چپتر 3089: دو تایتان

تایتانِ یشمی از پیچکِ تاریکیِ مغاک رها شده بود،‌تنها​ اما به‌جای آنکه مثلِ پوسته‌ای توخالی فروبریزد، سالم ماند —‌گرفته‌تر​ البته به جز آسیبی که زرهش در انفجار دیده بود.

شکاف‌های زرهِ مهیب داشت بسته می‌شد و با همان افسونِ [سنگِ زنده] که‌جلو​ ردایِ یشمیِ سانی هم داشت، ترمیم می‌یافت. درخششِ تابانی که زرهِ سنگ‌مانند را فرا‌باید​ گرفته بود، با برخوردِ جریان‌های سردِ تاریکیِ سیال خنک شد و رفته‌رفته رنگ باخت.

اقیانوسِ ارادهٔ عظیمِ تایتانِ اعظم خفه‌کننده‌تر و بدخواهانه‌تر از پیش شده بود. موجش شهر را فرا گرفت و‌صدای​ شعله‌های روشنگرِ آن را به لرزه انداخت و کم‌نور کرد. در دوردست، دومین پیچکِ عظیمِ تاریکی از دلِ‌نگه‌اش​ مغاکِ بزرگ بیرون آمد. جایی در پشت‌سر، قدیس و سپاهش درگیرِ نبردی سهمگین با دشمنی بسیار برتر بودند.

سانی دندان به هم سایید.

اوضاع اصلاً خوب نبود.

تایتانِ یشمی، ارتشِ قدیس‌های سنگیِ سقوط‌کرده، وحشتِ شومِ مغاک... هرکدام از این‌می‌رم​ نیروها به‌تنهایی آن‌قدر ترسناک بود که تهدیدی برای بقا به حساب بیاید،‌نگه‌اش​ اما همهٔ آن‌ها با هم؟ هیچ معلوم نبود سرانجامِ این نبرد چه می‌شود.

فعلاً تنها کاری که‌همهٔ​ از دستِ سانی و‌سرانجامِ​ نفیس برمی‌آمد، جنگیدن بود.

صدای خونسردش در‌تنها​ ذهنِ سانی طنین انداخت؛‌برمی‌آمد​ گرفته‌تر از همیشه بود.

[سانی... من می‌رم جلو.]

منظورش روشن بود. نفیس می‌خواست به مصافِ موجودِ تاریکی‌طنین​ برود و نابودش کند — یا دست‌کم عقب نگه‌اش‌موجودِ​ دارد. این یعنی سانی باید از پسِ تایتانِ یشمی برمی‌آمد.

[خدا به همرات.]

پیکری درخشان از کنارش برق زد و گذشت و با سرعتِ آذرخش‌طنین​ به سمتِ لبهٔ شهرِ باشکوه رفت. سانی بال‌های سوخته‌اش را کاملاً باز‌کند​ کرد، در هوا شناور ماند و نگاهی عبوس به غولِ پلیدِ پایین انداخت.

تایتانِ یشمی داشت از جا برمی‌خاست‌نبرد​ و تاریکیِ مورمورکننده‌ای که در نقابِ کلاه‌خودش‌برمی‌آمد​ لانه کرده بود، از اراده‌ای بدخواهانه می‌جوشید.

آخه چطور‌دستِ​ باید اون‌برمی‌آمد​ موجود رو بکشم؟

سانی اخمِ‌حساب​ محوی کرد و‌آن‌ها​ اوضاع را سنجید.

غولِ سنگیِ زره‌پوش مهیب بود و هاله‌ای تقریباً ملموس از هراس و خفقان ساطع‌همیشه​ می‌کرد. با این حال، او آن تایتانِ اعظمی نبود که سانی باید نابودش می‌کرد؛‌دارد​ صرفاً ظرفی بود که نقطهٔ تلاقیِ روحِ عظیمِ آن پلید به شمار می‌رفت. آواتارِ تایتان.

خودِ تایتانِ یشمی در کالبدِ تمامیِ قدیس‌های سنگیِ سقوط‌کردهٔ شهر‌کاری​ تجسم یافته بود. پس برای شکست دادنش... سانی باید تک‌تکِ قدیس‌های‌می‌رم​ آلوده را از بین می‌برد، از جمله همین غولِ پلید را.

خوشبختانه، خودِ سانی هم بسیار فراتر از چیزی بود که در نگاهِ اول به نظر‌روشن​ می‌رسید. سپاهِ سایه امتدادِ روحِ او بود و سایه‌هایش نیز همین‌طور؛ در واقع، نیروهایی که‌همرات​ تحتِ فرمان داشت، چندین برابر مهیب‌تر از قدیس‌های سنگیِ سقوط‌کرده‌ای بودند که تایتانِ یشمی هدایتشان می‌کرد.

مسئله فقط این بود که سانی هم‌زمان داشت در ده‌ها جبههٔ دیگر هم می‌جنگید، پس نمی‌توانست تمامِ توانِ سپاهِ سایه را در‌گرفته‌تر​ جهانِ زیرین رها کند. باید این نبرد را با همان چیزی که در دست داشت می‌بُرد. خبرِ خوب این بود که با‌درخشان​ نابودیِ هر قدیسِ سنگیِ آلوده، بخشی از تایتانِ یشمی می‌مرد و آن پلید ضعیف‌تر می‌شد؛ در حالی که هم‌زمان، نیروهای سانی قدرت می‌گرفتند.

خبرِ بد این بود که قدیس و ارتشش‌جنگیدن​ درگیرِ نبردی از پیش‌باخته با هزاران موجودِ کابوسِ قدرتمند‌منظورش​ بودند که در استحکاماتِ دفاعیِ مهیبی سنگر گرفته بودند.

بنابراین، پیش‌بینیِ اینکه‌هیچ​ در نهایت کدام طرف‌می‌شود​ پیروز می‌شود، دشوار بود.

تنها کاری که از دستِ سانی برمی‌آمد تکیه به قدیس بود؛ می‌دانست که او پیش‌تر هرگز ناامیدش نکرده است. در این میان، وظیفهٔ‌عقب​ خودش رویارویی با غولِ پلید — هستهٔ قدرتِ تایتانِ اعظم — و جلوگیری از رسیدنِ او به خطِ مقدم بود. نفیس هم باید به‌هوا​ مصافِ آن وحشتِ مغاکی می‌رفت. هر یک از آن‌ها نقشی بر عهده داشتند و اگر یکی شکست می‌خورد، بقیه هم مثلِ دومینو فرو می‌ریختند.

البته این در صورتی بود که اوضاع تغییر‌سرانجامِ​ نکند. اگر مشکلی پیش می‌آمد، حتی با وجودِ‌برمی‌آمد​ عملکردِ بی‌نقصِ هر سه‌نفرشان، باز هم کارشان تمام بود.

پس بریم یه تایتان بکشیم...

چشمانِ سانی‌آن‌ها​ پشتِ نقابِ‌معلوم​ کلاه‌خودش تاریک درخشید.

تایتانِ اعظم؟ رویارویی با چنین موجودی قطعاً مرگبار بود. اما سانی از طرفی هم واقعاً دلش می‌خواست سایهٔ تایتانِ یشمی به سپاهِ‌دست‌کم​ سایه بپیوندد — این کار نه‌تنها قدرتِ کلی‌اش را بسیار افزایش می‌داد، بلکه به مار هم اجازه می‌داد همان شکل را به خود‌کاملاً​ بگیرد. در حالِ حاضر، میانِ سایه‌های تحتِ فرمانِ سانی، هیچ سایه‌ای نبود که مار بتواند برای آزادسازیِ تمامِ پتانسیلش از آن استفاده کند.

پایین، تایتانِ یشمی بالاخره تعادلش را به دست آورده بود و به سانی نگاه می‌کرد؛ تاریکیِ اطرافش در حرکت بود تا‌طنین​ تمامِ نور را ببلعد. سانی لب‌هایش را روی هم فشرد. ذاتِ خودِ دشمن قدرت‌های او را سرکوب می‌کرد و باعث می‌شد‌همرات​ فکرِ مبارزه با آن موجود خودکشی به نظر برسد. اما از طرفی، سانی از قبل برای این مشکلِ خاص راه‌حلی داشت.

بال‌هایش را جمع کرد و به سمتِ کفِ تَرَک‌خوردهٔ آمفی‌تئاترِ بزرگ سقوط کرد. سانی در حینِ سقوط، به سایه‌می‌خواست​ تبدیل شد و سپس آن را از محدودیت‌های تنگِ کالبدِ انسانی رها کرد. وسعتِ حقیقیِ وجودِ بی‌نورش — پهناور و‌سرعتِ​ بی‌شکل، ژرف همچون دریا — خود را نمایان ساخت و سپس در قامتِ پیکری سر به فلک کشیده شکل گرفت.

تنها چند لحظه بعد، غولِ دوم روی سنگ‌های خردشده فرود آمد و کلِ آن‌جنگیدن​ استالاگمیتِ عظیم را به لرزه درآورد. او درست به اندازهٔ تایتانِ یشمی بلندقامت بود و‌نابودش​ زرهِ سیاه و ترسناکی به تن داشت که تقریباً هیچ تفاوتی با زرهِ او نداشت.

دو تایتانِ یشمی که شبیهِ برادرانی دوقلو بودند، روبه‌روی هم قرار گرفتند. تنها تفاوتشان‌منظورش​ این بود که پشتِ نقابِ یکی، تاریکیِ نفوذناپذیری لانه کرده بود. اما پشتِ نقابِ‌پسِ​ دیگری، شعله‌های سفید و خشمگینی می‌سوخت که میدانِ نبردِ باستانیِ اطرافشان را روشن می‌کرد.

اوداچیِ عظیمی در دستِ سانی شکل گرفت که تیغه‌اش در‌می‌شود​ تاریکی برق می‌زد. گویی در پاسخ، تاریکیِ سردی از زیرِ زرهِ‌طنین​ تایتانِ یشمی بیرون جهید و به شکلِ شمشیرِ دودستیِ تهدیدآمیزی درآمد.

سانی اوداچی را بالا برد‌دستِ​ و دو بار آن را‌خونسردش​ به زرهِ شانهٔ راستش کوبید.

تایتانِ یشمی به‌جای پاسخ‌معلوم​ دادن به این حرکت،‌فعلاً​ همچون کوهی متحرک پیش آمد.