چپتر 3025: آرامشِ واقعی
0در حصار، یکی از تجسم‌های سانی داشت به گفتگوی میان کاسی و قدیسِ فراموش‌شدهٔ میکتلان، اینتی، گوش می‌داد. اما دو آواتارِ دیگر از سانی هم در‌کارِ حصار حضور داشتند؛ یکی از آن‌ها پیشِ نفیس بود و دیگری تازه رین و دسته‌اش را به جزیرهٔ عاج رسانده بود. ذهنشان باید از ردپایِ باقی‌ماندهٔ‌مدّی طاعون پاک می‌شد، البته اگر چیزی مانده بود، اما در حالِ حاضر نمی‌توانستند با کاسی دیدار کنند. چاره‌ای نداشتند جز اینکه جاگیر شوند و صبر کنند.
اما به این معنی نبود که سانی هم باید با آن‌ها منتظر‌واقعاً بماند، پس بی‌صدا دور شد و به شهرِ پایین برگشت. سرانجام راهش‌مطلق را به خیابانِ خلوتی پیدا کرد که تجارتخانهٔ درخشان زمانی آنجا برپا بود.
کلبهٔ آجریِ دنج از بین رفته بود، اما زمینی که زمانی در آن قرار داشت‌کارِ همچنان خالی بود و رو به دریاچهٔ درخشان منظره داشت. مالک رسماً مرده بود، اما‌تنهایی آیکو توانسته بود سندِ زمین را با هویتی جعلی بخرد، بنابراین هنوز به سانی تعلق داشت.
از آنجا که زمینِ خالی خصوصی و دنج بود، دوست داشت هر از گاهی به آنجا بیاید تا به ذهنِ خسته‌اش استراحت بدهد‌آجریِ و آرام بگیرد. حالا هم سانی روی چمن‌ها دراز کشیده بود و شیبِ ساحل و سایهٔ درختانِ بلند او را از دید پنهان‌زمینِ می‌کرد. تمامِ تجسم‌های دیگرش مشغولِ گفتگو با مردم یا انجامِ وظایفِ مهم بودند، اما این یکی فرصت داشت تا کارِ واقعاً شگفت‌انگیزی بکند...
هیچ کاری نکند.
سانی با لذت بردن از حسِ فوق‌العادهٔ بی‌مصرف بودنِ مطلق، مدتی را در تنهایی گذراند. نسیمِ گرم،نکند صدای آب، خش‌خشِ برگ‌ها و همهمهٔ شهر در دوردست مانندِ مدّی ملایم او را در بر گرفت‌شهر و به او احساسِ آرامش داد. دست‌کم یک‌هفتمِ او در آرامش بود — و همین هم کافی بود.
آهسته، حسِ‌دید سایه‌اش را به‌تمامِ بیرون گسترش داد،
و اجازه داد آگاهی‌اش در حرکاتِ بی‌پایانِ شهر حل شود. می‌توانست‌سرانجام افرادِ بی‌شماری را در اطرافش حس کند که همه برای گذرانِ زندگی‌شان‌آجریِ عجله داشتند — مرد و زن، عادی و بیدارشده، پیر و جوان...
سانی که غرق در زیبابینِ عظیمِ هستیِ آن‌ها شده بود، حس کرد خودش برای مدتِ کوتاهی ناپدید می‌شود. و این... این حسِ آرامشی بود‌بودند که هیچ احساسِ دنیوی نمی‌توانست با آن برابری کند. این آرامشِ واقعی بود — آرامشِ عدم. این روزها، این کم‌وبیش تنها چیزی بود که باعث‌شهر می‌شد سانی واقعاً احساسِ آرامش کند و از تمامِ نگرانی‌ها و وظایفش دور شود. به‌عنوانِ یک نیمه‌خدا، او به نوعِ خاصی از استراحت نیاز داشت.
آه... یعنی کِی‌مشغولِ دوباره یه کم وقت‌وظایفِ برای خودم پیدا می‌کنم؟
احتمالاً فقط بعد از پایانِ‌تمامِ دنیا. سانی که روی چمن‌ها‌انجامِ دراز کشیده بود، لبخند زد.
مدتِ زیادی را با لذت بردن از پوچیِ همه‌چیز گذراند.برگشت با این حال، سرانجام چند سایه‌ای که در شهر حس کرد‌برپا به او یادآوری کردند که هنوز کارهایی برای انجام دادن دارد.
سانی با آهی از روی‌چمن‌ها چمن‌ها برخاست، خاکِ لباسش را‌سایهٔ تکاند و قدم در سایه‌ها گذاشت.
در اتاقِ مطالعهٔ خصوصیِ عمارتی واقع در حلقهٔ داخلیِ دیوارهای قلعه از‌واقعاً آن‌ها بیرون آمد. نورِ خورشید از پنجره‌ای بلند به داخل می‌تابید و‌مطلق زنی جلوی آن ایستاده بود که نور طرحِ کلیِ نیم‌رخش را مشخص می‌کرد.
با حس کردنِ حضورش،می‌کرد برگشت و نگاهِ تندش‌گفتگو را به او دوخت.
زن شلوارِ جین و تی‌شرتِ سفیدی به تن داشت و موهایش‌سرانجام مانندِ آبشاری از طلای مایع بود. چند لحظه او را برانداز‌کلبهٔ کرد و سپس با تکانِ کوتاهِ سر، حضورش را تأیید کرد.
«سانلس.»
او البته مدِ آسمان‌گفتگو بود؛ فرمانروای جزایرِ زنجیری‌مهم و بزرگِ خاندانِ پرِ سفید.
سانی لحظه‌ای با چشمانِ گردشده‌تمامِ به او خیره ماند که باعث‌وظایفِ شد زن اخم کند. سرفه‌ای کرد.
