چپتر 2450: پادشاهیِ خیال
0سقوطی کوتاه قرار نبود به قدیسی آسیب بزند، به‌خصوص به افی که توانِ بیدارش بدنش‌انگار را چون فولاد سخت می‌کرد. البته این سقوطِ خاص حسابی طولانی بود... اما در نهایت، هر‌داد دو صحیح و سالم به هزارتوی آینه رسیدند، هرچند کمی کوفته و غرق در خاک بودند.
افی غر‌خاکِ زد: «لعنتی... هیچی‌نشسته نمی‌بینم. چه مکافاتی.»
اما خاطره‌ای نورانی احضار نکرد. دلیلش این بود که سانی هزارتوی آینه را‌غیر عمداً در سایه‌ها غرق کرده بود؛ این روشِ مطمئن و امتحان‌پس‌داده‌اش برای محو‌سرانجام کردنِ بازتاب‌های بی‌نهایتِ روی دیوارها بود، تا از این طریق با دیگران روبه‌رو نشوند.
سانی گفت: «گمانم راهِ اصلی — و در نتیجه امن‌ترین راه — برای‌ندیده گشتن توی قلبِ این هزارتو، عبور از بینِ بازتاب‌ها باشه. ولی چون هیچ‌کدوممون‌دقت نمی‌دونیم چطور باید با دیگران سر و کله بزنیم، مثل آدمای عادی راه می‌ریم.»
رو به افی کرد.
«دستم رو بگیر.»
دستش را به سمت او‌وحشتناکِ دراز کرد، اما افی آن‌بیشتری را نگرفت. سانی اخم کرد.
«مشکل چیه؟گرفت چی شده،تاریکی یهو خجالتی شدی؟»
افی چشم چرخاند.
«نه کله‌پوک.خاکِ اصلاً نمی‌بینم‌زمین دستت کجاست!»
سانی سرفهٔ معذبی کرد، ساعدِ‌وحشتناکِ افی را گرفت و او‌بیشتری را به دلِ تاریکی کشید.
هزارتوی آینه تفاوتی با قبل نداشت و اصلاً از ویرانیِ‌وحشتناکِ وحشتناکِ بالا آسیبی ندیده بود. البته خاکِ بیشتری روی زمین‌دست‌نخورده نشسته بود، اما غیر از آن، کاملاً دست‌نخورده باقی مانده بود.
در تاریکی که پیش می‌رفتند،بیشتری انگار افی با دقت به‌دست‌نخورده صدای قدم‌هایشان گوش می‌داد. سرانجام پرسید:
«پس خاندانِ دلاوری‌بیشتری اصلاً روحش هم خبر‌کاملاً نداشت همچین جایی اینجاست؟»
سانی سر تکان داد.
«نه. قبلاً اعماقِ زمین پنهان بود و در برابرِ روش‌های معمولِ ردیابی محافظت‌ندیده می‌شد. خودم هم به‌زور پیداش کردم... برای همین، نه سرنگهبان و نه پسرش از‌صدای وجودِ هزارتوی آینه خبر نداشتن، با اینکه ده‌ها سال درست بالای اون زندگی کردن.»
افی لحظه‌ای‌آسیبی ساکت ماند و‌بیشتری بعد یک‌دفعه گفت:
«اما موردرت حتماً می‌دونسته.»
سانی نگاهی‌قبل محتاطانه به‌ویرانیِ او انداخت.
بله... خودش هم دقیقاً به همین نتیجه رسیده بود. موردرت می‌توانست از درونِ آینه‌های اطرافش نگاه کند‌نشسته و حتی از میانشان بگذرد؛ این‌ها توان‌های خفته و بیدارِ او بودند. پس وقتی موردرتِ جوان برای اولین‌روحش بار به آغوشِ سردِ خاندانِ دلاوری برگشت، قطعاً حضورِ انبوهِ آینه‌ها را زیرِ حصارِ واقعی حس کرده بود.
او حتماً می‌دانست که هزارتوی آینه‌زمین اینجاست... شاید حتی اولین انسانی بود‌مانده که در آن کاوش کرده بود.
یعنی الان جایی در‌زمین این شبکهٔ پیچیدهٔ تونل‌های‌دست‌نخورده درهم‌تنیده پنهان شده بود؟
سانی این‌طور فکر نمی‌کرد...ویرانیِ یعنی فکر نمی‌کرد موردرت‌ندیده در هیچ‌کدام از تونل‌ها باشد.
«اگه اینجا باشه، احتمالاً‌تاریکی توی تالارِ خیاله. جایی‌نداشت که ما هم داریم می‌ریم.»
افی کمی‌آسیبی خودش را‌خاکِ جمع کرد.
«دوباره یادم‌خاکِ بیار چرا‌زمین داریم می‌ریم اونجا؟»
سانی پیش از‌نداشت صحبت کردن افکارش‌بالا را جمع‌وجور کرد.
«خب... تو اربابِ حصاری، پس بهتر از هر کسی می‌دونی آینهٔ بزرگ چیه. درست اعماقِ زیرِ قلعه قرار داره — منظورم نسخهٔ توهمی‌شه — توی‌انگار یه تالارِ زیرزمینیِ بزرگ که تو دلِ کوه پنهان شده. در ضمن هستهٔ اصلیِ قطعهٔ دژِ تو هم هست، همون قطعه‌ای که اجازه می‌ده نسخه‌های‌می‌شد واقعی و دروغینِ حصار جاشون رو با هم عوض کنن. یکی تو واقعیت می‌مونه، در حالی که اون یکی با خیالِ راحت درونِ آینهٔ بزرگ محفوظه.»
افی لب‌هایش را جمع کرد.
«و تازه اگه کسی یادش بره‌غیر روش رو بپوشونه، به دیگران اجازه‌می‌رفتند می‌ده از حصارِ واقعی به واقعیت بخزن.»
سانی با سر تأیید کرد.
«اما راستش رو بخوای،تاریکی فکر می‌کنم ما هنوز قطعهٔ‌ویرانیِ واقعیِ حصار رو کشف نکردیم.»
افی کمی‌آسیبی سرش را‌خاکِ کج کرد.
«ها؟»
سانی لحظه‌ای‌قبل کلماتش را‌ویرانیِ سبک‌سنگین کرد.
«بهش فکر کن. زیرِ قلعهٔ توهمی یه تالارِ زیرزمینی با آینهٔ بزرگ هست که با گذرگاه‌های مخفی بهش وصل می‌شه. اما‌باقی حصارِ واقعی چی؟ هیچ گذرگاهی اونجا نیست. در عوض، هزارتوی آینه وجود داره... و تالارِ زیرزمینی تو قلبش. تالارِ خیال، که‌قبلاً چیزایی رو که تصور می‌کنی واقعی می‌کنه — یا حداقل توهماتی از اون چیزا می‌سازه که ظاهراً هیچ فرقی با واقعیت ندارن.»
لحظه‌ای مکث کرد‌ندیده و بعد با‌زمین لحنی گرفته ادامه داد:
«قبلاً جرئت نکردم تالارِ خیال رو بگردم، پس نمی‌دونم تو مرکزش چی پنهان‌انگار شده. اما اگه نظریه‌ام درست باشه... اون‌وقت یه آینهٔ بزرگِ دیگه اونجاست —جایی آینهٔ بزرگِ واقعی، نه توهمی از اون که زیرِ حصارِ دروغین قرار داره.»
افی در تاریکی اخم کرد؛ درست مثل اولین‌ندیده باری که سانی این نظریه را با او‌باقی در میان گذاشته بود، مبهوت به نظر می‌رسید.
اما این بار، سؤالی داشت.
«آینهٔ بزرگ... آینهٔ بزرگی که ظاهراً‌زمین توهمیه به حصارِ واقعی ختم می‌شه. پس‌پیش آینهٔ بزرگِ واقعی به کجا ختم می‌شه؟»
سانی لبخندِ محوی زد.
«این همون‌قبل چیزیه که‌ویرانیِ قراره بفهمیم.»
در آن لحظه ایستاد و‌کشید به پایین نگاه کرد؛ حالتی‌وحشتناکِ آشفته در چهره‌اش پدیدار شد.
افی نزدیک بود محکم به او‌زمین بخورد، و فقط چون تمامِ مدت به‌پیش صدای قدم‌هایش گوش می‌داد توانست به‌موقع بایستد.
«چی شده؟»
سانی زانو زد‌نداشت و کفِ زمین‌بالا را بررسی کرد.
«توی خاک ردِ پا هست.»
