چپتر 2346: مهارِ پیچیده
0یا... خدا...
به محضِ اینکه کرمِ برف ضربه زد، کلِ کوهستان ناله سر داد و‌طرزِ انگار خودِ جهان از درد به لرزه افتاد. سانی پیش‌تر هم قدرت‌های واقعاً هولناکی‌سپس دیده بود، اما هرگز این‌قدر به چیزی چنین مخرب و ویرانگر نزدیک نشده بود.
حتی اگر سایه‌هایش را از دست نداده‌پوستهٔ بود و قلمروِ برف ضعیفش نکرده بود،اوداچی‌اش با همین یک ضربه به‌کلی نابود می‌شد...
البته فقط در صورتی‌کند که آن‌قدر حماقت می‌کرد‌نفرین‌شده که ضربه را بخورد.
سانی بی‌آنکه حتی سعی کند آروارهٔ غول‌پیکرِ جانورِ نفرین‌شده را جاخالی بدهد،عظیمش خیلی ساده کلِ پوستهٔ عظیمش را به درونِ سایه‌ها کشید و از میانشان‌بیاورد گذشت تا اوداچی‌اش را آن‌سوی کوه روی گوشتِ رنگ‌پریدهٔ کرمِ برف فرود بیاورد.
تیغهٔ صدمتری شکافِ عمیقی انداخت،شده اما حتی آن طولِ زیاد هم‌زیر برای دونیم کردنِ پلید کافی نبود.
لحظه‌ای بعد، بدنِ کرمِ برف تکان‌ساده خورد، با نیرویی وحشتناک به سانی کوبید‌گذشت و او را به عقب پرت کرد.
گندش بزنن.
زخمِ عمیقی که به جانورِ نفرین‌شده زده بود همان موقع‌ساده محو شده و جایش را گوشتِ رنگ‌پریدهٔ تازه‌ای گرفته بود. در‌روی همین حین، برفِ زیر پای سانی به طرزِ عجیبی موج برداشت...
به عقب جهید و کسری از‌جایش ثانیه بعد، برف فروریخت و درونِ آروارهٔ‌طرزِ عظیمی افتاد که زیرش پدیدار شده بود.
سرِ کرمِ برف از پایین بیرون زد‌پوستهٔ و سپس، انگار دیواری رنگ‌پریده جلوی سانی بالا‌آن‌سوی رفت و قد کشید تا به آسمان برسد.
این گردنِ پلیدِ غول‌پیکر بود که تونلی‌جانورِ در کوه کنده بود و می‌خواست با ظاهر‌درونِ شدن درست زیرِ پای سانی، او را ببلعد.
سانی بی‌آنکه وقت تلف کند، جلو دوید و اوداچی‌اش را‌ساده در گوشتِ رنگ‌پریده فرو کرد؛ از شتابِ حرکتِ خودِ جانور‌کوه بهره برد تا شکافی طولانی و هولناک روی تنش بیندازد.
تقریباً در همان لحظه،محو دو تیرِ دیگر گوشتِ‌گرفته جانورِ نفرین‌شده را سوراخ کرد.
و بعد، دو تیرِ دیگر.
انگار بدنِ غول‌پیکرش کمی‌کند آب رفت... یا شاید‌نفرین‌شده فقط این‌طور به نظر می‌رسید؟
آخ!
دو دیوار از گوشتِ رنگ‌پریده از بالا و پایینِ‌حین شیب به سمتِ سانی هجوم می‌آوردند؛ حلقه‌های بدنِ کرمِ برف‌ثانیه بودند که به خود می‌پیچید تا دشمنش را له کند.
نه... به این... زودی‌ها...
سانی به‌سختی توانست به‌موقع به درونِ سایه‌ها قدم بگذارد. پوسته‌اش از جنسِ همان‌ها بود،عظیمش اما بیش از حد سنگین و عظیم بود؛ شیرجه‌زدن در سایه‌ها خیلی بیشتر از‌تیغهٔ حالتِ انسانی‌اش طول می‌کشید که می‌توانست تقریباً در یک چشم‌به‌هم‌زدن این کار را بکند.
با این‌کند حال، جانِ سالم‌جانورِ به در برد.
همین‌که سرِ کرمِ برف در هوای منجمد چرخید و‌حین بارِ دیگر به پایین هجوم آورد، زنبورهای ابسیدین از‌کسری آسمان شیرجه زدند تا به پلیدِ غول‌پیکر حمله کنند.
ده‌ها سایهٔ مطلق برای تقریباً هر موجودی تهدیدی مرگبار به شمار می‌رفتند، اما در برابرِ یک جانورِ نفرین‌شده‌گوشتِ بیش از حد آسیب‌پذیر بودند. گذشته از این، سایه‌ها اراده نداشتند و بدتر از آن، قلمروِ برف ضعیفشان‌بعد کرده بود. بنابراین اگر سانی بی‌مهابا از آن‌ها استفاده می‌کرد، به‌راحتی متلاشی می‌شدند و به درونِ روحش برمی‌گشتند.
خوشبختانه، با وجودِ اینکه در اینجا،غول‌پیکرِ در بازیِ آریل، به‌شدت سرکوب شده‌ساده بود، یک نقطهٔ روشن هم وجود داشت.
سانی مسیرِ رسیدن به رتبهٔ مطلق را تا حدی وارونه طی کرده بود. زمانی که یاد گرفت چطور قلمروش‌آن‌سوی را متجلی کند، این قلمرو دیگر وسیع و قدرتمند شده و از ده‌ها هزار سایه شکل گرفته بود. در مواجهه‌لحظه‌ای با تعدادِ عظیمشان، همیشه برای مهارِ سپاهِ سایه‌اش مشکل داشت — دست‌کم برای اینکه با سطحی از دقت مهارشان کند.
