چپتر 2685: انتخاب‌های ساده
0در سواحلِ جزیرهٔ کاخ،اجرا سپاهِ سایه داشت در‌عمل دریای شبح‌ها غرق می‌شد.
مهی خروشان دریاچه را پوشانده بود که با نوری اثیری می‌درخشید، در حالی که ناوگانی بی‌پایان از کشتی‌های مخوف روی آب‌هایش می‌خزیدند.اما تعدادشان چنان زیاد بود که می‌شد با پریدن از عرشه‌ای به عرشهٔ دیگر، از این ساحل به آن ساحل رفت؛ هر کشتیِ‌تعریف شبح‌وار ده‌ها روحِ زندانی را در انبارِ خود داشت و به‌محضِ رسیدن به جزیرهٔ کاخ، آن ارواح برای پیوستن به نبرد روانه می‌شدند.
مه داشت جزیره را می‌بلعید‌محاصرهٔ و سپاهِ سایه در محاصرهٔ‌آمد موجِ هولناکِ شبح‌ها افتاده بود.
جت به خودش که آمد، دید در همان حالتِ آشنا و اوج‌گرفتهٔ تمرکزِ نبرد فرو رفته است. دنیا هم‌زمان ساده و‌پربازده‌ترین به‌شدت پیچیده شده بود؛ خالی از احساسات، اما سرشار از قصدی حساب‌شده. در آن دنیا نه گذشته‌ای بود و نه آینده‌ای، تنها‌انتقاد لحظهٔ حال وجود داشت — تنها کنش و واکنش، علت و معلول، که چنان سریع رخ می‌دادند که تقریباً یکی شده بودند.
مبارزه ساده بود.
در واقع، هم در اصول و هم در تعریف، ساده‌ترین چیزِ هستی بود. چون مبارزه‌هم‌زمان تنها دو جزء داشت: انتخاب و اجرا. اجرا مسئله‌ای بدیهی برای تطبیقِ عمل با قصدِ‌حال آن بود، و انتخاب‌ها با تلاشِ همیشگی برای رسیدن به بالاترین بازدهی، به‌راحتی انجام می‌شدند.
بازدهیِ حرکت، بازدهیِ احساس، بازدهیِ فکر... پربازده‌ترین حرکت همیشه اقتصادی‌ترین و‌دید کم‌هزینه‌ترین بود و در نتیجه، همیشه ساده‌ترین به شمار می‌رفت. مبارزه‌ای‌ساده که از این ساده‌ترین انتخاب‌ها ساخته شده بود، خودِ سادگی بود.
شاید چنین رویکردی چندان ظریف نبود، اما از طرفی، همان‌انتخاب‌ها کسانی که از جت به خاطرِ نداشتنِ ظرافت انتقاد می‌کردند،فکر اولین کسانی بودند که با دیدنِ تیغه‌اش به لرزه می‌افتادند.
پس چه اهمیتی داشت؟
او که قطعاً سرِ سوزنی هم اهمیت نمی‌داد.آشنا تنها چیزی که مهم بود، کشتنِ دشمن و‌ساده زنده ماندن بود... خب، دست‌کم چیزی شبیهِ زنده ماندن.
هاا...
جت در‌جزء آن لحظه به‌شدت‌مسئله‌ای احساسِ سرزندگی می‌کرد.
چون شمشیرِ مه جان‌های بی‌شماری را درو کرده بود — یا هر چیزی که شبح‌ها به‌جای جان داشتند — و سیلاب‌های خروشانِ جوهر داشت به روحِ گرسنه‌اش‌می‌رفت می‌ریخت. با نابودیِ هر شبح، قطعاتِ دندانه‌دارِ بیشتری هم به هستهٔ متلاشی‌شده‌اش اضافه می‌شد. جت کهنه‌کارِ میدان‌های نبردِ بی‌شماری بود، اما هرگز چنین محصولِ پرباری از ارواحِ قدرتمند‌نمی‌داد درو نکرده بود. اگر این‌قدر دلهره‌آور نبود، می‌توانست هیجان‌انگیز باشد... البته اگر ظرفیتِ این را داشت که در حینِ گرفتنِ خونسردانهٔ بی‌نهایت انتخابِ مطلوب، هیجان را حس کند.
زمان به‌کندی می‌گذشت و هر لحظه کنش‌های بی‌شماری را در خود جای می‌داد. در‌دنیا این میان، جت با سرعتِ آذرخش حرکت می‌کرد — یا شاید با سرعتِ آخرین‌تنها تکانهٔ الکتریکی که پیش از غرق شدن در تاریکی، در اعصابِ فردی محتضر جریان می‌یافت.
دورتادورش پر از شبح بود. بدن‌های شبح‌وارشان اثیری و غیرمادی بود، اما این بدان معنا نبود که سلاح‌هایشان نمی‌توانست او را‌هم‌زمان زخمی کند یا از پای درآورد. بنابراین، باید از بهمنِ بی‌پایانِ ضرباتِ مرگبار جلوتر می‌ماند — یا با هوشیار ماندن و‌سریع سریع‌تر بودن از مرگ، یا با کشتنِ کسانی که او را هدف گرفته بودند، پیش از آنکه بتوانند جانش را بگیرند.