انتظار داشت نشانه‌ای از عبورِ موردرت از این تونل‌ها پیدا‌دست‌نخورده کند. اما چیزی که سانی انتظارش را نداشت... این بود که‌سرانجام دو جفت ردِ پا آنجا باشد، یکی کمی محوتر از دیگری.
و کمی هم کوچک‌تر.
مدتی ساکت‌قبل ماند، سپس با‌وحشتناکِ لحنی متعجب گفت:
«فکر کنم... هم موردرت‌تاریکی و هم مورگان قبل‌نداشت از ما اینجا بودن.»
شاهزادهٔ پیشینِ دلاوری چند ماه پس از جنگ بدون هیچ ردی ناپدید شده بود. عده‌ای مطمئن بودند که برادرش او‌می‌داد را کشته است، در حالی که عده‌ای دیگر صرفاً گمان می‌کردند رفته تا زندگیِ تازه‌ای را در جایی دیگر و‌می‌شد در گمنامیِ کامل آغاز کند — هر چه نباشد، آخرین وارثِ یک خاندانِ بزرگِ سقوط‌کرده و بدنام بودن، سرنوشتِ راحتی نبود.
در این میان، برخی‌زمین باور داشتند که مورگان به‌باقی مصافِ کابوسِ چهارم رفته است.
اما ظاهراً به‌جای‌نداشت آن، اینجا در‌بالا هزارتوی آینه بود.
سانی دقیقاً نمی‌دانست چه برداشتی از‌تفاوتی این موضوع بکند، چه رسد به‌آسیبی اینکه بداند چه حسی به آن دارد.
«چقدر عجیب.»
با این حال،بیشتری خوشحال بود که‌غیر مورگان هنوز زنده است.
سانی چند لحظه بی‌حرکت ماند، بعد از‌آسیبی جا برخاست و در حالی که افی را‌دست‌نخورده در تاریکی راهنمایی می‌کرد، به مسیرش ادامه داد.
«بیا. باید عجله‌دلِ کنیم و بریم‌تفاوتی به تالارِ خیال.»
کمی بعد، افی گفت:
«یه لحظه صبر کن...»
افی ساعدِ او‌نداشت را چسبید و آرام‌آسیبی فشارش را بیشتر کرد.
«برای همین نذاشتی کلِ روز چیزی بخورم؟قبل تا وقتی می‌رسیم به اون تالارِ لعنتی،خاکِ نتونم به هیچ‌چیزی جز غذا فکر کنم؟!»
سانی در‌آسیبی تاریکی لبخندِ‌خاکِ خجالت‌زده‌ای زد.
«آه، اون... خب،بیشتری آره. فکر کنم‌غیر خیلی خوب جواب بده!»
اما در موردِ خودِ سانی، او راهِ‌آسیبی بسیار ساده‌تری برای رسیدن به قلبِ تالارِ خیال‌دست‌نخورده داشت، بی‌آنکه توهمِ تایتانی نامقدس را احضار کند.
می‌خواست مهارِ تجسمش را رها کند و‌قبل بگذارد سایه‌اش به‌جای او وارد شود، و در‌بیشتری آخرین لحظه دوباره مهارش را به دست بگیرد.
سایه‌هایش واقعاً ارادهٔ خودشان را داشتند — اما نسبتاً مطمئن بود تالارِ‌مانده خیال جوری طراحی نشده که خیال‌پردازی‌های سایه‌ها را به حقیقت تبدیل کند. حتی‌روحش اگر هم می‌کرد، هرچه تصور می‌کردند عمراً به ترسناکیِ تصوراتِ خودِ سانی نمی‌رسید.
به‌خصوص این سایه...بیشتری سایهٔ شیطون. خیال‌پردازی‌هایش بیشترِ‌کاملاً اوقات کاملاً مشخص بود...
البته، فقط یک‌نداشت راه برای اطمینان از‌آسیبی این موضوع وجود داشت.
افی با تمامِ وجود سعی داشت ساعدش را مثلِ گیره در چنگالش خرد کند،خاکِ اما سانی صرفاً نادیده‌اش گرفت — حالا که هم بافتِ استخوان و هم بافتِ‌قدم‌هایشان گوشت را داشت، پوستهٔ یشمی که جای خود، تحملِ چنین فشاری دیگر مشکلِ بزرگی نبود.
هرچند هنوز‌آسیبی هم دردش‌خاکِ وحشتناک بود!
