چپتر 2949: پست
0با محو شدنِ طنینِ شفافِ زنگولهٔ نقره‌ای که دریاچهٔ مصب را بارِ دیگر در‌ثانیه سکوتی مرگبار فرو برد، هیچ پاسخی نیامد. پیکرِ هولناکِ پرندهٔ دزدِ پست از شکافِ‌مثلِ عمودی که پایهٔ کوه را می‌شکافت بیرون نجهید و صدای جیغِ مورمورکننده‌اش را هم نشنیدند.
برای چند لحظهٔ‌چشمانش طولانی و پرالتهاب‌عقیقِ هیچ اتفاقی نیفتاد...
درست وقتی سانی آماده می‌شد تا فحش‌های بیشتری‌مثلِ بدهد، آنانکه ناگهان دستش را بالا آورد و لب‌هایش‌زیبایش را لمس کرد و با گیجی به پایین نگریست.
آنجا، روی انگشتانِ‌ژولیده باریکش، قطره‌ای خون در‌جوهر نورِ آفتاب برق می‌زد.
لحظه‌ای بعد، باریکه‌ای از‌شمشیرش خون از بینی‌اش جاری‌بود شد و تلوتلو خورد.
هم‌زمان، درخششِ سفید‌چشمانش و ملایمی زیرِ‌عقیقِ پوستِ نفیس شعله‌ور شد.
سانی...
چه مرگشه؟
سانی حس کرد که‌شمشیرش استخرِ پهناورِ جوهرِ ذاتش دارد‌باز با سرعتی وحشتناک تخلیه می‌شود.
در آن لحظه، صدای‌مثلِ جوانی را شنید که‌لبخندِ از پشتِ سرش طنین انداخت:
«پست؟ پست...»
چرخید و‌وحشی شمشیرش را‌حالی آماده کرد.
با وجود اینکه برای هر چیزی آماده‌چیزی بود، سانی باز هم از آنچه دید‌ثانیه جا خورد — دست‌کم برای کسری از ثانیه.
آنجا، پشتِ سرش، مردِ جوانی روی سطحِ دریاچه ایستاده بود. موهای کلاغی‌اش وحشی‌زیبایش و ژولیده بود، در حالی که پوستش به سیاهیِ جوهر می‌زد. چشمانش مثلِ‌اصلِ دو تکه عقیقِ گران‌بها برق می‌زد و لبخندِ محوی روی لب‌هایش نقش بسته بود.
چهرهٔ زیبایش حالتی پرنده‌مانند داشت، اما در‌چشمانش واقع... شباهتِ زیادی به سانی داشت. راستش،نقش مردِ جوان تقریباً کپیِ برابرِ اصلِ او بود.
وقتی سانی نگاهش را برگرداند و به درونِ روحِ جوانِ غریبه‌عقیقِ خیره شد، تنها چیزی که دید دریای بی‌کرانی از تاریکی بود. اما‌واقع این تاریکیِ پستِ تباهی نبود... عمقِ آشنا و آرامِ یک سایه بود.
در آن تاریکی، چهار‌شمشیرش هستهٔ سایه مثلِ خورشیدهایی‌بود ظلمانی پنهان شده بودند.
اما آن‌ها با شراره‌های تاریک و درهم‌شکسته‌ای که درونِ‌محوی سایه‌های سانی می‌سوختند فرق داشتند — در عوض، بسیار‌واقع شبیهِ هسته‌های خودش بودند؛ مثلِ کره‌هایی کاملاً گِرد و بی‌نقص.
درست مثلِ هسته‌های‌حالی خودش، این هسته‌های‌جوهر سایه مطلق بودند.
نه تنها این، بلکه در آن لحظه، سیلی‌چشمانش از جوهرِ سایه داشت به درونِ روحِ جوان‌بسته سرازیر می‌شد... جوهرِ سایه‌ای که از سانی دزدیده بود.
چشمانِ سانی کمی باریک شد.
تولهٔ پست!
آن موجودِ لعنتی داشت خونِ جانشان را می‌دزدید —تکه به معنای واقعیِ کلمه داشت جانِ نفیس و آنانکه‌حالتی را می‌کشید و هم‌زمان جوهرِ سایهٔ سانی را غارت می‌کرد.