«ببخشید. فقط... فکر کنم اولین باره که‌دور شما رو با لباسِ راحتی می‌بینم، قدیس‌خلوتی تایریس. نیاز به زمان دارم تا عادت کنم.»
اخمش غلیظ‌تر‌بگیرد شد و‌روی پوزخند زد.
«کاملاً مطمئنم توی قطبِ جنوب منو نیمه‌جون‌وظایفِ دیدی که فقط یه لباسِ بیمارستان تنم‌بکند بود. پس نیازی به این واکنش نیست.»
سانی گلویش را صاف کرد.
«خب، آره، اونم درسته...»
تایریس یکی از معدود قدیس‌های قلمروِ انسان بود که می‌دانست‌سایهٔ سانی هنوز زنده است. با این حال... دلیلش این نبود‌مردم که سانی عمداً خودش را به او نشان داده بود.
یک سال پیش، مدت‌ها و عمیقاً به این فکر کرده بود که‌واقعاً با چه کسی تماس بگیرد. مدِ آسمان و روان در بالای این‌مطلق فهرست بودند، اما در نهایت از نزدیک شدن به آن‌ها منصرف شد.
او قدیس‌های پرِ سفید را خیلی دوست داشت، اما... هیچ دلیلِ منطقی‌ای وجود نداشت‌فرصت که آن‌ها بدانند سرورِ سایه‌ها هنوز در این دنیا قدم می‌زند. می‌توانست از دور‌مطلق به دوست داشتنشان ادامه دهد؛ حتی اگر این کار گاهی اوقات باعث می‌شد دلتنگ شود.
بنابراین، سانی حقیقتِ زنده‌منتظر بودنش را از تایریس و‌پایین روان پنهان نگه داشته بود.
فقط مسئله این‌حالا بود که تایریس‌دراز نظرِ دیگری داشت.
پس از آنکه دخترش به همراه دسته‌ای از بیدارشدگانِ خارج از خاندانِ پرِ سفید در یک دروازهٔ کابوس ناپدید‌بردن شد، تایریس طبیعتاً می‌خواست بیشتر بداند که این افراد چه کسانی هستند. یک بررسیِ سابقهٔ معمولی چیزی را فاش نمی‌کرد،گرفت چون هویت‌های عمومیِ آن‌ها کاملاً بی‌نقص جعل شده بود... اما معلوم شد که مدِ آسمان از آن هم دقیق‌تر است.
او کاری کرد که هنوز‌تمامِ هیچ‌کسِ دیگری نتوانسته بود انجام دهد:وظایفِ به وجودِ خاندانِ سایه پی برد.
بنابراین، یک روز سانی مجبور شد با عجله به کوچهٔ تاریکی در پایتختِ محاصرهٔ‌خلوتی ربعِ شمالی برود؛ جایی که مدِ آسمان یکی از مأمورانش را با یک دست در‌همچنان هوا نگه داشته بود و همان‌طور که خفه‌اش می‌کرد، با آرامش از او سؤال می‌پرسید.
نیازی به گفتن نبود که تجدیدِ دیدارش با‌شیبِ قدیس تایریس آن‌قدرها که تصور می‌کرد احساسی نشد.تمامِ اما با این حال بسیار به یاد ماندنی بود.
در نتیجه، خاندانِ سایه‌گفتگو مجبور شد تمامِ رویه‌های مخفیانه‌اش‌بودند را از نو بازبینی کند.
تایریس مدتی سانی را‌می‌کرد برانداز کرد و نگاهِ از‌مردم قبل جدی‌اش لحظه‌به‌لحظه سردتر می‌شد.
در نهایت پرسید:
«خب، این بار چیه؟ کسی یه تایتانِ خفته رو نزدیکِ جزایرِ زنجیری بیدار کرده؟پنهان همین الان که داریم حرف می‌زنیم دسته‌ای از جانورانِ نفرین‌شده دارن به سمتِ حصار‌شگفت‌انگیزی هجوم میارن؟ بازگشتِ طاعون داره پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی رو به نابودی تهدید می‌کنه؟»
سانی چند بار پلک زد.
«چی؟ چی باعث شده فکر کنی... اصلاً بی‌خیال. ولی باید‌انجامِ بگم یه کم بهم برخورد. انگار داری کنایه می‌زنی که من‌نکند فقط وقتی میام دیدنت که یه فاجعهٔ وحشتناک رخ داده باشه.»
تایریس نگاهِ تردیدآمیزی به او‌بماند انداخت. سانی زیرِ نگاهش معذب‌برگشت جابه‌جا شد و بعد لبخند زد.
«خب، این بار این‌طوری نیست! در عوض خبرهای خوبی آوردم. تبریک می‌گم؛بلند یه استادِ جدید تو خاندانِ پرِ سفید هست. تله صحیح و سالم‌بودند از کابوس برگشته. بازگشتش بعد از اینکه کاسی رو ببینه، رسماً اعلام می‌شه.»
تایریس چند لحظه به او‌مردم خیره ماند، بعد نگاهش را‌فرصت پایین انداخت و آهِ آرامی کشید.
پس از آن،پنهان صاف ایستاد و‌دیگرش به سمتِ در رفت.
«می‌رم روان رو بیارم.»
درست قبل از خروج از‌چمن‌ها اتاق، لحظه‌ای مکث کرد و بعد‌درختانِ به کمدی پشتِ میزش اشاره کرد.
«تو لیوان‌ها‌دیگرش و بطری‌گفتگو رو بیار.»
سانی نیشخند زد.
این پیشنهاد‌معنی کاملاً وسوسه‌انگیز‌منتظر به نظر می‌رسید...