چپتر 3007: معنای جدید
0دریاچهٔ محوشونده از آب‌های متلاطم لبریز بود، بنابراین رین و همراهانش مجبور‌داشتند شدند در ساحل منتظرِ رسیدنِ کشتی بمانند. پژواک‌هایشان را مرخص کردند و‌بگیرند روی زمین نشستند، چون می‌دانستند این کار ممکن است کمی طول بکشد.
رین نگاهی گذرا به بازتاب‌هایش انداخت، اما چیزی‌لبانش آنجا نبود. حالا که درسشان تمام شده بود، پادشاهِ‌لبخندِ هیچ او را به حالِ خود رها کرده بود.
تامار، ری و فلور هم به دریاچه نگاه می‌کردند؛ ردی از شگفتیِ‌عجیبی غریبی در چهره‌شان نمایان بود. هنوز داشتند با عروج‌یافته شدنشان کنار می‌آمدند،چی‌کار پس رین ساکت ماند تا فرصت داشته باشند به واقعیتِ جدیدشان خو بگیرند.
جون هم شاید هیجان‌زده بود،وارثِ اما رفتارِ بی‌تفاوتِ همیشگی‌اش را حفظ‌شدنش کرده بود. در این میان، تِل...
حالا که هیجانِ بازگشتشان فروکش کرده بود،شگفتیِ رفته‌رفته چهره‌اش مضطرب می‌شد. سرانجام، سرش را‌شدنشان میان دست‌هایش گرفت و به پایین خیره شد.
«اوه. احتمالاً باید‌وحشت‌زده به مادرم خبر‌نالهٔ بدم که برگشتم، نه؟»
انگار وارثِ جوانِ خاندانِ پرِ سفید‌سفید از استاد شدنش خوشحال نبود. برعکس،عجیبی به‌طرز عجیبی وحشت‌زده به نظر می‌رسید.
نالهٔ آرامی‌بدم از لبانش‌انگار خارج شد.
رین به تِل‌دریاچه نگاه کرد و‌ردی شانه‌ای بالا انداخت.
«می‌دونی باید‌عجیبی چی‌کار کنی،نظر مگه نه؟»
لبخندِ کمرنگی زد.
«فقط پشتِ پدرت قایم‌انگار شو. احتمالاً اون بدترین بخشِ‌سفید ضربه رو به جون می‌خره.»
تِل آهِ سنگینی‌دریاچه کشید و رین با‌شگفتیِ لحنی دلگرم‌کننده ادامه داد:
«حداقلش اینه که پدر‌نظر و مادرت احتمالاً وقت‌لبانش نمی‌کنن از دستت عصبانی بشن.»
لحظه‌ای مکث‌وارثِ کرد و‌خاندانِ سپس بااحتیاط گفت:
«کلِ دنیا داره از هم می‌پاشه و هر موجودِ کابوسی که شمالِ کوه‌های سیاه بوده، راه‌وحشت‌زده افتاده! پس بعید می‌دونم خیلی سخت مجازات بشی. هرچی باشه الان یه استادی؛ اونم یه استادِ‌فقط قدرتمند. این روزا هیچ‌کس نمی‌تونه یه استاد رو کنار بذاره، حتی به خاطرِ تنبیهِ پدر و مادری.»
تِل ابرویی بالا انداخت.
«دنیا داره از هم می‌پاشه؟می‌رسید یعنی بیشتر از اون موقعی‌کرد که رفتیم داره از هم می‌پاشه؟»
رین سر تکان داد.
«آره؛ راستش از چند جهت. موجوداتِ کابوس دارن به خاطرِ پادشاهِ هیچ مهاجرت می‌کنن و... اصلاً بی‌خیال. نکته‌می‌رسید اینه که یه نفر بخشِ بزرگی از کوه‌های سیاه رو با خاک یکسان کرده و رودِ اشک رو‌اون مجبور کرده مسیرش رو عوض کنه. برای همین الان همهٔ شهرهای دژ، از جمله پناهگاه، تحتِ فشارِ شدیدی هستن.»
مدتی زمان گذاشت تا وضعیتِ دشواری‌ردی را که سکونتگاه‌های انسانی در سراسرِ عالمِ‌عروج‌یافته رؤیا با آن روبه‌رو بودند، توضیح دهد.
وضعیتِ سکونتگاه‌های انسانی در جهانِ بیداری هم بهتر از این‌کرد نبود. در واقع، می‌شد گفت که حتی بدتر هم بود.پشتِ در نهایت، رین توضیحاتش را تمام کرد و به تامار نگریست.
مدتِ درازی‌وارثِ ساکت ماند و‌پرِ سپس آهی کشید.
«متأسفم تامار.بدم یه خبرِ بد‌وارثِ هم برات دارم.»
تامار ابرویی‌فلور بالا انداخت و‌می‌کردند لبخندِ تلخی زد.
«یعنی اینا‌عجیبی هنوز خبرِ‌نظر بد نبودن؟»
رین پیش از‌جوانِ پاسخ دادن، لحظه‌ای‌سفید او را برانداز کرد.
«حالا که استاد شدی، حتماً حس می‌کنی یه قدم‌سفید به هدفت نزدیک‌تری. می‌دونم که می‌خواستی یه روز دژِ‌می‌رسید خاندانت رو پس بگیری... متأسفانه، این کار دیگه ممکن نیست.»
تامار اخم کرد.
«چرا؟ الان‌عجیبی کی بهش‌نظر حکومت می‌کنه؟»
رین سر تکان داد.
