چپتر 2980: رون‌های خوبِ قدیمی

سانی که هنوز روی سنگ‌های‌بدنش​ سرد دراز کشیده بود، به‌بتواند​ تاریکیِ بی‌کرانِ بالای سرشان خیره شد.

آنجا، در ارتفاعی بسیار بالاتر از زمین، تاروپودِ جهان‌بی‌نهایت​ پاره شده بود و شکافی که او و پرندهٔ دزدِ‌هیچ‌گونه​ پست از آن وارد شده بودند، هنوز به چشم می‌خورد.

بدونِ نفیس نمی‌توانست واردِ قلبِ مصب شود‌شدند​ و مطمئن هم نبود که تلاش برای‌خفه​ ورود به آنجا اصلاً فایده‌ای داشته باشد.

بنابراین، تقریباً قطعی بود که برای‌حرکت​ بازگشت پیشِ همراهانش، باید یک بارِ‌بیشتر​ دیگر واردِ هزارتوی زمانِ شکسته شود.

فقط مسئله این بود که...

آن هزارتو به‌مسئله​ معنای واقعیِ کلمه بی‌نهایت‌واقعیِ​ بود. هزارتویی از ابدیت.

سانی نمی‌خواست بفهمد آدم‌رون‌ها​ تا چه مدت می‌تواند‌درخششِ​ در ابدیت گم بماند.

ورود به شکاف‌یابد​ بدونِ هیچ‌گونه راهنمایی،‌حرکت​ فرقی با خودکشی نداشت.

چشمانش را بست.

خیلی خب... فقط یه کم استراحت می‌کنم.‌واقعیِ​ بعد به یه راهی برای ادامه دادن فکر‌مدت​ می‌کنم، یا حداقل راهی برای پیدا کردنِ مسیر.

مدتِ کوتاهی بی‌حرکت ماند،‌رون‌ها​ سپس آهی کشید و‌درخششِ​ دوباره چشمانش را باز کرد.

بدنش برای اینکه آن‌قدر التیام یابد تا‌کند​ بتواند آزادانه حرکت کند، به زمان نیاز‌می‌کرد​ داشت، پس باید کمی بیشتر صبر می‌کرد.

در این حین، سانی‌کرد​ رون‌هایش را احضار کرد‌التیام​ تا خودش را سرگرم کند.

رون‌ها با سوسوزدن ظاهر‌این​ شدند و درخششِ آشنایشان‌کلمه​ حسِ عجیبی به سانی داد.

حسی خفه اما در عینِ‌سوسوزدن​ حال عمیق و شدید بود‌حسِ​ که باعث شد نفسی لرزان بکشد.

او سعی کرده بود تا‌آزادانه​ جای ممکن این رون‌ها را‌داشت​ با دستبندِ کارراه‌انداز شبیه‌سازی کند، اما...

هیچ‌چیزی جای اصلشو نمی‌گیره.

سانی نفسِ عمیقی کشید و به رون‌هایش‌واقعیِ​ نگاه کرد — رون‌های واقعی، در تضاد‌آدم​ با تقریبِ نزدیکی که خودش توانسته بود بسازد.

همان‌جا مجبور شد مکث کند.

فقط خواندنِ همان سه کلمه، گمشده از‌مسئله​ نور، باعث شد حسِ شدیدِ دیدنِ دوبارهٔ‌هزارتویی​ رون‌های طلسم، ملایم و ناچیز به نظر برسد.

خودمم... دوباره خودمم.

دندان‌هایش را به هم سایید.

بعد از این‌همه سال...

یک دقیقهٔ تمام طول کشید‌شکسته​ تا سانی به خودش مسلط‌معنای​ شود و به خواندن ادامه دهد.

لحظه‌ای مکث کرد و به فهرستِ‌حرکت​ رقت‌انگیز و کوتاه از خاطره‌هایی که‌بیشتر​ هنوز در اختیار داشت، خیره شد.

آن پرندهٔ‌دیگر​ لعنتی... واقعاً‌زمانِ​ غارتش کرده بود.

سانی آهِ سنگینی کشید.

لعنت.

پرندهٔ دزدِ پست حتی خاطره‌ای‌آزادانه​ را که سانی برای کشتنش‌داشت​ گرفته بود هم دزدید. چه جسارتی!

با چهره‌ای‌دیگر​ درهم به رون‌های‌شکسته​ درخشان نگاه کرد.

...حداقل هنوز سنگ رو دارم.

پس اگر می‌خواست با کسی‌شکسته​ حرف بزند، همیشه یک هم‌صحبتِ‌معنای​ عالی درونِ روحش منتظرش بود.

سانی لبخندِ کمرنگی زد،‌بتواند​ سرش را تکان داد و‌نیاز​ دوباره به رون‌ها نگاه کرد.

روی آن‌ها نوشته بود:

نگاهِ سانی‌التیام​ روی انتهای‌بتواند​ فهرست ماند.

کُشنده این فرصت‌باز​ را نیافت که طلسمِ‌آن‌قدر​ کابوس برایش نامی بگذارد.

حتی به او -نامعلوم- هم‌هزارتو​ گفته نشد، انگار طلسم حقِ‌هزارتویی​ داشتنِ نام را از او س

سانی می‌خواست چیزهای زیادی را دربارهٔ سایه‌هایش با جزئیات بررسی کند — هرچه‌حسی​ باشد، پس از از دست دادنِ طلسمِ کابوس، خودش جاهای خالی را پر کرده‌ممکن​ بود. حتی با کمکِ کاسی، توصیف‌ها نمی‌توانستند به سطحِ بینشی برسند که طلسم داشت.