تیغهٔ مه همچون شکارچیِ بی‌رحم و بی‌قراری بود؛ گاهی مثل نیش می‌گزید، گاهی مثل تیغِ جراحی می‌برید، و گاهی به کره‌ای درخشان از‌اقتصادی‌ترین فولادِ کُشنده در اطرافش تبدیل می‌شد. ده‌ها شبح تا همین‌جا با تیغهٔ او از پا درآمده بودند و ده‌ها شبحِ دیگر هم به‌زودی‌دیدنِ به سرنوشتِ آن‌ها دچار می‌شدند... کشتاری حیرت‌انگیز حتی با معیارهای خودش، به‌خصوص با در نظر گرفتنِ اینکه این اشباحِ شوم چقدر قدرتمند بودند.
با این حال،انتخاب این فقط قطره‌ای‌بدیهی در اقیانوس بود.
قهرمانانِ سپاهِ سایه — مجسمهٔ زنده، دیوِ فولادی و سایهٔ مارمانند — نیز‌است در وضعیتِ مشابهی قرار داشتند. سایه‌های خاموش در برابرِ سیلِ ارواح مقاومت می‌کردند،گذشته‌ای اما تعدادشان رفته‌رفته کم می‌شد، در حالی که ارتشِ هلندی بی‌پایان به نظر می‌رسید.
کماندارِ مرگبار هنوز از روی دیوارهای قلعهٔ تاریک، مرگ و ویرانی بر سرشان می‌ریخت. نیو هنوز زنده بود و حتی وضعِ خوبی داشت.به‌شدت به خودش که آمد، دید دوشادوشِ سایهٔ جنگجوی بلندقامتی می‌جنگد که زرهی باشکوه بر تن و نیزه‌ای هولناک در دست داشت و قدرتی‌بودند شایستهٔ یک مطلق از خود نشان می‌داد. آن‌ها زوجی مرگبار و به‌طرزِ عجیبی هماهنگ تشکیل داده بودند که در دلِ هرج‌ومرجِ نبرد جولان می‌دادند.
اما تعدادِ دشمنان آن‌قدر‌اجرا زیاد بود که نمی‌توانستند‌عمل همه را از پای درآورند.
آخه نفوذِ هلندی چقدر عمیقه؟
اون هیولا تو این‌آمد همه سال چندتا روح رو‌اوج‌گرفتهٔ بلعیده و مطیعِ خودش کرده؟
و اصلاً‌می‌شدند از کجا‌می‌بلعید پیداش شده؟
جت داستانِ ناخدایِ عاشق‌پیشه و آن گنجِ نفرین‌شده‌ای را که پیدا کرده بود، چندان باور نداشت. دیمونِ آسودگی کسی‌احساس نبود که عشق برانگیزد؛ او فقط وحشت به جان‌ها می‌انداخت. او تجسمِ عینیِ این جمله بود که چیزهایی بدتر‌طرفی از مرگ هم وجود دارد. به همین ترتیب، ناخدای هلندی هم به کسی نمی‌خورد که عشق کورش کرده باشد.
بیشتر شبیه کسی بود که عطشی بی‌رحمانه و شوم برای‌انتخاب‌ها قدرت، چشمانش را کور کرده است. کسی که روحش را‌فکر در راهِ رسیدن به هدفی روشن و شوم قربانی کرده بود.
جت آدم‌ها را خوب می‌شناخت — راستش را بخواهید، بیش از حد خوب — و به‌ویژه‌ساده کسانی را می‌شناخت که تشنهٔ قدرتِ تباه‌کننده بودند. فقط یک بار در چشمانِ ناخدای هلندی نگاه‌کنش کرده بود، اما همان یک بار کافی بود تا بفهمد با چه جور موجودی طرف است.
اون حروم‌زاده آخه داره چیکار‌محاصرهٔ می‌کنه؟ تا الان باید نصفِ‌آمد دریاچه رو رد کرده باشه...
جت یک قدم به عقب جهید تا‌تطبیقِ برای لحظه‌ای کوتاه بین خودش و نزدیک‌ترین‌بازدهی اشباح فاصله بیندازد، سپس به دوردست خیره شد.
آنجا، پنهان در میانِ مه...
چشمانش ریز شد.
درست در همان لحظه، سایهٔ شومِ هلندی ناپدید‌افتاده شد. نه... ناپدید نشد. در عوض، به شمشیرِ‌تمرکزِ کمریِ وهم‌انگیزی تبدیل شد و در دستِ ناخدایش افتاد.
جت این را از آنجا فهمید که ناخدای هلندی با‌انتخاب‌ها جهشی خیره‌کننده به هوا پرید، فاصلهٔ باقی‌مانده تا جزیرهٔ کاخ را‌پربازده‌ترین طی کرد و در میانِ گردبادی از درخششِ سبزِآبی فرود آمد.
لحظه‌ای بعد در آب‌های کم‌عمق فرود آمد، ستونی از آبِ‌انتخاب‌ها کف‌آلود به هوا برخاست، و نگاهِ بی‌تفاوتِ چشمانِ هولناک و‌فکر دریارنگش را به سایه‌هایی دوخت که در حالِ تقلا بودند.
جت لب‌هایش‌افتاده را روی‌آمد هم فشرد.
لعنتی...