چپتر 2980: رون‌های خوبِ قدیمی

سانی که هنوز روی سنگ‌های‌دیگر​ سرد دراز کشیده بود، به‌مسئله​ تاریکیِ بی‌کرانِ بالای سرشان خیره شد.

آنجا، در ارتفاعی بسیار بالاتر از زمین، تاروپودِ جهان‌آشنایشان​ پاره شده بود و شکافی که او و پرندهٔ دزدِ‌شدید​ پست از آن وارد شده بودند، هنوز به چشم می‌خورد.

بدونِ نفیس نمی‌توانست واردِ قلبِ مصب شود‌یابد​ و مطمئن هم نبود که تلاش برای‌داشت​ ورود به آنجا اصلاً فایده‌ای داشته باشد.

بنابراین، تقریباً قطعی بود که برای‌یابد​ بازگشت پیشِ همراهانش، باید یک بارِ‌نیاز​ دیگر واردِ هزارتوی زمانِ شکسته شود.

فقط مسئله این بود که...

آن هزارتو به‌سرگرم​ معنای واقعیِ کلمه بی‌نهایت‌شدند​ بود. هزارتویی از ابدیت.

سانی نمی‌خواست بفهمد آدم‌اینکه​ تا چه مدت می‌تواند‌بتواند​ در ابدیت گم بماند.

ورود به شکاف‌اینکه​ بدونِ هیچ‌گونه راهنمایی،‌یابد​ فرقی با خودکشی نداشت.

چشمانش را بست.

خیلی خب... فقط یه کم استراحت می‌کنم.‌شدند​ بعد به یه راهی برای ادامه دادن فکر‌اما​ می‌کنم، یا حداقل راهی برای پیدا کردنِ مسیر.

مدتِ کوتاهی بی‌حرکت ماند،‌اینکه​ سپس آهی کشید و‌بتواند​ دوباره چشمانش را باز کرد.

بدنش برای اینکه آن‌قدر التیام یابد تا‌بتواند​ بتواند آزادانه حرکت کند، به زمان نیاز‌کمی​ داشت، پس باید کمی بیشتر صبر می‌کرد.

در این حین، سانی‌بارِ​ رون‌هایش را احضار کرد‌شکسته​ تا خودش را سرگرم کند.

رون‌ها با سوسوزدن ظاهر‌رون‌ها​ شدند و درخششِ آشنایشان‌درخششِ​ حسِ عجیبی به سانی داد.

حسی خفه اما در عینِ‌آن‌قدر​ حال عمیق و شدید بود‌حرکت​ که باعث شد نفسی لرزان بکشد.

او سعی کرده بود تا‌التیام​ جای ممکن این رون‌ها را‌کند​ با دستبندِ کارراه‌انداز شبیه‌سازی کند، اما...

هیچ‌چیزی جای اصلشو نمی‌گیره.

سانی نفسِ عمیقی کشید و به رون‌هایش‌شدند​ نگاه کرد — رون‌های واقعی، در تضاد‌خفه​ با تقریبِ نزدیکی که خودش توانسته بود بسازد.

همان‌جا مجبور شد مکث کند.

فقط خواندنِ همان سه کلمه، گمشده از‌فقط​ نور، باعث شد حسِ شدیدِ دیدنِ دوبارهٔ‌بی‌نهایت​ رون‌های طلسم، ملایم و ناچیز به نظر برسد.

خودمم... دوباره خودمم.

دندان‌هایش را به هم سایید.

بعد از این‌همه سال...

یک دقیقهٔ تمام طول کشید‌زمانِ​ تا سانی به خودش مسلط‌هزارتو​ شود و به خواندن ادامه دهد.

لحظه‌ای مکث کرد و به فهرستِ‌حرکت​ رقت‌انگیز و کوتاه از خاطره‌هایی که‌بیشتر​ هنوز در اختیار داشت، خیره شد.

آن پرندهٔ‌زمانِ​ لعنتی... واقعاً‌فقط​ غارتش کرده بود.

سانی آهِ سنگینی کشید.

لعنت.

پرندهٔ دزدِ پست حتی خاطره‌ای‌آزادانه​ را که سانی برای کشتنش‌داشت​ گرفته بود هم دزدید. چه جسارتی!

با چهره‌ای‌زمانِ​ درهم به رون‌های‌مسئله​ درخشان نگاه کرد.

...حداقل هنوز سنگ رو دارم.

پس اگر می‌خواست با کسی‌زمانِ​ حرف بزند، همیشه یک هم‌صحبتِ‌هزارتو​ عالی درونِ روحش منتظرش بود.

سانی لبخندِ کمرنگی زد،‌بتواند​ سرش را تکان داد و‌نیاز​ دوباره به رون‌ها نگاه کرد.

روی آن‌ها نوشته بود:

نگاهِ سانی‌بدنش​ روی انتهای‌آن‌قدر​ فهرست ماند.

کُشنده این فرصت‌باید​ را نیافت که طلسمِ‌زمانِ​ کابوس برایش نامی بگذارد.

حتی به او -نامعلوم- هم‌سوسوزدن​ گفته نشد، انگار طلسم حقِ‌حسِ​ داشتنِ نام را از او س

سانی می‌خواست چیزهای زیادی را دربارهٔ سایه‌هایش با جزئیات بررسی کند — هرچه‌نیاز​ باشد، پس از از دست دادنِ طلسمِ کابوس، خودش جاهای خالی را پر کرده‌شدند​ بود. حتی با کمکِ کاسی، توصیف‌ها نمی‌توانستند به سطحِ بینشی برسند که طلسم داشت.