پرندهٔ دزد هیچ‌کجا به چشم نمی‌خورد، اما فرزندِ‌چشمانش شیطانی‌اش از همین حالا اینجا بود و مثلِ‌بسته کودکی که اسباب‌بازی‌های تازه‌ای پیدا کرده باشد لبخند می‌زد.
سانی خیز برداشت تا به اهریمنِ مطلق حمله کند، اما‌آنچه نفیس سریع‌تر بود. او برکت را به سمتِ جوانِ موکلاغی‌کلاغی‌اش نشانه رفت و سیلابی از شعله‌های درخشانِ سفید را رها کرد.
اما درست پیش از آنکه این‌عقیقِ کار را بکند، تولهٔ پست نگاهش‌چهرهٔ را چرخاند و به او نگریست.
اجزای چهره‌اش تغییر کرد و به شکلی عجیب دوجنسه شد. موهایش بلندتر شد، در‌نقش حالی که قدش کشیده‌تر و هیکلش پرتر می‌شد. لحظه‌ای بعد، او... آن زن؟... شبیهِ‌کپیِ زنِ جوانی در اوجِ طراوت شده بود که چهرهٔ بی‌نقصش شباهتِ حیرت‌انگیزی به نفیس داشت.
لبخندِ تولهٔ پست پهن‌تر شد.
«پست!»
کسری از ثانیه‌چشمانش بعد، در سیلابی از‌گران‌بها شعله‌های خروشان بلعیده شد.
فقط دیگر آنجا نبود. در عوض، با گذر‌مثلِ از میانِ سایه‌ها، در فاصلهٔ صد متری ایستاده‌چهرهٔ بود و با کنجکاوی به نفیس نگاه می‌کرد.
سپس، پیش از آنکه سانی بتواند‌سیاهیِ واکنشی نشان دهد، تولهٔ پست سرش‌گران‌بها را کاملاً شبیهِ یک پرنده کج کرد...
دستش را بالا‌چرخید آورد و به‌اینکه سمتِ آن‌ها نشانه رفت.
حسِ شومی‌جوهر در دلِ‌مثلِ سانی پا گرفت.
لعنتی!
به سمتِ آنانکه شیرجه زد،پوستش او را گرفت و هر‌تکه دویشان را به درونِ سایه‌ها کشید.
یک تپشِ قلب بعد، همه‌چیز‌وجود در اطرافشان توسطِ اقیانوسی نابودگر‌آنچه از شعله‌های هولناکِ سیاه احاطه شد.
شعله‌های سیاه آن‌قدر داغ می‌سوختند که خودِ هوا را هم خاکستر می‌کردند و چیزی شبیهِ یک درون‌پاشیِ ویرانگر‌واقع به وجود آوردند. تودهٔ تاریکِ سایه‌های ظهوریافته‌ای که سانی برای پوشاندنِ دریاچهٔ مصب استفاده کرده بود تَرَک برداشت، آبِ‌تاریکی کف‌آلود از میانِ شکاف‌ها بالا آمد و بادِ توفان‌زایی در حالی که از میانِ حریقِ تاریک می‌گذشت، زوزه کشید.
اما از همه بدتر...
صدایی بود که‌ژولیده سانی شنید در‌سیاهیِ گوشش نجوا می‌کند.
صدای خودش.
[شبح نابود شد.]
[شبح نابود شد.]
[شبح نابود شد.]
[شبح نابود شد.]
[شبح نابود شد.]
[شبح نابود شد.]
[شبح نابود شد...]
نجواها در هم‌ژولیده آمیختند و به‌سیاهیِ کُری کرکننده تبدیل شدند.
گندش بزنن!
انفجارِ شعلهٔ سیاه درست وسطِ سپاهِ سایه رخ‌لبخندِ داد و در دم اشباحِ بی‌شماری را بلعید.داشت اما آن‌ها صرفاً مغلوب نشدند... آن‌ها به‌کلی نابود شدند.
دست‌کم سانی امیدوار بود‌پوستش که نابود شده باشند. حالتِ‌تکه جایگزین بسیار بسیار بدتر بود.
«اون موجودِ پست!»
