چپتر 2978: پرندهٔ پست، شرور، نفرت‌انگیز، پست‌فطرت و بی‌خاصیت
0«آآآآخ...»
سانی روی زمین ولو شده بود‌روحِ و سرش را با هر دو‌مات‌ومبهوت دست گرفته بود؛ نالهٔ دردمندانه‌ای سر داد.
«این دیگه چه وضعشه... آخه‌دست‌کم این دیگه چه وضعشه... نه،راهش ولی واقعاً این چه وضعشه؟!»
انگار سانی در اشتیاقِ تب‌دارش برای پس‌گرفتنِ تقدیر و بازگشتن‌باز به یادِ دنیا، یک نکتهٔ حیاتی را از قلم انداخته‌نکرده بود — فراموش کرده بود [مقدّر] بودن چه معنایی دارد.
تنها چند ثانیه از بازپس‌گیریِ‌تاریکی صفتِ [مقدّر] می‌گذشت و یک ایزدِ‌داشت مجنون سانی را لخت کرده بود.
این دیگه چه مزخرفی بود؟!
سانی دوباره ناله کرد.
اما هر چقدر هم که می‌خواست واقعیت را انکار کند، نمی‌شد منکرِ این شد که رکب خورده است. انگار پرندهٔ‌نکرده دزدِ پست نقشه کشیده بود تا برای پاک‌کردنِ خودش از تباهی، از او استفاده کند... و پس از رسیدن به‌کُشنده هدفش، آن جانورِ لعنتی در دلِ شب ناپدید شد و بخشِ بزرگی از دارایی‌های سانی را هم با خود برد.
اگر به آن فکر می‌کرد، تا حدودی هوشمندانه بود. هرچه باشد، مرگ سلاحی در‌دست‌کم برابرِ تباهی بود؛ سایهٔ کسانی که می‌مردند، پس از پاک‌شدن به عالمِ سایه می‌رفت و‌چنین در آنجا قوانینِ بی‌رحمِ آن عالم نابودشان می‌کرد یا طعمهٔ موجوداتِ وحشتناکِ ساکنِ تاریکی می‌شدند.
تا جایی که سانی می‌دانست،دریای این قانون تنها یک استثنا‌تبدیل داشت — کشته‌شدن به دستِ او.
پس پرندهٔ دزدِ پست — یا دست‌کم سایه‌اش — پس از اینکه خودش را‌طریقی به دستِ او به کشتن داد، با احتیاط راهش را به دریای روحِ سانی‌حدس باز کرد. آنجا، به طریقی خودش را به موجودِ سایه تبدیل کرد... و گریخت.
سانی مات‌ومبهوت مانده بود. چنین چیزی‌احتیاط را پیش‌بینی نکرده بود. هرچند حالا‌موجودِ که فکرش را می‌کرد، باید حدس می‌زد.
مسئله فقط این بود که تا به حال سایه‌های بسیار کمی برایش دردسرساز شده بودند.سایه‌اش سایهٔ مکافات بود که نتوانسته بود کاملاً مهارش کند... و کُشنده هم بود که باید با‌پیش‌بینی خون به او باج می‌داد و تازه بعدها حاضر شد مثلِ یک سایهٔ درست‌وحسابی رفتار کند.
گرگ، فراوانی، عروسک‌گردان — هیچ‌کدام از سایه‌های مقدسش پیش از‌تبدیل این نافرمانی نکرده بودند، برای همین سانی حتی احتمالش را‌فکرش هم نمی‌داد که پرندهٔ دزدِ پست با آن‌ها فرق داشته باشد.
یا شاید هم احتمالش را داده‌سایه‌اش بود، و آن موجودِ نفرت‌انگیز این‌روحِ فکر را از سرش دزدیده بود.
به‌هرحال...
«وقاحتِ اون‌موجوداتِ جونورِ لعنتی‌ساکنِ رو باش.»
