگرِ عالمِ رؤیا،‌بی‌ستاره​ مملو از موجوداتِ کابوس نبود. با این حال، آن دسته از‌بزرگِ​ موجوداتِ کابوس که در اعماقِ بی‌نورش سکونت داشتند، همگی بی‌نهایت هولناک بودند.

پلیدهایی در رود‌محدود​ سکونت داشتند. پلیدهایی‌می‌رفتند​ در ساحل منتظر بودند.

و گویی کینهٔ وهم‌آورشان‌نکند​ کافی نبود، چیزهای بدتری هم‌باید​ در تاریکی پنهان شده بودند.

بیشترِ موجوداتی که سانی و نفیس با آن‌ها روبه‌رو می‌شدند از رتبهٔ اعظم بودند. با این حال، اصلاً شبیهِ شکارچیانِ درندهٔ گورِ‌داد​ خدا نبودند... زادگانِ نفرت‌انگیزِ گورِ خدا، در مقایسه با موجوداتِ آن رتبه، نسبتاً جوان بودند. همگی پس از پایانِ دنیای قدیم متولد‌حال​ شده بودند؛ جنگلِ زرشکی خلقشان کرده بود، در گرسنگیِ بی‌امانِ آن آب‌دیده شده بودند و به ماشین‌های کشتارِ درنده‌ای بدل شده بودند.

موجوداتِ کابوسِ اعظمِ‌همین​ گورِ خدا ترسناک‌آینه‌ای​ بودند، اما پیچیده نبودند.

اما پلیدهایی که در جهانِ زیرین سکونت داشتند، باستانی بودند. آن‌ها در برابرِ امواجِ بی‌پایانِ تاریکیِ بنیادین تاب‌جهانِ​ آورده بودند و در آغوشِ سردِ آن لانه ساخته بودند. قدرت‌هایی که در دست داشتند به همان اندازه‌رودی​ که ترسناک بود، موذیانه نیز بود و در نتیجه، هر روز برای سانی و نفیس مانندِ کابوسی می‌گذشت.

برخی روزها در نبردهای هولناک تکه‌پاره می‌شد. برخی روزها ساکت و‌ادامه​ آرام بود، اما از آنجا که خطر هر لحظه ممکن بود‌پشت​ بر سرشان آوار شود، این زمان‌های سکوتِ بی‌تلاطم فقط بیشتر خسته‌شان می‌کرد.

آن دو خود را به اندازهٔ‌آسمانی​ قوی‌ترین موجوداتِ رتبه‌شان قدرتمند می‌پنداشتند، اما جهانِ‌بعد​ زیرین به‌سرعت به آن‌ها درسِ تواضع داد.

سانی می‌دانست که بدونِ نفیس از این سفر جانِ‌آسمانی​ سالم به در نمی‌بُرد. و با اینکه نفیس قوی بود،‌شاخه‌ای​ او نیز به‌تنهایی در برابرِ وحشت‌های جهانِ زیرین زنده نمی‌ماند.

اما در کنارِ هم...

به‌واسطهٔ پیوندِ سایه،‌تعقیبشان​ به‌زحمت می‌توانستند رو‌وحشتناک‌تری​ به جلو حرکت کنند.