چپتر 2217: میوهٔ ممنوعه
0سانی لحظه‌ای خشکش زد؛می‌داد از این حرفِ کاملاً‌کند غیرمنتظره جا خورده بود.
بافنده؟ آن دیمونِ شوم؟
دیمونی مرده چه‌اعضای ربطی می‌توانست به قتلِ‌بودن شمشیرِ شکسته داشته باشد؟
دشتِ استخوان زیرِ هجومِ فاجعه‌بارِ قدرتِ‌آستریون مطلق ناله می‌کرد و می‌لرزید. سانی لحظه‌ای‌خطر درنگ کرد و سپس با ناباوری پرسید:
[آخه منظورت‌نابینا چیه که‌می‌داد به‌خاطرِ بافنده؟]
کاسی چند تپشِ قلب بعد جواب داد و صدایش بلندتر‌نداشت به گوش رسید؛ انگار ملکه داشت رفته‌رفته حواس‌پرت‌تر می‌شد و‌کسی به پیشگویِ نابینا اجازه می‌داد توان‌هایش را بهتر ابراز کند.
[شمشیرِ شکسته... بعد از مرگِ لبخندِ آسمان... تسلی‌ناپذیر بود. خودش رو قانع کرده بود که اون هنوز زنده‌ست و یه‌بکنه جایی توی یه کابوس گم شده. وسواسِ عجیبی پیدا کرده بود که به مصافِ بذری بره که دروازهٔ ردهٔ ۵استاد رو توی آمریکا به وجود آورده بود، و برای این کار، باید قدرت جمع می‌کرد... قدرتِ زیاد... تا جایی که می‌تونست.]
سانی اخم کرد و حرف‌هایی را که‌همه‌شون شنیده بود، هضم کرد. حقیقتِ سال‌های آخرِ‌همون عمرِ شمشیرِ شکسته به‌اندازهٔ کافی تکان‌دهنده بود...
اما بافنده‌نابینا چه ربطی به‌توان‌هایش این ماجرا داشت؟
کاسی لحظه‌ای‌بودن مکث کرد‌سونگ و سپس افزود:
[اعضای دسته‌ش... همه خاص بودن. لبخندِ آسمان، آنویل، کی سونگ، آستریون؛ همه‌شون تبارِ ایزدی داشتن. اما اون‌خطر نداشت. برای همین، خطر کرد تا همون کاری رو بکنه که کی سونگ کرده بود و یه‌دوردست خاطرهٔ تباری برای خودش پیدا کنه. تنها تباری که هنوز کسی مدعیش نشده بود: تبارِ ایزدِ سایه.]
سانی در سایهٔ رین تکانی خورد. در دوردست، سرورِ سایه‌ها‌داشتن کمی سرش را کج کرد. حتی استاد سانلس هم چند‌تنها بار پلک زد و گذاشت تعجب در چهره‌اش نمایان شود.
[...تبارِ ایزدِ سایه؟]
لحظه‌ای بعد،بودن صدای کاسی‌سونگ در سرش پیچید:
[آره. همه‌جا رو گشت... اما... نتونست ردی از سایه پیدا کنه. در عوض، چیزِ دیگه‌ای پیدا کرد. تکه‌ای از یه تبارِ‌خاطرهٔ ممنوعه که یکی از دیمون‌ها مخفیانه به جا گذاشته بود. چیزی که اصلاً نباید وجود می‌داشت، اما ظاهراً وجود داره... یا دست‌کم‌پلک اون موقع وجود داشت. شمشیرِ شکسته اون تبار رو به دست آورد و بخشی از بافنده، دیمونِ تقدیر رو به ارث برد.]
سانی یادش رفت نفس بکشد.
چـ... چی؟
اگر قبلاً فقط جا خورده بود،همه‌شون حالا کاملاً شوکه شده بود. انگار‌خطر کسی ضربه‌ای به سرش کوبیده بود.
شمشیرِ شکسته...افزود یکی از بافت‌ها‌همه رو... پیدا کرد؟
و کاسی این‌همه مدت‌آنویل صبر کرده بود تا‌تبارِ این را به او بگوید؟!
صبر کن...
توانِ خفتهٔ کاسی، سانی را تنها به شکلِ خلأی می‌دید. او‌همین هیچ‌چیز از گذشتهٔ سانی هم به یاد نمی‌آورد... پس احتمالاً حتی‌نشده نمی‌دانست که خونِ بافنده در رگ‌های خودِ سانی هم جریان دارد.
هیچ‌کس نمی‌دانست.
کاسی از‌خاص اهمیتِ این‌آنویل موضوع خبر نداشت.
صبر کن، شمشیرِ‌اجازه شکسته بخشی از‌بهتر تبارِ بافنده رو داشت؟!
سانی که آشفته‌آنویل و گیج شده‌همه‌شون بود، نفسِ عمیقی کشید.
[...تبارِ بافنده،افزود که این‌طور. چرا‌همه این موضوع مهمه؟]
کاسی چند لحظه‌بودن ساکت ماند و‌آستریون سپس آرام جواب داد:
[کاملاً مطمئن نیستم، اما همین که تونسته بود تبارِ ممنوعه رو به دست بیاره، آنویل، آستریون و کی سونگ رو قانع کرد تا بهش خیانت‌پیدا کنن. دلایلِ خیلی زیادِ دیگه‌ای هم وجود داشت... اما این یکی دلیلِ قطعی بود، و همونی که به نظر می‌رسید مجبورشون کرد دست به کار‌کافی بشن. به دلیلی، اونایی که تبارِ ایزدی داشتن، بعد از اینکه شمشیرِ شکسته وارثِ بافنده شد، نتونستن وجودش رو تحمل کنن. و برای همین، کشتنش.]