پرندهٔ دزدِ پست نه‌تنها از یک کابوس گریخته و خودش را‌گریخت به زندگی برگردانده بود، بلکه بلافاصله با مُردن از چنگِ تباهی‌حدس هم فرار کرد — و در نهایت از مرگ هم گریخت.
اگر استادِ فرارِ قهارتر‌دستِ از او در دنیا پیدا‌احتیاط می‌شد، سانی او را نمی‌شناخت.
و حالا، یک ترورِ مقدسِ مجنون جایی آن بیرون، در عالمِ رؤیا ول می‌گشت. سانی شکی نداشت که پرندهٔ دزدِ‌نکرده پست به طریقی از مقبرهٔ آریل جانِ سالم به در می‌برد، و حتی اگر نمی‌دانست کدام عصر این بدشانسی را‌کُشنده می‌آورد که دوباره میزبانِ آن جانورِ پست‌فطرت شود... حس می‌کرد دیر یا زود موجوداتِ قدرتمندِ بسیاری دچارِ سردردِ وحشتناکی می‌شوند.
از جمله خودش. در واقع، سانی حسِ شومی داشت که بیشتر‌داشت از بقیه دچارِ این سردردها می‌شود... چون انگار سلیقهٔ پرندهٔ دزدِ‌باز پست از وقتی به موجودِ سایه تبدیل شده بود، تغییر کرده بود.
وگرنه چرا باید این‌همه‌راهش از دارایی‌های تاریک و‌طریقی ماتِ او را می‌دزدید؟
سانی با به یاد آوردنِ‌دست‌کم تمامِ چیزهایی که از دست‌راهش داده بود، بی‌اختیار دوباره ناله کرد.
خسارت... سنگین بود.
واقعاً غم‌انگیز بود.
اولین چیزی که سانی با شیرجه زدن در دریای روحش دید، این بود که‌چنین تعدادِ سایه‌های آنجا کمتر از چیزی بود که به یاد داشت. پرندهٔ دزدِ پست‌بسیار همهٔ آن‌ها را نبرده بود، بلکه آن‌هایی را که دوست داشت گلچین کرده بود...
اما سلیقه‌اش گران‌قیمت بود.
سایه‌های بی‌شماری که سانی طیِ سال‌های طولانیِ خونریزی در میدان‌های‌باز نبردِ متعدد جمع کرده بود، ناپدید شده بودند. شاهِ موش‌ها، جویندهٔ‌هرچند حقیقتِ آلوده... و خیلی‌های دیگر. هزاران، و شاید ده‌ها هزار سایه.
همچنین محو به یاد آورد که‌می‌شدند شنیده بود یکی از سایه‌هایش نابود‌کشته‌شدن شده است، نه اینکه گم شود.
پس... انگار پرندهٔ‌احتیاط دزدِ پست فراوانی‌روحِ را خورده بود.
حتماً از پیدا کردنِ چنین‌دست‌کم کرمِ چاق و لذیذی در‌راهش روحِ او حسابی کیف کرده بود...
دزدِ لعنتی!
سانی دندان به هم سایید.
سایه‌ها تنها چیزی نبودند که آن‌روحِ ترورِ نفرت‌انگیز برای خودش برداشته بود. شماری‌مانده از خاطره‌های سانی هم گم شده بودند.
[دستبندِ کارآمد]، [مرواریدِ جوهرِ ناب]، [قطعاً‌سایه‌اش من نیستم]... حتی به دلیلی نامعلوم،روحِ زینِ گران‌قیمتِ کابوس را هم دزدیده بود!
اما چیزی که بیشتر از همه درد داشت، این بود‌باز که پرندهٔ لعنتی صندلیِ سانی را برده بود. [صندلیِ سایه]نکرده ناپدید شده بود و این اتفاق ضربهٔ سنگینی به سانی زد.
نوکتیس اون‌موجوداتِ صندلی رو بهم‌تاریکی داده بود، لعنتی...
خب، راستش بیشتر این‌طور بود که سانی‌باز یکی از صندلی‌های مجللِ آن جادوگرِ عجیب‌وغریب‌چنین را بی‌اجازه برداشته بود. اما با این حال...