«هیچ‌کس حکومت نمی‌کنه. متأسفم تامار،وارثِ اما دژ... دیگه وجود نداره.استاد توی جنگِ دومِ قلمرو نابود شد.»
تامار کمی‌فلور ساکت ماند، بعد‌می‌کردند نگاهش را برگرداند.
«که این‌طور.»
به شبحِ دوردستِ دژِ دریاچهٔ‌پرِ ناپدیدشونده—ویرانه‌های سیاه‌شده‌ای که زمانی معبدی‌برعکس زیبا بود—خیره شد و لبخند زد.
«تو می‌خوای سازنده بشی، مگه نه؟ خب پس، فکر‌سفید کنم مجبوری یکی جدید برام بسازی. اندوه یه روزی‌می‌رسید دوباره بر ایزدبانوی گریان حکومت می‌کنه... هر طور که شده.»
رین خندید.
«فکر کنم داری دست‌بالا می‌گیریم، تامار.نالهٔ شاید دانشجوی مهندسیِ کاربردی باشم، ولی‌بالا بعید می‌دونم بتونم یه دژِ واقعی بسازم.»
تامار در حالی که‌خاندانِ هنوز نگاهش به جای‌شدنش دیگری بود، شانه بالا انداخت.
«مهم نیست. این روزها دژها دیگه‌جوانِ مثلِ گذشته اهمیت ندارن. و در‌خوشحال آینده، حتی از این هم کم‌اهمیت‌تر می‌شن.»
این بار‌فلور نوبتِ رین بود‌می‌کردند که جا بخورد.
«می‌شن؟»
تامار سر تکان داد.
«آره. چرا مردم اینجا توی عالمِ رؤیا تو شهرهای دژ زندگی می‌کنن؟ چون جنگجوهای بیدارشده و عروج‌یافته‌ای که از‌نالهٔ این شهرها محافظت می‌کنن، برای سفر بین عالمِ رؤیا و جهانِ بیداری به گذرگاه نیاز دارن. برای همینه که‌بخشِ دژها شدن اولین سکونتگاه‌های انسانی توی عالمِ رؤیا، و برای همینه که شهرها هم دورشون شکل گرفتن. با این حال...»
نگاهِ نافذی به رین انداخت.
«مگه نگفتی دنیا داره از هم می‌پاشه؟ عالمِ رؤیا داره آروم‌آروم دنیا رو می‌بلعه،چی‌کار و وقتی کاملاً قورتش بده... بیدارشدگان و استادها دیگه نیازی ندارن بین دو دنیا‌آهِ سفر کنن. گذرگاه‌ها معناشون رو از دست می‌دن و شهرهای دژ دیگه ضرورتی ندارن.»
تامار سر تکان داد.
«درسته که هر دژ موهبتِ منحصربه‌فردی داره، اما خیلی چیزها هستن که به اندازهٔ جادوی باستانی‌وحشت‌زده مهمن. اینکه دسترسی به یه سنگر چقدر آسونه، چقدر طول می‌کشه تا از یه سکونتگاه به سکونتگاهِ‌پشتِ بعدی سفر کنی—و چیزایی از این قبیل. این چیزها بیشتر از اجزای اکثرِ دژها اهمیت پیدا می‌کنن.»
به رین‌فلور نگاه کرد‌نگاه و لبخند زد.
«دژِ قدیمیِ خاندانِ من به‌شدت قابلِ‌دفاع بود، و در موردِ اینکه‌شانه‌ای رفت‌وآمد بهش چقدر آسونه... اون دژ در سرچشمهٔ دریاچهٔ اشک قرار داشت.اون پس طبیعتاً به تمامِ دژهای دیگه توی حوضهٔ رودِ اشک متصل بود.»
تامار خندید.
«پس دیر یا زود یه سکونتگاهِ انسانی تو‌پرِ دریاچهٔ اشک شکل می‌گیره، حتی اگه یه دژ‌وحشت‌زده نباشه. تنها سؤال اینه که کی بهش حکومت می‌کنه.»
لبخندش کمی پهن‌تر شد.
«من. اون شخص قراره من‌می‌رسید باشم، و امیدوارم تو هم‌کرد کمکم کنی تا عملیش کنم.»
رین مدتِ طولانی‌جوانِ ساکت ماند، بعد با‌استاد جدیت سر تکان داد.
«این‌طوری بهش فکر نکرده بودم، ولی حق با توئه.سفید باشه... اگه در آینده دریاچهٔ اشک رو پس بگیری،می‌رسید کمکت می‌کنم اونجا یه سنگر بسازی—حتی بهتر از قبلی!»
لبخند زد.
رین واقعاً به این فکر نکرده بود که بعد از بی‌فایده شدنِ‌بالا کارکردِ اصلیِ دژها چه بر سرشان می‌آید. وقتی گذرگاه‌ها قدرتشان را از‌بدترین دست می‌دادند، انسان‌ها می‌توانستند هر جای عالمِ رؤیا که بخواهند ساکن شوند.
و البته هر جایی که می‌توانستند زنده بمانند. پس، کسی چه می‌دانست؟ شاید‌وحشت‌زده خودش در ساختِ یکی دو تا از این سکونتگاه‌ها کمک می‌کرد و روی‌مگه دستِ دژهای عظیمی که مردمِ باستانیِ عالمِ رؤیا به جا گذاشته بودند، بلند می‌شد.
رین لبخند زد.
«انگار قایقمون رسید.»
در دوردست، قایقِ کوچکی روی دریاچه‌نالهٔ در حرکت بود. وقتش رسیده بود‌بالا که بالاخره گورِ خدا را ترک کنند.