سانی لرزید.
شنیدنِ این خبر... دلهره‌آور بود.
مگر او خیلی بیشتر از شمشیرِ شکسته‌همه‌شون وارثِ بافنده نبود؟ او تا الان نه یک،کاری بلکه سه بخش از تبارِ بافنده را داشت.
یعنی کسانی که تبارِ ایزدان را‌بهتر به ارث برده بودند، روزی به دلیلی‌خودش نامعلوم او را هم هدف قرار می‌دادند؟
سانی نفسِ عمیقی کشید.
ناگهان، حسی‌افزود شوم وجودش‌دسته‌ش را فرا گرفت...
دقیقاً پیش‌آگاهی نبود، چون از وقتی اتصالش با تقدیر قطع شده بود،همین شهودش جنبهٔ عرفانی‌اش را از دست داده بود. با این حال، سانی دیگر‌سایه آن‌قدر تجربه و دانش داشت که حسِ ششمِ خودش را پیدا کرده باشد.
فهمیدنِ اینکه فرمانروایان به خاطرِ تبارِ بافنده‌ابراز به شمشیرِ شکسته پشت کرده بودند، قطعاً‌قانع زنگِ خطر را در ذهنش به صدا درمی‌آورد.
عالی شد. محشره.
سانی می‌خواست سؤالِ دیگری بپرسد، اما‌خاص در آن لحظه، صدای شکستنِ کرکننده‌ای در‌ایزدی ارتشِ سرود... و همین‌طور ارتشِ شمشیر پیچید.
زمین بارِ دیگر لرزید، این بار شدیدتر از همیشه. رین بالاخره تعادلش را از دست داد و‌خاطرهٔ افتاد، و با فریادی از سرِ غافلگیری به زمین خورد. در سمتِ مقابلِ میدانِ نبرد، سرورِ سایه‌ها‌سرش غُرولُندی کرد و تلوتلو خورد، و سرانجام صاف ایستاد و اوداچی‌اش را بالا برد تا روی شانه‌اش بگذارد.
سربازانِ اطرافش همه روی زمین افتاده بودند‌ابراز و با گیجی و سردرگمی به اطراف نگاه‌کرده می‌کردند. رفته‌رفته، چهره‌شان از ترس در هم رفت.
صدای سردش از پشتِ‌سونگ نقابِ بافنده بیرون آمد،ایزدی پر از بی‌اعتناییِ مطلق:
«...نترسین. جای نگرانی نیست.»
در برابرِ دو‌بودن ارتش که از‌آستریون ترس به خود می‌لرزیدند...
نبردِ هولناکِ میانِ دو فرمانروا واردِ مرحلهٔ جدید و کاملاً غیرقابل‌تصوری شده بود. نیروهای رهاشده‌کرده از رویاروییِ آن‌ها چنان مهیب بود که استخوانِ سینهٔ خودِ ایزدِ مرده هم به‌سختی در‌ردهٔ برابرشان مقاومت می‌کرد. ترک‌های تازه‌ای روی سطحِ دشتِ استخوانی شکل گرفت و ترک‌های قبلی عمیق‌تر شد.
سپس، پس از ضربه‌ای به‌شدت فاجعه‌بار، ترک‌ها به‌طرزِ مهارناپذیری پهن و بزرگ شدند، گویی از نقطهٔ‌خاطرهٔ بی‌بازگشت عبور کرده بودند. صدای اولیهٔ شکستنِ میدانِ نبرد در غرشِ رعدآسای برخورد گم شده بود،کمی اما حالا، همه می‌توانستند جابه‌جا شدنِ زمینِ زیرِ پایشان را هم بشنوند و هم حس کنند.
ترکی که نزدیکِ سپاهِ سلطنتیِ هفتم بود در یک آن‌آستریون امتداد یافت و تا لبهٔ گسترهٔ استخوانِ سینه را برید. ترک‌خاطرهٔ پهن‌تر هم شد و چند سربازِ بخت‌برگشته به پایین سقوط کردند....
به درونِ تاریکی.
لعنت.
بیشترِ مردم نمی‌توانستند آن را حس کنند،تبارِ اما سانی می‌توانست. حسِ سایه‌اش تا دوردست‌ها‌کاری امتداد داشت و به اعماق نیز نفوذ می‌کرد.
مهم‌تر از آن، از جزیرهٔ عاج دیدی هوایی‌آنویل به میدانِ نبرد داشت. بنابراین، می‌توانست تارِ عنکبوتِ ترک‌های‌خطر عمیق را ببیند که در سراسرِ دشت پخش می‌شد.
که تا‌خاص اعماقِ گودال‌ها‌آنویل کشیده می‌شد.
وقتی رین غلت زد و روی‌بهتر یک زانو بلند شد و به‌تسلی‌ناپذیر شکافِ تاریکِ ترکِ دندانه‌دار نگاه کرد...
دید که تاکی ضخیم و‌آستریون سرخ از تاریکی بالا آمد‌نداشت و به استخوانِ خردشده چسبید.