عاشقِ آن صندلی بود!
لعنت به اون پرندهٔ پست!
سانی از‌موجوداتِ شدتِ خشم دندان‌تاریکی به هم سایید.
و بعد، ماجرای‌احتیاط ناپدید شدنِ دژش‌روحِ در میان بود.
او بر دو دژ فرمان می‌راند. پرندهٔ دزدِ پست به معبدِ بی‌نام دست نزده بود‌موجودِ — شاید نگهبان فراری‌اش داده بود — اما دژی را که سانی در جنگلِ سوخته فتح‌فقط کرده بود، با خود برد. حالا نسخهٔ بدلیِ آن از دریای روحِ سانی پاک شده بود.
در واقع، همه‌چیزِ آن از بین رفته بود. سانی حتی‌باز نمی‌توانست به یاد بیاورد که دژ چه شکلی بود یا کجا‌هرچند قرار داشت. انگار جنگ با هزارپاهای سیاه اصلاً اتفاق نیفتاده بود.
نمی‌دانست چطور چنین چیزی ممکن است، اما حدس‌می‌دانست می‌زد که دژِ عزیزش در همین لحظه دارد‌اینکه به یکی از لانه‌های پرندهٔ دزدِ پست تبدیل می‌شود.
باشه، ببرش! اصلاً‌احتیاط من هیچ نیازی‌روحِ به اون دژ نداشتم!
انگار نه انگار که قرار‌دست‌کم بود آنجا پایگاهی برای ادامهٔ فتحِ‌دریای جنگلِ سوخته باشد... اصلاً و ابداً!
پس الان کی ابله بود؟!
سانی با آهی‌وحشتناکِ از سرِ کلافگی‌می‌شدند چشمانش را بست.
چیزی که‌کشتن بیشتر از‌راهش همه کلافه‌اش می‌کرد...
این بود که پرندهٔ‌دستِ دزدِ پست چیزِ دیگری‌کشتن هم از او دزدیده بود.
لحظهٔ پراحساسِ بازپس‌گیریِ سرنوشتش را دزدیده بود. سانی مدت‌ها منتظر مانده بود تا آنچه را از دست داده بود،پیش‌بینی پس بگیرد. او به دلِ بیابانِ کابوس و مقبرهٔ آریل زده بود، در نبردی به مصافِ یک ترورِ نفرین‌شده‌کاملاً رفته بود، همه و همه برای اینکه دوباره حقِ این را پیدا کند که خودش را گمشده از نور بنامد.
و درست وقتی که داشت از احساسِ تلخ‌وشیرینِ دوباره خود شدن‌داشت لذت می‌برد، درست وقتی که به خودش اجازه داد تصور کند‌باز اینکه عزیزانش او را به یاد بیاورند چه حسی خواهد داشت...
بحرانِ اعصاب‌خردکنِ دستبرد زدنِ‌راهش یک ایزدِ مرده به روحش،موجودِ مثلِ سیلی به صورتش خورد.
حالا، هربار که لحظهٔ دوباره مقدّر شدنش‌اینکه را به یاد می‌آورد، مجبور بود دستبردِ‌طریقی یک پرندهٔ نفرت‌انگیز را هم به خاطر بیاورد.
سانی بی‌اختیار‌دست‌کم غرشِ آرامی‌اینکه سر داد.
«اون پرندهٔ منفورِ نفرت‌انگیزِ پست!»
در پاسخ، صدای خش‌خشِ‌راهش پارچه آمد و صدایی دوستانه‌موجودِ از بالای سرش طنین انداخت:
«پست!»
سانی چشمانش را‌سایه‌اش باز کرد و‌احتیاط بالا را نگاه کرد.
آهان... آن یکی هم بود.
سایهٔ جدیدش — بچه‌راهش اهریمنی که مادرِ بی‌مسئولیتش او‌موجودِ را به سانی سپرده بود.
او تولهٔ پست بود.