افی در تاریکی غرید:
«هی، پسرِ سایه! اگه‌ویرانیِ همین الان بهم غذا‌ندیده ندی، به‌جاش... تو رو می‌خورم؟»
صدایش رفته‌رفته ضعیف شد و بعد‌تفاوتی به سکوت انجامید، چون در آن‌آسیبی لحظه، به مرزِ تالارِ خیال رسیدند.
دیوارهای تونل از هم فاصله گرفتند و به فضای بازِ‌دست‌نخورده وسیعی رسیدند. آنجا غرق در تاریکی بود و نه بیناییِ‌می‌داد سانی و نه حسِ سایه‌اش نمی‌توانستند در آن نفوذ کنند.
مدتی خشکشان زد و‌زمین با احتیاط خود را برای‌باقی آزمونِ تالارِ خیال آماده کردند.
در نهایت، آهی‌نداشت کشید و افی‌بالا را به جلو کشاند.
«بیا بریم. هرچی زودتر بریم... زودتر می‌تونیم بیفتیم تو‌ویرانیِ یه دردسرِ دیوانه‌وار، به‌زور جونِ سالم به در ببریم و‌کاملاً پیروزمندانه برگردیم تا داستان‌های ترسناک برای تعریف کردن داشته باشیم.»
افی چند بار پلک زد.
«چی؟ این‌خاکِ قرار بود‌زمین آرومم کنه؟»
سانی آهی کشید.
«آره. ممکنه ندونی، اما من‌کشید سابقهٔ اثبات‌شده‌ای تو همین کار‌وحشتناکِ دارم. هنوز زنده‌ام، مگه نه؟»
دهانِ افی باز ماند.
«نه، نیستی! تو رسماً مرده‌ای! دو‌غیر تا ارتشِ کامل دیدن که خودتو‌می‌رفتند کشتی، و بلافاصله بعدش نفیس کشتت!»
سانی پوزخند زد.
«چیه، قرار‌گرفت بود فقط‌تاریکی با همین بمیرم؟»
با این‌آسیبی حرف، یک قدم‌بیشتری به جلو برداشت.
پیش‌تر دربارهٔ نقشه حرف‌زمین زده بودند، پس حرفِ‌دست‌نخورده زیادی برای گفتن نمانده بود.
سانی خودش را وسطِ ورودیِ تالارِ خیال مستقر کرد، بعد تمرکز کرد و‌غیر قدیس را احضار کرد — اینکه حداقل یک سایه مراقبشان باشد احتمالاً کارِ‌سرانجام عاقلانه‌ای بود، و قدیس بهترین انتخاب برای این آزمونِ خاص به شمار می‌رفت.
شوالیهٔ کم‌حرف از تاریکی‌تاریکی بیرون آمد و با بی‌تفاوتیِ‌ویرانیِ همیشگی‌اش نگاهی به او انداخت.
اما این بار، نگاهِ قدیس کمی بیشتر روی او‌کاملاً ماند، انگار که آثارِ باقی‌مانده از شخصیتِ تایتانِ یشمی را‌گوش که در بازیِ مرگ به خود گرفته بود، حس می‌کرد.
در نهایت، قدیس در سمتِ‌نشسته چپ او جای گرفت، در حالی‌پیش که افی در سمتِ راستش ایستاد.
«آه. از این خوشم نمیاد...»
دستش را بالا‌دلِ آورد تا شانهٔ‌تفاوتی سانی را بگیرد،
سانی آماده شد تا موقتاً مهارِ تجسمش‌نشسته را رها کند، چون می‌دانست افی و‌می‌رفتند قدیس او را به جایی که باید، می‌رسانند.
«فقط به غذای موردعلاقه‌ت فکر کن. راستش، اخیراً یه چیز‌مانده خیلی خوشمزه امتحان کردم! تا حالا... موشِ نفرین‌شدهٔ کبابی خوردی؟پرسید اگه نخوردی، کباب کردنش روی موادِ مذاب رو به‌شدت توصیه می‌کنم...»
افی آهِ عمیقی کشید،ویرانیِ بعد زیرلب ناسزایی زمزمه کرد‌خاکِ و او را هل داد.
هر سه‌گرفت با هم واردِ‌کشید تالارِ خیال شدند.
سانی دقیقاً‌آسیبی یادش نمی‌آمد بعدش‌بیشتری چه اتفاقی افتاد.
به خودش‌خاکِ که آمد،زمین جای دیگری بود...
کسِ دیگری بود.