تنها یک لحظه طول کشید تا بفهمد زادهٔ پست چه توان‌هایی دارد —کسری دست‌کم تا حدودی. دلیلش این بود که آن توان‌ها بازتابی تحریف‌شده از توان‌های خودش‌چشمانش بودند، به‌علاوهٔ ویژگی‌های شرورانه‌ای که اهریمنِ جوان از پرندهٔ دزد به ارث برده بود.
سانی از قبل توانِ اصلیِ زادهٔ پست را می‌شناخت: تواناییِ دزدیدنِ نیروی حیاتِ دیگران‌حالتی برای کشتنشان، در حالی که خودش را تقویت می‌کرد. فقط حالا که آن موجودِ مخوف‌درونِ یک موجودِ سایه بود، می‌توانست روی سانی هم اثر بگذارد و جوهرِ سایه‌اش را بدزدد.
دومین توانِ اهریمنِ‌حالی مطلق کاملاً شبیهِ‌جوهر گامِ سایه بود.
اما در مورد توانِ سومش... به نظر می‌رسید توانِ سومش هم شبیهِ توانِ [بی‌شکلِ] مارِ روح باشد و هم شبیهِ جنبه‌ای‌داشت از تسلطِ خودِ سانی بر رقصِ سایه. زادهٔ پست می‌توانست سایه‌به‌سایهٔ موجوداتِ دیگر شود و توان‌هایشان را مالِ خود کند؛ همین‌تاریکی او را به دشمنی هولناک تبدیل می‌کرد، چون دقیقاً به اندازهٔ خودت قوی بود، یا دست‌کم از پسِ همان کارها برمی‌آمد.
همین الان، [شعلهٔ روحِ] نفیس را‌اینکه کپی کرده بود تا توفانی از‌دست‌کم آتشِ سیاه با اثری ویرانگر احضار کند.
اون موجودِ‌جوهر لعنتی بعدش می‌خواست‌تکه چی رو بدزده؟
سانی برای گرفتنِ‌حالی جواب لازم نبود‌جوهر زیاد منتظر بماند.
درست همان موقع که با آنانکه‌سیاهیِ از میانِ سایه‌ها فرار کرد، فریادی‌گران‌بها از سرِ خشم و درد شنید.
زادهٔ پست داشت درجا می‌پرید و دستی را که با آن شعلهٔ‌دست‌کم نفیس را احضار کرده بود، در هوا تکان می‌داد. حالتی خشمگین و‌پوستش لرزان در چهره‌اش دیده می‌شد و چشمانِ عقیقی‌اش پر از اشک بود.
انگار آن موجودِ لعنتی نقصِ نفیس‌عقیقِ را هم قرض گرفته بود... و‌چهرهٔ اصلاً از حسِ آن خوشش نیامده بود.
با این حال، لحظه‌ای بعد، چشمانِ اشک‌آلودِ‌چشمانش اهریمن از شیطنت و شرارت برق زد‌نقش و فریادهای دردش به خنده تبدیل شد.
زادهٔ پست از جایی که ایستاده بود ناپدید‌چشمانش شد و لحظه‌ای بعد وسطِ دریای شعله‌های خفه‌کننده‌بسته ظاهر شد — نزدیکِ پیکرِ سوخته و درب‌وداغانِ گرگ.
گرگ غرید و قصد داشت با پنجه‌اش ضربه‌ای به آن‌آنچه موجودِ شرور بزند، اما انگار ضعیف‌تر از همیشه بود؛ احتمالاً به‌وحشی این دلیل که زادهٔ پست داشت جوهرِ او را هم می‌دزدید.
پیش از آنکه بتواند به موجودِ شیطانی حمله کند، پیکری که شبیهِ‌چهرهٔ نفیس بود در سیلابی از تاریکی ناپدید شد و در یک چشم‌به‌هم‌زدن،کپیِ گرگِ سیاه و عظیمی از گردابِ بی‌نورِ سایه‌ها به جلو یورش برد.
زادهٔ پست با گرفتنِ شکلِ گرگِ سیاه و عظیم،تکه نیش‌هایش را در گردنِ گرگ فرو کرد، او را‌حالتی بی‌رحمانه به زمین کشید و گلویش را پاره کرد.
سانی داشت از میانِ شعله‌ها‌پوستش می‌دوید که یک بارِ دیگر‌تکه نجوای دستبندِ کارراه‌انداز را شنید:
سایه نابود شد.