اما اینجا، سانی از ارتشِ عظیمش محروم بود. در‌حین عوض، تنها می‌توانست به شمارِ نسبتاً کمی از سایه‌هایی‌کسری که داخلِ بازی به دست آورده بود، فرمان بدهد.
این امر به او اجازه‌خیلی می‌داد تا هر کدام را‌سایه‌ها با ظرافت و دقت هدایت کند.
طیِ چند روزِ گذشته، از همان زمان که اولین زنبور را به دست آورد، تمرین کرده‌سایه‌ها بود تا زنبورهای ابسیدین را با دقت مهار کند. هدایتِ صد سایه بسیار آسان‌تر از هزاران سایه‌طولِ بود، به‌ویژه از آنجا که ذهنش دیگر درگیرِ مهارِ تجسم‌های دیگرش و پاییدنِ اعضای خاندانِ سایه نبود.
برای نخستین بار در چند سالِ گذشته، ذهنش‌بدهد ظرفیتِ خالیِ فراوانی داشت؛ از این رو، تلاش‌هایش‌میانشان برای یادگیریِ مهارِ بهترِ سایه‌ها به‌خوبی به ثمر نشست.
در ابتدا، سانی صرفاً روی این تمرکز کرد که زنبورهای ابسیدین را در جهت‌های مختلف حرکت دهد. سپس‌کسری کاری کرد که هر کدام مسیرِ پیچیده‌ای را طی کنند. پس از تسلط بر مانورهای ساده، به سراغِ‌گردنِ تمرینِ کارهای ظریف‌تر و پیچیده‌تر رفت و در نهایت کارش به شبیه‌سازیِ نبرد میانِ گروه‌های مختلفِ سایه‌ها کشید.
حالا دیگر زنبورهای ابسیدین دقیقاً حسِ امتدادِ بدنِ خودش‌درونِ را نداشتند... اما مطمئن بود که می‌تواند هر کدام را‌رنگ‌پریدهٔ وادار کند دقیقاً همان کاری را بکنند که او می‌خواهد.
البته این موضوع‌سعی دامنهٔ ترفندهای جنگی‌اش‌غول‌پیکرِ را بسیار گسترش داد.
در این لحظه، باید به‌جانورِ سایه‌هایش فرصت می‌داد تا بی‌آنکه نابود‌پوستهٔ شوند، به کرمِ برف حمله کنند.
پس... آن‌ها را دقیقاً به سمتِ نقاطی‌تازه‌ای از بدنِ عظیمِ جانور فرستاد که پوستِ سختش‌موج با ضربه‌های اوداچیِ غول‌پیکرِ او بریده شده بود.
زنبورهای ابسیدین از آسمان شیرجه رفتند؛ بال‌های شیشه‌مانندشان‌عظیمش در نورِ آفتابِ غروب با درخششی سرخ می‌سوخت.کوه سپس به داخلِ زخم‌های بازِ کرمِ برف خزیدند.
پنهان در دلِ پیکرِ حجیمِ هیولا، جایی که جانورِ نفرین‌شده نمی‌توانست خردشان کند‌پوستهٔ و ببلعدشان، گوشتش را گاز گرفتند. پاها و آرواره‌هایشان ماهیچه‌های پلید را می‌درید و‌بیاورد پاره می‌کرد و آن‌ها خود را هر لحظه عمیق‌تر در تنِ جانور فرو می‌بردند.
کرمِ برف غول‌پیکر بود، اما می‌شد از همین جثه‌اش همچون سلاحی علیه خودِ او استفاده‌کشید کرد. فعلاً تنها ده دوازده سایه توانسته بودند به داخلِ زخم‌هایش بخزند... اما قرار بود‌انداخت زخم‌های بیشتری ایجاد شود و زنبورهای ابسیدینِ بیشتری راهشان را به درونِ بدنِ جانور پیدا کنند.
در این میان، تیرهایی که کای و‌تازه‌ای کُشنده شلیک می‌کردند، تواناییِ کرمِ برف را برای‌موج منبسط کردنِ خودش هر لحظه بیشتر محدود می‌کرد.
«داره جواب می‌ده.»
با فرود آمدنِ سرِ جانورِ نفرین‌شده از آسمان روی سانی، سایه‌اش او را‌پوستهٔ پوشاند. اوداچی‌اش را رو به پایین چرخاند و در سایهٔ پلید فرو برد، سپس‌بیاورد در آخرین ثانیهٔ ممکن درونِ سایه فرو ریخت تا از آن آروارهٔ وحشتناک بگریزد.
ضربه‌اش آسیبی به روحِ وسیع و فاسد‌شدهٔ جانور‌بدهد وارد کرد؛ نه آن‌قدر که جانش را به‌میانشان خطر بیندازد، اما آن‌قدر بود که حس شود.
گوشتِ کرمِ‌همان برف از شدتِ‌شده درد موج برداشت.
«فکر کنم بتونم بکشمش.»
تنها سؤال این بود که...
سانی می‌توانست این‌آروارهٔ هیولای لعنتی را‌نفرین‌شده به‌موقع از پای درآورد؟
خورشید داشت غروب می‌کرد‌محو و زمان می‌گذشت. اگر‌گرفته به‌اندازهٔ کافی سریع نبود...
کسی که‌نفرین‌شده کشته می‌شد،بدهد خودش بود.
قبلی
بعدی