چپتر 2687: جبههٔ مه
0ناخدای هلندی در یک آن آرایشِ سپاهِ سایه را شکافت. سایه‌های خاموش که پیش‌تر‌پخش شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسیدند، همچون برگ‌های پاییزی به ضربِ تیغهٔ شبح‌وارش فرو افتادند. لحظه‌ای بعد،بهم اشباح به دنبالِ فرمانده‌شان واردِ شکاف شدند و باعث شدند آرایشِ تاریک در هم بشکند.
اوضاع خوب نیست...
سایه‌های معمولی در نبرد با این شبحِ شوم هیچ شانسی‌تازه‌ای نداشتند. در این میان، قهرمانانِ سپاهِ سایه یا خیلی دور‌می‌شنید بودند یا داشتند از فروپاشیِ بخش‌های دیگرِ آرایش جلوگیری می‌کردند.
جت از همه نزدیک‌تر بود.
کاسی از قبل داشت در گوشش زمزمه می‌کرد و اطلاعاتِ تازه‌ای‌تجسم‌هام دربارهٔ هلندی و ناخدایش می‌داد. اما عجیب‌تر این بود که هم‌زمان‌ممکنه صدای سرورِ سایه‌ها را می‌شنید که در گوشِ دیگرش طنین می‌انداخت.
گفت:
«باید برام وقت بخری.»
جت کسری از‌آرایش ثانیه به ناخدای‌همه هلندی نگاه کرد.
خدایان.
انگار داشت‌داد مستقیم به‌کنم سمتِ او می‌آمد.
«باشه... مشکلی نیست.»
صدایش آرام بود. سرورِ‌جلوگیری سایه‌ها با شنیدنِ لحنِ‌بود بی‌تفاوتش، خنده‌ای عصبی سر داد.
«فکر کنم حداقل یکیمون آرومه. به هر حال، چهار تا از تجسم‌هام دورِ میدانِ نبرد پخش شدن؛جنگجوهام دارن جنگجوهام رو تقویت می‌کنن و دشمن رو سرکوب می‌کنن. سپاهِ سایه ممکنه بدونِ اونا نابود بشه،ظاهر ولی اگه بهم نیاز داشتی، اونا رو به شکلِ آواتار ظاهر می‌کنم و خودم میام سراغِ اون حروم‌زاده.»
جت لبخندِ تاریکی زد.
پس داشت پیشنهادِ کمک می‌داد؟
چقدر دلسوز.
«نیازی نیست.»
لحظه‌ای مکث کرد و بعد‌حداقل با لحنی که تقریباً به‌تجسم‌هام عجله شباهت داشت، اضافه کرد:
«یعنی، فعلاً نیازی نیست. اول ببینیم اوضاع چطور‌می‌کرد پیش می‌ره... اگه دیدی دارم به دستِ اون‌هم‌زمان موجود کاملاً نابود می‌شم، فوری بیا نجاتم بده.»
نمی‌توانست سانی را ببیند که به نظر می‌رسید صدایش‌کاسی از درونِ سایه‌ها طنین می‌اندازد، اما حدس می‌زد در‌ناخدایش آن لحظه پوزخندی روی صورتِ بی‌دلیل خوش‌قیافه‌اش نشسته است.
«قبوله.»
حرف‌های کاسی هم تمام شده‌حداقل بود، به این معنی که‌تجسم‌هام دیگر وقتی برای تلف کردن نداشتند.
به جهنم.
جت به مه تبدیل شد.
همچون سیلابی میانِ سایه‌های خاموش جریان یافت،یکیمون میدانِ نبرد را در بر گرفت و‌پخش شبحِ عظیم را از هر طرف محاصره کرد.
شمشیرش در مه همچون فانوسی‌حداقل اثیری می‌درخشید و دنیا را‌تجسم‌هام در سرمای شبح‌وارِ خود غرق می‌کرد.
سپس، دو نورِ‌کاسی آبیِ یخی در‌گوشش مه روشن شد.
این جت بود که فرمِ انسانی‌اش را به خود‌کاسی می‌گرفت. یک قدم جلو رفت، داسِ جنگی‌اش را پایین‌ناخدایش آورد و مستقیم در چشمانِ سرگردانِ نفرین‌شده نگاه کرد.
لبخندِ محوی زد.
«من کاپیتانِ باغِ شب،کنم دروگرِ روح جت هستم.حال بهم گفتن متوقفت کنم.»
ناخدای روحِ کاناخت از نزدیک کاملاً شبیه یک انسان بود؛ خب، دست‌کم شبیه روحِ یک انسان. بقایای پاره‌پارهٔ ردایی فاخر را به‌دیگرش تن داشت و زیرِ آن زرهِ زنجیریِ شبح‌واری پوشیده بود. موهای بلندش به عقب کشیده شده و در گرهی سرسری بسته شده‌لحنِ بود که پیشانیِ باریکش را نمایان می‌کرد. پوستش برنزی می‌بود اگر اثیری و نیمه‌شفاف نبود و درخششی رنگ‌پریده آن را فرا نگرفته بود.
با این حال، هیچ‌کس او را با‌نزدیک‌تر یک انسان اشتباه نمی‌گرفت؛ به خاطرِ جنونِ هیولاواری‌اطلاعاتِ که در اعماقِ چشمانِ سرد و غیرانسانی‌اش می‌سوخت.
لبخندِ جت کمی پررنگ‌تر شد.
«ولی این‌طوری چه‌فکر لطفی داره؟ فکر‌یکیمون کنم به‌جاش فقط بکشمت.»
با این‌بود حرف، به‌قبل جلو یورش برد.