«لعنتی!»
پس از کشتنِ گرگ، زادهٔ پست‌سیاهیِ رو به سانی کرد و یک بارِ‌لبخندِ دیگر شکلِ او را به خود گرفت.
سپس لبخند زد.
همان‌طور که لبخندِ‌چشمانش شادمانه لبانِ اهریمن‌عقیقِ را کج می‌کرد...
چیزی در سایه‌اش تکان خورد.
چیزی تکان خورد و‌حالی سپس متورم شد. بعد، بدترین‌مثلِ انتظاراتِ سانی به حقیقت پیوست.
سایهٔ مقدسِ گرگ از سایهٔ زادهٔ پست برخاست. بقیهٔ سایه‌هایی هم‌دید که در شعله‌های سیاه نابود شده بودند — هزاران سایه —ژولیده از سایه‌اش برخاستند و اهریمن را همچون ارتشی خاموش احاطه کردند.
آن جوجهٔ نفرت‌انگیز...چشمانش تازه سربازانِ سانی‌عقیقِ را دزدیده بود.
سانی که خنده‌های شادمانه و شرورانهٔ زادهٔ پست تعقیبش‌تکه می‌کرد، شمشیرش را بالا برد تا سایه‌های خودش را از‌پرنده‌مانند پای درآورد — دست‌کم سایه‌هایی که قبلاً مالِ او بودند.
سیلی از آن‌ها راهش را بست و برای اولین‌مثلِ بار، سانی فهمید روبه‌رو شدن با کینهٔ خاموش و‌زیبایش مورمورکنندهٔ لشکری ظاهراً بی‌پایان از جنگجویانِ مرده چه حسی دارد.
سایه‌ها از درد نمی‌ترسیدند، خسته نمی‌شدند و هیچ تردیدی‌باز نمی‌شناختند. طبیعتاً از مرگ هم ترسی نداشتند؛ همهٔ این‌ها‌ایستاده آن‌ها را به دشمنی هولناک برای رویارویی تبدیل می‌کرد.
با اینکه سانی در این زمینه کمی در‌لبخندِ شهرِ جاودان و دوزخِ آریل آموزش دیده بود،داشت باز هم بی‌اختیار از روی ناراحتی دندان‌قروچه کرد.
«اونا... اونا‌ژولیده مالِ منن،پوستش دزدِ کوچولوی شرور!»
یک زنبورِ ابسیدین را از پای درآورد،جوهر جمجمهٔ جانورِ عجیب‌وغریبِ گورِ خدا را خرد کرد،نقش زرهِ هزارپای سیاه را با چکمه‌اش له کرد...
در آن لحظه بود که بال‌های پروانه‌های کابوس‌بود نورِ خورشیدهای دزدیده‌شده را پوشاند و گرگ با‌سطحِ تمامِ خشمِ بدوی‌اش بر سرِ او فرود آمد.
«لعنت به همه‌چیز!»
زادهٔ پست از قبل دور شده بود و با گام برداشتن در‌لبخندِ میانِ سایه‌ها، در میانِ سایه‌هایی که هنوز به سانی وفادار بودند ظاهر‌زیادی شد. در لحظهٔ بعد، گوش‌های سانی از همهمه‌ای از نجواها پر شد:
سایه نابود شد.
سایه نابود شد.
سایه‌ای به دست آمد.
سایه نابود شد.
سایه...
«آخه این دیگه چه وضعشه؟!»
وقتی زادهٔ پست سایه‌ای را می‌کشت، آن را از سانی می‌دزدید.گران‌بها وقتی سانی یک سایهٔ دزدیده‌شده را از پای درمی‌آورد، آن را‌واقع پس می‌گرفت — انگار آن دو داشتند یک بازیِ هولناکِ طناب‌کشی می‌کردند...
و به‌نوعی،وحشی آن موجودِ‌حالی لعنتی داشت می‌برد.
زادهٔ پست تا الان بخش‌های وسیعی از سپاهِ سایه را‌آنچه غصب کرده بود — و هرچه سایه‌های بیشتری را فرماندهی‌کلاغی‌اش می‌کرد، سانی و همراهانش فشارِ بیشتری را روی خود احساس می‌کردند.
سانی غرید.
«ای... عوضیِ... پست!»