چپتر 2707: خطِ پایان
0نبرد با هلندی‌جوانِ و ناوگانِ اشباحش‌نابود تقریباً تمام شده بود.
وقتی جت روحِ کاناخت را از درون درهم‌دیوه شکست و اربابش را با تیغهٔ مه از پای‌شوکه درآورد، نبرد ناگهان و بی‌هیچ هشداری به پایان رسید.
در آن لحظه، محصور در مهِ‌دیگری سرد و با آن کالبدِ شبح‌وارش،عملی واقعاً شبیه دروگرِ مرگ شده بود.
سانی که همچنان تمامِ اراده‌اش را به‌کشت کار گرفته بود تا شبگرد و سایه‌اش‌دیو را دوباره به هم بدوزد، آرام سوت زد.
«واقعاً کارش درسته...»
راستش حسِ محشری داشت؛ برای یک بار هم که شده، شخصِ‌فرماندهٔ دیگری یک کارِ غیرمنتظره، کاملاً باورنکردنی و تقریباً محال را عملی‌قدرتمندترین کرده بود. سانی از اینکه جایش را گرفته بودند، کاملاً راضی بود.
این ترکیبِ عجیبِ ناباوری و‌شخصِ ذوق‌زدگی... یعنی بقیه هم وقتی‌باورنکردنی من پیششونم همین حس رو دارن؟
شاید هم همین‌طور بود.
«داری چی زیرِ لب میگی؟»
سانی به خاطرِ سوختگی‌های وحشتناکش و فشاری که برای تسلیم کردنِ دنیا به اراده‌اش تحمل می‌کرد،اندازهٔ رنگ‌پریده و غرق در عرقِ سرد بود. شبگرد هم دقیقاً همین حال را داشت، چون روحش‌کای داشت با یک سوزنِ واقعی سوراخ می‌شد. به همین خاطر صدایش کمی گرفته به نظر می‌رسید.
سانی لبخندِ‌داشت کوتاهی به‌بار او زد.
«جته. هلندی رو کشت.»
شبگرد چند بار پلک زد.
«اون بانوی جوانِ‌آدمای دوست‌داشتنی؟ اون دیو‌جاودان رو نابود کرد؟»
سانی ریز خندید.
«آره. برای همهٔ آدمای بیرون‌کوتاهی از شهرِ جاودان، اون بانوی‌اون جوانِ دوست‌داشتنی خودش یه دیوه.»
هر چه‌بانوی نباشد، او زمانی‌دیو فرماندهٔ اهریمن بود.
لحنِ سانی بی‌تفاوت بود، اما با اینکه به اندازهٔ شبگرد شوکه نشده بود، خودش هم تعجب کرده بود. جت‌تعجب قوی بود، بله، اما قدرتمندترین دشمنی که پیش از این شکست داده بود یک اهریمنِ اعظم بود؛ تازه همان موقع‌یک‌تنه هم افی و کای کمکش کرده بودند. بنابراین، انتظار نداشت که برود و هلندی را این‌طور یک‌تنه از پای درآورد.
جت هدیهٔ‌داشت غیرمنتظره‌ای به‌بار آن‌ها داده بود.
هنوز اشباحِ بی‌شماری در میدانِ نبرد باقی مانده بودند، اما حالا که تایرنتی که فرماندهی‌شان‌نابود می‌کرد از بین رفته بود، به گروهی بی‌نظم و آشفته تبدیل شدند. سپاهِ سایه از‌اهریمن قبل دستِ بالا را پیدا کرده بود، پس حالا نبرد داشت به یک کشتار تبدیل می‌شد.
جادوی دیمونِ آسودگی داشت در هم می‌شکست و با پدیدار شدنِ‌همهٔ سوراخ‌های بیشتر روی سطحِ گنبد، ویرانه‌های پایین دیگر خودشان را ترمیم‌لحنِ نمی‌کردند. خردایش برای آخرین بار شهرِ جاودان را نابود کرده بود.
پشتِ سرِ سانی، کاخ‌بیرون آرام‌آرام داشت به کرهٔ عظیمی‌نباشد از آهن‌پاره‌های دندانه‌دار تبدیل می‌شد.
آن‌سوی کاخ...
اوه. لعنتی.
تمامِ گسترهٔ شرقیِ دریاچه در شعله‌های سفید و سیلاب‌های چرخانِ غبارِ سیاه فرو رفته بود. انگار‌خودش نفیس کالبدِ متعالیِ واقعی‌اش را آزاد کرده و به دریایی بی‌کران از آتشِ سوزان تبدیل شده‌دشمنی بود. گردابِ شعله و غبار با خشم می‌چرخید و به سمتِ مرکزِ این فاجعهٔ آتشین کشیده می‌شد...
طولی نکشید که گرداب در هم آمیخت و به‌نباشد پیکرِ درخشان و زیبایی تبدیل شد که به‌تنهایی روی‌نشده آب شناور بود و تاریکی را با فروغش روشن می‌کرد.
انگار نفیس جنونِ‌برای کاناخت را درونِ‌دیگری خودش جذب کرده بود.
این هم... یک راه‌لبخندِ برای مقابله با آن‌چند پلیدِ ظاهراً فناناپذیر بود.
دقیقاً سبکِ خودشه.
چند لحظه بی‌حرکت ماند، بعد سرش‌جاودان را آهسته پایین آورد و برای لحظه‌ای‌لحنِ کوتاه چشمانش را با دستی لرزان پوشاند.
سپس، چشمانش با‌برای نوری سفید، بی‌رحم، خشمگین‌کارِ و بی‌آلایش شعله‌ور شد.
سانی حس‌نظر کرد پژواکِ ناله‌ای‌کوتاهی غیرانسانی را می‌شنود.
«فکر کنم اون‌جوانِ یکی هم مُرد.نابود آه. یهو بی‌حال شدم.»
سانی کاملاً مطمئن نبود نفیس چطور توانسته جنونِ کاناخت را درونِ ذهنش‌اهریمن جذب کند و به‌جای تسلیم شدن در برابرش، آن را خاکستر کند، اما‌داده از طرفی، این دقیقاً از آن کارهایی بود که فقط از او برمی‌آمد.
اگر سانی بود، احتمالاً باید یکی دو سال‌غیرمنتظره از نجواهای اعصاب‌خردکن عذاب می‌کشید تا راهی برای خلاص‌راضی شدن از شرِ این مهاجمِ دیوانه‌کنندهٔ ذهن پیدا کند.
«الان داری‌نظر درمورد چی‌لبخندِ حرف می‌زنی؟»
شبگرد با‌بانوی کنجکاوی به‌دوست‌داشتنی او نگاه کرد.
سانی لبخند زد.
«آه... نفیس‌داشت جنونِ کاناخت‌بار رو کُشت.»
شبگرد سرش را کج کرد.
«نفیس؟ همون‌بانوی خانمِ جوان‌دوست‌داشتنی و خوشگل؟»
سانی نگاهی‌همهٔ غضب‌آلود به‌بیرون او انداخت.
«آره. و هی، حروم‌زاده!بار بازم گفتی خانمِ جوان و‌کاملاً خوشگل؟ کلمهٔ دیگه‌ای بلد نیستی؟!»
شبگرد با خجالت لبخند زد.
«چیه؟ فقط‌بانوی دارم همون‌طوری‌دوست‌داشتنی که هست می‌گمش.»
لحظه‌ای مکث کرد و‌بیرون بعد با ته‌مایه‌ای از‌دیوه هیجان در صدایش پرسید:
«نیو چطور؟داشت اون کی‌بار رو کُشت؟»
سانی با‌نظر حالتی مشکوک به‌کوتاهی او خیره شد.
«یه مشت شبح رو؟»
شبگرد کمی ساکت‌آدمای ماند، بعد نگاهش را‌خودش دزدید و آه کشید.
«خب. اون‌داشت تمامِ تلاشش‌بار رو کرد...»
سانی اخم کرد و‌لبخندِ سوزنِ بافنده را در‌چند روحِ او فرو برد.
«آخ!»
در آن لحظه،آدمای سانی فانوسِ سایه‌جاودان را مرخص کرد.
آخرین سایه‌ها تازه واردِ دروازهٔ سایه شده بودند، پس دیگر نیازی نبود آن را در حالتِ تجلی نگه دارد. سانی‌عجیبِ تا جایی که می‌توانست سایه جمع کرده بود و عالمِ سایه داشت بقیه را نابود می‌کرد — توفانِ جوهری که‌تحمل در نتیجهٔ این اتفاق به پا شده بود، هر لحظه مخرب‌تر و خشمگین‌تر می‌شد و نابودیِ نهایی‌شان را سرعت می‌بخشید.
حتی آواتارهای خودِ‌می‌رسید سانی هم دیگر‌جته آنجا در امان نبودند.
بنابراین، دستش را‌جوانِ بلند کرد و‌نابود فانوسِ سایه را برگرداند.
فانوسِ سنگیِ کوچک طوری در دستش ظاهر شد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده...لحنِ انگار نه انگار که همین چند لحظه پیش ناگهان به سیاه‌چاله‌ای تبدیل شده بود‌اعظم و هم جادوی ایزدیِ دیمونِ آسودگی و هم کلِ کاخش را نابود کرده بود.
دروازه‌اش باز شد و سه سایهٔ پاره‌پاره‌کارِ از آن بیرون ریختند و به سه‌اینکه آواتارِ کتک‌خورده و داغونِ سانی تبدیل شدند.
«خوش برگشتین،نظر بچه‌ها. کارتون‌لبخندِ عالی بود.»
پشتِ سرشان، کرهٔ فلزیِ درهم‌وبرهمی که در ارتفاعِ زیادی بالای جزیره شناور بود، ناگهان‌شهرِ سقوط کرد و با صدای رعدآسای کرکننده‌ای به زمین خورد. این تمامِ چیزی بود که‌قوی از کاخ باقی مانده بود — با قطری صد برابر کوچک‌تر، اما با همان وزن.
به محضِ برخوردِ کره با زمین، جزیرهٔ کاخ لرزید و سطحش‌فرماندهٔ شکافت. سانی چشمانش را از ابرِ گردوخاک و آواری که به‌قدرتمندترین هوا برخاسته بود پوشاند و با آرامش به بخیه زدن ادامه داد.
در همین حال، شبگرد به شمال‌دیگری نگاه کرد، جایی که کوهِ عظیمی از‌کرده گوشتِ هولناک داشت به ساحل نزدیک‌تر می‌شد.
رسیدنِ گوشتِ کاناخت حتمی‌لبخندِ بود و سایه تازه‌چند تا نیمه وصل شده بود.
«پس، فقط‌بانوی همین چیزِ‌دوست‌داشتنی زشت مونده؟»
سانی نفسِ عمیقی کشید.
«آره. ولی‌داشت چرا نگرانی؟ فقط‌شخصِ یه تایتانِ اعظمه...»