کاپیتانِ هلندی — سرگردانِ نفرین‌شده — چندان قدرتمند نبود. در واقع، او صرفاً‌زمزمه اهریمنی فاسد‌شده بود، یا دست‌کم کاسی این‌طور گفته بود. با این حال، تایرنتِ‌می‌شنید اعظم، روحِ کاناخت را مغلوب و مطیعِ خود کرده و قدرتش را دزدیده بود.
وضعیتِ عجیبی بود که‌فکر در آن، زیردستِ تایرنتی قدرتمند‌حال حالا بر اربابش فرمان می‌راند.
«چیزای عجیب‌تر‌داد از اینم‌کنم پیش اومده...»
جت قدیسی بود که از نظرِ قدرتِ بدنی با مطلق‌ها رقابت می‌کرد، در حالی‌اما که سرگردانِ نفرین‌شده اهریمنی بود که قدرتِ یک اعظم را از آنِ خود کرده‌وقت بود. قرار بود اگر هم برابر نیستند، دست‌کم در یک حد و اندازه باشند.
اما در عمل،آرایش اوضاع به‌طرزِ اسفناکی‌همه با تئوری فرق داشت.
به‌محضِ اینکه جت حمله کرد، حس کرد همه‌چیز به‌طرزِ ترسناکی اشتباه است. زمان‌بندی درست نبود و‌دارن فضا انگار به‌طورِ نامحسوسی پیچ‌وتاب خورده بود. بدنش آن‌طور که باید و شاید، بی‌نقص به فرمان‌هایش پاسخ‌آواتار نمی‌داد و نشانه‌گیری‌اش کمی خطا می‌رفت. کُندتر از چیزی که انتظار داشت حرکت می‌کرد... حمله‌اش ضعیف‌تر بود.
انگار خودِ جهان داشت‌کنم در برابرش مقاومت می‌کرد و‌چهار به آن پلید یاری می‌رساند.
حسِ خفه‌کننده‌ای بود. جت فقط می‌توانست آن را با زمانی مقایسه کند‌ناخدایش که بیدارشده‌ای بیش نبود و در حضورِ قدیس‌های قدرتمند قرار می‌گرفت. حضورِ‌می‌انداخت رازآلودشان مانندِ فشاری فیزیکی بود که می‌رفت او را به زمین بیندازد.
به‌همین‌ترتیب، شبحِ عظیمِ‌آرایش روبه‌رویش هم داشت‌همه فشار وارد می‌کرد.
خوب می‌دانست آن فشار چیست.
اراده بود؛ همان نیروی مرموز‌حداقل اما ملموس که رتبه‌های بالاتر‌تجسم‌هام می‌دانستند چطور به کارش بگیرند.
متأسفانه، هرچند جت به‌اندازهٔ یک مطلق قوی بود، اما فرمانروا نبود. حتی‌ناخدایش نمی‌توانست تصور کند چطور باید ارادهٔ نوپای خودش را مهار کند، چه‌می‌انداخت رسد به اینکه از آن برای سرکوبِ نفوذِ وحشتی بسیار باستانی‌تر بهره ببرد.
اما اشکالی نداشت.
«تباهی حتماً مغزشو پوسونده.»
داشتنِ اراده چیزِ جالبی بود، اما‌یکیمون کاپیتانِ هلندی انگار حقیقتی ساده را فراموش‌پخش کرده بود؛ در واقع، ساده‌ترین حقیقت را.
در نبردِ میانِ دو جنگجوی‌داشت ماهر، معمولاً کسی پیروز می‌شد‌تازه‌ای که سلاحِ بلندتری در دست داشت.
«آخه کی بهت گفت‌جلوگیری روحِ کاناخت رو تبدیل‌بود به شمشیرِ کوتاه کنی، احمق؟»
با وجود اینکه خودِ جهان علیه جت کار‌آرومه می‌کرد، داسِ جنگی‌اش خیلی پیش از آنکه شمشیرِ شبحِ‌جنگجوهام شوم بتواند به او نزدیک شود، به آن رسید.
درست است که کُندتر از چیزی بود که امید داشت‌تجسم‌هام و نشانه‌گیری‌اش کمی خطا رفت. اما همین هم سرگردانِ نفرین‌شده را‌ممکنه وادار کرد تا جلوی ضربه‌اش را با تیغهٔ شمشیرِ اثیری‌اش بگیرد.
جت دیده بود که آن تیغهٔ مخوف چقدر راحت سایه‌ها را از پای درمی‌آورد و بدن‌های سیاه و‌سرورِ جوهری‌شان را طوری قطع می‌کرد که انگار با هیچ مقاومتی روبه‌رو نمی‌شود. هر چه باشد، آن روحِ کاناخت‌مستقیم بود؛ موجودی بسیار باستانی‌تر و قدرتمندتر از آن‌ها. بقایای دیوی هولناک که تقریباً به‌اندازهٔ خودِ هستی قدمت داشت.
اما وقتی روحِ‌آرایش کاناخت با تیغهٔ‌همه مه برخورد کرد...
ترکی روی سطحش پدیدار‌فکر شد و سرگردانِ نفرین‌شده‌آرومه به عقب تلوتلو خورد.
سرانجام، نقابِ کینه‌توزیِ بی‌تفاوتش کنار‌حداقل رفت و لحظهٔ نادری از‌تجسم‌هام سردرگمی و شوک را نمایان کرد.
جت پوزخند زد.
هر چه باشد، او دروگرِ روح‌همه بود. سرشتش به او اجازه می‌داد‌گوشش ضرباتِ ملموسی به ارواحِ ناملموس وارد کند.
پس چرا کسی باید‌فکر سعی می‌کرد جلوی حملاتش‌آرومه را... با روحِ کاناخت بگیرد؟