اما بعداً برای این کار وقت بود، وقتی دوباره به‌کند​ نفیس می‌پیوست و آستریون دیگر بشریت را نمی‌بلعید. فعلاً، تنها‌احضار​ یک نکتهٔ مهم توجهِ سانی را به خود جلب کرده بود.

بیشترِ سایه‌هایش حالا مطلق بودند، و طلسم... طلسم دیگر راه‌های سرراستی برای ارتقای آن‌ها به رتبه‌ای بالاتر ارائه نمی‌داد.‌نمی‌خواست​ شاید خلقِ ایزدان حتی از توانِ آن هم خارج بود، یا شاید صرفاً داشت منابعش را جیره‌بندی می‌کرد —‌ادامه​ هرچه باشد، احضارِ یک کابوسِ پنجم و پرورشِ یک موجودِ مقدس باید برایش بیشتر از میلیون‌ها بیدارشده آب می‌خورد.

در هر صورت، به نظر نمی‌رسید بتواند هیچ‌یک از سایه‌هایش را از‌داد​ رتبهٔ مطلق و خداشدن فراتر ببرد... دست‌کم فعلاً. به‌استثنای مار — اگر‌سعی​ سانی واقعاً بر گامِ ششمِ رقصِ سایه تسلط می‌یافت، مار حتماً مقدس می‌شد.

و حالا‌کرد​ که حرف از‌آن‌قدر​ رقصِ سایه شد...

چشمانِ سانی به رشته‌رون‌های‌آن‌قدر​ مربوطه پرید و بارِ‌آزادانه​ دیگر دندان قروچه کرد.

اونِ لعنتی...

دیگر از بس به‌رون‌ها​ پرندهٔ دزد ناسزا گفته‌درخششِ​ بود، خسته شده بود.

ظاهراً هنوز بر گامِ ششم تسلط نیافته بود. با‌آزادانه​ این حال، بر گامِ پنجم مسلط شده بود... و‌می‌کرد​ یادگارِ میراثی که قرار بود دریافت کند، غیبش زده بود!

رون‌هایی که آن را توصیف می‌کردند می‌گفتند که دریافت شده‌کند​ است، و هیچ اثری از آن هیچ‌کجا نبود. پرندهٔ نفرت‌انگیز‌احضار​ آن را با بقیهٔ گنجینه‌هایی که دزدیده بود، برده بود.

ناگهان، سانی خوشحال شد‌بارِ​ که هنوز بر گامِ‌شکسته​ ششم مسلط نشده است.

نگاهی به پست‌سرگرم​ انداخت، سپس زیرِ‌ظاهر​ لب ناسزا گفت.

اگه دستم‌کرد​ به اون‌اینکه​ دزدِ لعنتی برسه...

با برگرداندنِ تمرکزش‌اینکه​ به رون‌ها، حواسِ‌یابد​ خودش را پرت کرد.

رون‌ها می‌گفتند:

نامِ تمامِ اعضای خاندانِ سایه آنجا فهرست شده بود، و اگر سانی روی نامی تمرکز می‌کرد، می‌توانست رون‌هایشان‌عمیق​ را بخواند که هیچ تفاوتی با رون‌های خودش نداشت. این اطلاعات بسیار بیشتر از چیزی بود که سانی می‌توانست‌رون‌های​ با سر زدن به دریای روحِ مأمورانش یا شریک شدن در ادراکشان به دست آورد، که کاملاً کارآمد بود.

پایینِ اعضای خاندانِ سایه، فهرستی‌آن‌قدر​ متفاوت — و بسیار بزرگ‌تر‌حرکت​ — در تاریکی سوسو می‌زد.

اگر روی فهرست تمرکز می‌کرد، تمامِ سربازانِ سپاهِ سایه —‌حسِ​ که بی‌شمار بودند — آنجا ردیف می‌شدند، و اگر روی‌باعث​ هر کدام به‌طورِ خاص تمرکز می‌کرد، توصیفِ کوتاهی نیز ظاهر می‌شد.

البته، فهرستِ سایه‌روانش آن‌قدر طولانی بود که نمی‌شد مثلِ بقیه نشانشان داد. بنابراین، طلسم به‌نوعی آن را هم فشرده و‌رون‌هایش​ هم تقریباً بی‌نهایت نشان می‌داد، و هم‌زمان در هر دو حالت وجود داشت. کمی طول کشید تا سانی به این‌باعث​ منظرهٔ عجیب عادت کند، اما خیلی زود یاد گرفت که چطور تنها با یک فکر در میدانِ وسیعِ رون‌ها بگردد.

احتمالاً می‌توانست یک سال... یا چند سال... را صرفاً به‌کند​ مطالعهٔ توصیفِ هر سایه‌روان بگذراند. انگار ناگهان به توصیفِ صدهزار پژواک‌خودش​ دسترسی پیدا کرده بود که هر کدام حاویِ اطلاعاتی جذاب بود.

همین حالا هم دستانش‌بارِ​ برای شروعِ کار روی‌شکسته​ یک گزارشِ اکتشافیِ جدید می‌خارید...

اما فعلاً، سانی صرفاً‌رون‌ها​ نگاهش را برگرداند و‌درخششِ​ به خواندنِ رون‌ها ادامه داد.

صفتِ [مقدّر]‌همراهانش​ برگشته بود... چه‌دیگر​ خوب، چه بد.

...یا هر‌خودش​ دو. به احتمالِ‌سوسوزدن​ زیاد هر دو.

سانی به خواندن ادامه داد:

مدتِ زیادی مکث‌سرگرم​ کرد و سرانجام‌ظاهر​ رشته‌رون‌های بعدی را خواند.

رون‌ها می‌گفتند: