چپتر 2236: وارثِ صلح
0برجِ عاج... برجِ امید... را دیمونِ آرزو ساخته بود و بعداً همان‌جا به زندانش تبدیل شد. مسلماً زندانی که‌خوردند بتواند یک دیمون را در خود نگه دارد، نمی‌توانست سست باشد — آن پاگودای بزرگ و جزیره‌ای که رویش‌شکافت ایستاده بود، هزار سال حبسِ امید، جنگِ شوم و سال‌های بی‌شمارِ ویرانیِ پس از آن را تاب آورده بودند.
پس، حتی آنویلِ‌بزنن دلاوری هم آن‌قدر قدرت‌معبدِ نداشت که نابودش کند.
و این‌عظیم کار را‌می‌کرد هم نکرد.
در عوض، خودِ مفهومی را برید که جزیرهٔ‌مختل عاج را در هوا نگه می‌داشت، و جادویی‌زنجیرِ را که باعثِ پروازش می‌شد موقتاً مختل کرد.
جزیره به پایین سقوط کرد؛ هیکلِ عظیمش کج شد و هفت زنجیرِ پاره‌شده با صدای بلندی‌پاره‌شده به هم خوردند. دریاچهٔ آرامی که روی سطحش آرمیده بود از لبه سرریز شد و آبشارِ‌دورِ پهناوری ساخت. استخوان‌های اژدهایی که دورِ پاگودای بزرگ حلقه زده بود تکان خورد و زمین را شکافت.
در دوردست، سربازان از‌عظیم دیدنِ سقوطِ نمادِ امیدشان از‌دقیقاً آسمان به وحشت افتاده بودند.
چشمانِ سانی گرد شد.
گندش بزنن!
جزیرهٔ عظیم داشت‌باعثِ سقوط می‌کرد... و معبدِ‌مختل بی‌نام دقیقاً زیرش بود.
سایه‌ها به تکاپو افتادند تا جلوی سقوطِ جزیره را بگیرند. سانی یک بار‌افتادند کوهِ متحرکی را متوقف کرده بود... برای چند لحظه... و حالا بسیار قوی‌تر بود.حال با این حال، مطمئن نبود بتواند جلوی سقوطِ جرمِ عظیمِ دژِ پرنده را بگیرد.
اما جزیرهٔ‌عظیم عاج به معبدِ‌معبدِ بی‌نام برخورد نکرد.
پیش از آن، حضوری نامرئی بر فرازِ عمارتِ تاریک برخاست و راهش‌سقوط را سد کرد؛ کلِ جزیره لرزید و مسیرش عوض شد. کج شد، به‌آرمیده پهلو چرخید و صدها متر دورتر با شدت به دشتِ استخوان برخورد کرد.
میدانِ نبرد‌جادویی به لرزه‌پروازش درآمد. دنیا لرزید...
استخوانِ باستانی فروریخت.
تُن‌ها استخوانِ خردشده در میانِ ابرهای متلاطمِ برف به پایین ریخت و حفرهٔ عظیمی در محلِ‌متحرکی برخوردِ جزیرهٔ عاج با زمین دهان باز کرد. خودِ جزیره دشتِ تَرَک‌خورده را در هم شکست، بخشِ‌اما بیشتری از میدانِ نبرد را با خود به پایین کشید و در تاریکیِ سردِ گودال‌ها فرو رفت.
طولی نکشید که از دید محو شد و شکافِ دندانه‌داری به وسعتِ چندین کیلومتر روی سطحِ‌زنجیرِ گسترهٔ استخوانِ سینه بر جای گذاشت. برف همه‌چیز را پوشانده بود، اما چند لحظه بعد، جزیرهٔ پرنده‌دورِ سقفِ جنگلِ مهیب را در هم شکست و به زمین خورد؛ ضربهٔ وحشتناکِ دیگری دنیا را لرزاند.
توده‌های برف‌جادویی به آسمانِ‌پروازش تاریک پاشید...
و پیکری تنها در لبهٔ‌داشت شکافِ پهناور نمایان شد که‌زیرش تلوتلوخوران از روی استخوان‌های خردشده برمی‌خاست.
مردِ جوان و باریک‌اندامی بود با پوستِ‌دقیقاً چینی و چهره‌ای جذاب، که ردای سیاهی‌بار به تن داشت و گیج به نظر می‌رسید.
او استاد سانلس بود... افسونگرِ جذابی‌می‌شد که ستارهٔ دگرگون به‌عنوانِ تأمین‌کنندهٔ خاطره‌سقوط برای آتش‌بانان به گورِ خدا آورده بود.
معشوقِ بدنامش.
آنویل با تحقیر‌بزنن نگاهش کرد، سپس‌می‌کرد نیم‌نگاهی به دخترخوانده‌اش انداخت.
«...این اسباب‌بازی رو هم ازت‌معبدِ می‌گیرم. تا کمکت کنم از‌تکاپو شرِ حواس‌پرتی‌های بی‌مورد خلاص بشی.»
پیش از آنکه نفیس حتی بتواند تکان بخورد، یکی از هفت شمشیرِ مهیبش با سرعتی هولناک به جلو پرتاب شد. چنان‌دریاچهٔ سریع و با قدرتِ رعب‌آوری حرکت می‌کرد که انگار فضا به دورِ تیغهٔ بُرنده و مورمورکننده‌اش می‌شکافت. شمشیر در یک چشم‌به‌هم‌زدن‌دیدنِ به قربانی‌اش رسید، آماده بود تا استادِ ظریف را به سیخ بکشد و بدنش را به ابری از غبارِ سرخ تبدیل کند...
اما در عوض، اتفاقی افتاد که حتی‌مختل پادشاهِ شمشیرها هم انتظارش را نداشت و‌هفت هر دو فرمانروا را سرِ جایشان میخکوب کرد.
افسونگرِ گیج با حالتی‌عظیم که انگار هیچ عجله‌ای‌بی‌نام نداشت، دستش را بالا آورد...
و تیغهٔ‌عظیم مهیب را با‌معبدِ دستِ خالی گرفت.
برفِ پشتِ سرش بر اثرِ موجِ ضربه‌ایِ ویرانگری از هم شکافت و به هر‌عظیمش سو پرتاب شد، و لبه‌های ردایش در هوا به رقص درآمد. با این حال،آبشارِ خودِ مردِ جوان حتی تکان هم نخورد و بی‌حرکت مانندِ مجسمه‌ای بی‌نقص آنجا ایستاده بود.
با فرونشستنِ بادِ توفانی، به شمشیرِ گرفتار‌مختل در دستِ به‌ظاهر ضعیفش نگاه کرد و‌هفت ناگهان لبخندی محو بر چهرهٔ زیبایش نقش بست.
«...آخ.»
با محکم کردنِ مشتش، ترک‌هایی‌معبدِ روی تیغهٔ مهیب افتاد و سپس‌افتادند به هزاران جرقهٔ سرخ خرد شد.
افسونگرِ جذاب با آرامش قدمی به‌می‌شد جلو برداشت و زیرِ نگاهِ بهت‌زدهٔ‌سقوط آنویل، دستش را در هوا تکان داد.
«پادشاهِ شمشیرها، انگار اسباب‌بازی‌های اون‌می‌شد کیفیتشون خیلی بهتر از مالِ‌پایین توئه... البته تعریف از خود نباشه.»
با این‌گندش حرف، وقیحانه‌عظیم پوزخندی زد.
لحظه‌ای بعد،عظیم اتفاقِ حیرت‌انگیزتری‌می‌کرد رخ داد.
سرورِ سایه‌های هولناک — قدیسِ شومی که قدرتِ تاریک و مهیبش تنها با‌هیکلِ رازِ مورمورکنندهٔ هویتِ راستینش برابری می‌کرد — ناگهان به سایه‌ای سریع تبدیل شد که‌سرریز روی سطحِ استخوانِ خردشده سُر خورد و با خوشحالی دورِ بدنِ افسونگرِ جذاب پیچید.
ناگهان، دیگر ضعیف به نظر نمی‌رسید. لبخندِ‌مختل دلپذیرش محو شد و جای خود را‌هفت به حالتی تاریک و به‌شدت سرد داد.
«با همهٔ این حرف‌ها...»
قدمِ بعدی را که برداشت، زرهِ عقیقیِ ترسناکی‌زیرش بدنش را پوشاند و نقابِ سیاه و هولناکی‌متحرکی از یک دیوِ غران، چهرهٔ زیبایش را پنهان کرد.
«...الان یکم عصبانیم.»
ناگهان اوداچیِ تاریکی در‌پروازش دستش ظاهر شد و نوکش‌جزیره را به سمتِ آنویل گرفت.
«چطوره با‌گندش شمشیر حلش‌عظیم کنیم، وارثِ جنگ؟»
آنویل لحظه‌ای درنگ کرد، سپس‌معبدِ کلاه‌خودش را مرخص کرد و‌تکاپو با رضایتی تاریک لبخند زد.
«هرطور که می‌خوای، وارثِ صلح.»
لحظه‌ای بعد،جادویی به سانی‌پروازش رسیده بود.
تقریباً در همان زمان،عظیم گولمِ گوشتیِ تایتان‌وار به‌بی‌نام سمتِ نفیس یورش برد.
حالا که جزیرهٔ عاج زیرِ‌معبدِ زمین ناپدید شده بود، خردشدگی‌تکاپو دیگر سرعتشان را کم نمی‌کرد.
و دیگر مانعِ سپاهِ‌باعثِ عروسک‌های مرده و توفانِ‌مختل شمشیرهای پرنده هم نمی‌شد.
میدانِ نبرد که برای چند دقیقهٔ‌موقتاً کوتاه آرام گرفته بود، بارِ دیگر‌هیکلِ غرق در حرکت و خشونت شد.
اما پیش از آنکه عروسک‌های‌داشت ملکه و شمشیرهای پادشاه بر‌زیرش سرِ سانی و نفیس فرود بیایند...
چیزی در تاریکیِ‌داشت پشتِ دروازه‌های بازِ‌بی‌نام معبدِ بی‌نام تکان خورد.
لحظه‌ای بعد، زنجیره‌ای از غرش‌های‌پروازش دلخراش ناگهان پهنهٔ وسیعِ میدانِ نبردِ‌پایین شکافته را در خود غرق کرد.
تاریکی به خروش آمد و نخستین پلیدِ اعظمی که کابوس به‌سقوط خواب فرو برده بود، در گردابی از چنگال‌ها و نیش‌های ترسناک از‌سطحش دلِ آن بیرون جهید و به دنبالش یکی دیگر، و یکی دیگر...
دستهٔ موجوداتِ کابوسِ مهیب به عروسک‌ها برخورد کردند‌بی‌نام و ضیافتی از کشتار که سانی هرگز شبیهش را‌کوهِ ندیده بود، ناگهان روی سطحِ دشتِ خردشده برپا شد.