اما بعداً برای این کار وقت بود، وقتی دوباره به‌داشت​ نفیس می‌پیوست و آستریون دیگر بشریت را نمی‌بلعید. فعلاً، تنها‌رون‌ها​ یک نکتهٔ مهم توجهِ سانی را به خود جلب کرده بود.

بیشترِ سایه‌هایش حالا مطلق بودند، و طلسم... طلسم دیگر راه‌های سرراستی برای ارتقای آن‌ها به رتبه‌ای بالاتر ارائه نمی‌داد.‌صبر​ شاید خلقِ ایزدان حتی از توانِ آن هم خارج بود، یا شاید صرفاً داشت منابعش را جیره‌بندی می‌کرد —‌عینِ​ هرچه باشد، احضارِ یک کابوسِ پنجم و پرورشِ یک موجودِ مقدس باید برایش بیشتر از میلیون‌ها بیدارشده آب می‌خورد.

در هر صورت، به نظر نمی‌رسید بتواند هیچ‌یک از سایه‌هایش را از‌نمی‌خواست​ رتبهٔ مطلق و خداشدن فراتر ببرد... دست‌کم فعلاً. به‌استثنای مار — اگر‌چشمانش​ سانی واقعاً بر گامِ ششمِ رقصِ سایه تسلط می‌یافت، مار حتماً مقدس می‌شد.

و حالا‌خودش​ که حرف از‌سوسوزدن​ رقصِ سایه شد...

چشمانِ سانی به رشته‌رون‌های‌بتواند​ مربوطه پرید و بارِ‌زمان​ دیگر دندان قروچه کرد.

اونِ لعنتی...

دیگر از بس به‌این​ پرندهٔ دزد ناسزا گفته‌کلمه​ بود، خسته شده بود.

ظاهراً هنوز بر گامِ ششم تسلط نیافته بود. با‌آشنایشان​ این حال، بر گامِ پنجم مسلط شده بود... و‌عمیق​ یادگارِ میراثی که قرار بود دریافت کند، غیبش زده بود!

رون‌هایی که آن را توصیف می‌کردند می‌گفتند که دریافت شده‌داشت​ است، و هیچ اثری از آن هیچ‌کجا نبود. پرندهٔ نفرت‌انگیز‌رون‌ها​ آن را با بقیهٔ گنجینه‌هایی که دزدیده بود، برده بود.

ناگهان، سانی خوشحال شد‌کرد​ که هنوز بر گامِ‌التیام​ ششم مسلط نشده است.

نگاهی به پست‌مسئله​ انداخت، سپس زیرِ‌معنای​ لب ناسزا گفت.

اگه دستم‌خودش​ به اون‌رون‌ها​ دزدِ لعنتی برسه...

با برگرداندنِ تمرکزش‌یابد​ به رون‌ها، حواسِ‌حرکت​ خودش را پرت کرد.

رون‌ها می‌گفتند:

نامِ تمامِ اعضای خاندانِ سایه آنجا فهرست شده بود، و اگر سانی روی نامی تمرکز می‌کرد، می‌توانست رون‌هایشان‌شکاف​ را بخواند که هیچ تفاوتی با رون‌های خودش نداشت. این اطلاعات بسیار بیشتر از چیزی بود که سانی می‌توانست‌مسیر​ با سر زدن به دریای روحِ مأمورانش یا شریک شدن در ادراکشان به دست آورد، که کاملاً کارآمد بود.

پایینِ اعضای خاندانِ سایه، فهرستی‌سوسوزدن​ متفاوت — و بسیار بزرگ‌تر‌حسِ​ — در تاریکی سوسو می‌زد.

اگر روی فهرست تمرکز می‌کرد، تمامِ سربازانِ سپاهِ سایه —‌هزارتویی​ که بی‌شمار بودند — آنجا ردیف می‌شدند، و اگر روی‌راهنمایی​ هر کدام به‌طورِ خاص تمرکز می‌کرد، توصیفِ کوتاهی نیز ظاهر می‌شد.

البته، فهرستِ سایه‌روانش آن‌قدر طولانی بود که نمی‌شد مثلِ بقیه نشانشان داد. بنابراین، طلسم به‌نوعی آن را هم فشرده و‌باعث​ هم تقریباً بی‌نهایت نشان می‌داد، و هم‌زمان در هر دو حالت وجود داشت. کمی طول کشید تا سانی به این‌تقریبِ​ منظرهٔ عجیب عادت کند، اما خیلی زود یاد گرفت که چطور تنها با یک فکر در میدانِ وسیعِ رون‌ها بگردد.

احتمالاً می‌توانست یک سال... یا چند سال... را صرفاً به‌داشت​ مطالعهٔ توصیفِ هر سایه‌روان بگذراند. انگار ناگهان به توصیفِ صدهزار پژواک‌سوسوزدن​ دسترسی پیدا کرده بود که هر کدام حاویِ اطلاعاتی جذاب بود.

همین حالا هم دستانش‌کرد​ برای شروعِ کار روی‌التیام​ یک گزارشِ اکتشافیِ جدید می‌خارید...

اما فعلاً، سانی صرفاً‌این​ نگاهش را برگرداند و‌کلمه​ به خواندنِ رون‌ها ادامه داد.

صفتِ [مقدّر]‌دوباره​ برگشته بود... چه‌بدنش​ خوب، چه بد.

...یا هر‌فقط​ دو. به احتمالِ‌هزارتو​ زیاد هر دو.

سانی به خواندن ادامه داد:

مدتِ زیادی مکث‌مسئله​ کرد و سرانجام‌معنای​ رشته‌رون‌های بعدی را خواند.

رون‌ها می‌گفتند: