چپتر 3095: بهترین استراتژی
0نسخهٔ تاریکِ نفیس ضربهٔ سانی را نه دفع کرد، نه جاخالی داد‌نبردش و نه سد کرد. فقط کمی چرخید تا تیغهٔ سانی به جای‌می‌کرد گردن، شانه‌اش را بشکافد؛ و هم‌زمان، حملهٔ خودش را هم فرود آورد.
از قبل در نظر گرفته بود که یکی از بازوهایش به‌شدت آسیب دیده، ماهیچه‌هایش پاره و استخوانش خرد شده است؛ پس تنها‌همان با یک دست شمشیرِ بلندِ سیاه را به جلو راند. در نتیجه، کسری از ثانیه پس از آنکه اوداچیِ سانی شانه‌اش را‌بقایای شکافت، تیغهٔ او هم در سینهٔ سانی فرو رفت. سانی تلوتلو خورد و عقب رفت و به‌زحمت قلبش را از دریده‌شدن نجات داد.
لبخندِ تلخی‌فرومی‌ریخت لب‌های سانی‌دیگری را کج کرد.
انگار خیلی‌ترمیمِ به ردایِ‌نبردش یشمی عادت کرده‌م.
اگر هنوز زرهش را به تن داشت، نسخهٔ تاریکِ نفیس نمی‌توانست با یک دست‌برای شمشیرش را در سینه‌بندِ زره فرو کند. خب... احتمالاً در آن صورت زیرِ بغلش‌تعیین را هدف می‌گرفت و همان‌قدر آسیب می‌زد — چون سانی یک قدم عقب بود.
پیش‌تر فهمیده بود که موجودِ تاریکی بر اساسِ درکِ ناقصش‌می‌کرد از نفیس، نسخه‌ای بدلی از او ساخته است، اما نفهمیده‌لت‌وپاره بود که هنرِ نبردِ نفیس را هم درک کرده است.
وقتی نفیس قدیس بود، تواناییِ ترمیمِ خودش را با سبکِ نبردش درآمیخته بود. برای همین بود که بیشترِ اصولِ نبرد در رویارویی با او فرومی‌ریخت. هر حریفِ دیگری سعی می‌کرد از خودش دفاع‌غریزهٔ کند و همین موضوع حرکاتش را تعیین می‌کرد؛ اما نفیس خیلی راحت انتخاب می‌کرد کدام اعضای بدنش لت‌وپاره شوند و در همان حال با تحملِ درد، ضرباتِ مرگباری وارد می‌کرد. آدم‌ها این‌طور نمی‌جنگیدند. حتی‌ضررش موجوداتِ کابوس هم این‌طور نمی‌جنگیدند؛ با اینکه لزوماً غریزهٔ بقا نداشتند، اما میلِ جنون‌آمیزی برای نابودی و بلعیدنِ بقایای شعله وجودشان را فرا می‌گرفت و کشته‌شدنِ بی‌دلیل، با این وسواسِ مهارنشدنی در تضاد بود.
اما نفیس خودش را از نیازِ ریشه‌دارِ پرهیز از آسیب، تقریباً به‌کلی رها کرده‌دیگری بود. همین موضوع باعث می‌شد بیشترِ تجربهٔ نبردی که سانی داشت، در این مبارزه‌همان تقریباً بی‌فایده باشد؛ در واقع نه‌تنها بی‌فایده بود، بلکه عملاً به ضررش تمام می‌شد.
باید خودش را از تمامِ پیش‌فرض‌ها‌کرده رها می‌کرد و مثلِ یک صفحهٔ‌نبردش سفید به این نبرد قدم می‌گذاشت.
...اما واقعاً‌بیشترِ باید این‌نبرد کار را می‌کرد؟
سانی درحالی‌که سینه‌اش را‌دیگری چسبیده بود، به نسخهٔ‌موضوع تاریکِ نفیس نگاه کرد.
کمی آن‌طرف‌تر، نفیسِ واقعی با آرامش شمشیری را که در بدنش فرو رفته بود گرفت و به‌دفاع پهلو کشید، و با بریدنِ بدنِ آتشینِ خودش، آن را بیرون کشید. هم‌زمان برکت را چرخاند، حملهٔ‌وارد تجسمِ دومِ کلونِ تاریک را دفع کرد و موجی شعاعی از شعله‌های سوزان را به بیرون فرستاد.
سانی صدایش را نمی‌شنید، اما لب‌هایش‌کرده تکان می‌خورد و بی‌شک نام‌های آتش‌نبردش و ویرانی را به زبان می‌آورد.
تجسمی که از روبه‌رو به او یورش برده بود، توانست به‌موقع فرار کند. اما آن‌یکی که شمشیر را‌اعضای در بدنش فرو کرده بود، یک لحظه دیر جنبید؛ هرچه باشد، شمشیرش هنوز در چنگِ نفیس بود و او‌غریزهٔ هم قصدِ رهاکردنش را نداشت. شعله‌ها او را در بر گرفتند و فریادی خفه در غرشِ حریصانه‌شان غرق شد.
سانی با چهره‌ای‌حریفِ مصمم رو در روی‌دفاع نسخهٔ تاریکِ نفیس ایستاد.
هم‌زمان با خودش فکر کرد:
...لعنت بهش!
جنگیدن با نسخه‌ای از نفیس فقط با‌حریفِ یه تجسم؟ آره، ایدهٔ هیجان‌انگیزی بود. خیلی‌تعیین کنجکاو بود ببینه نبردشون چطور پیش می‌ره.
ولی دیوونه که‌حریفِ نبود... خب، اون‌قدرها‌می‌کرد هم دیوونه نبود.
پس سانی بی‌درنگ‌سبکِ چرخید و پا‌برای به فرار گذاشت.
مهار و کنترلِ نفیس؟ استراتژیِ‌درک خوبی بود. اما بهترین استراتژی این‌سبکِ بود که اصلاً با او نجنگد!
پیش از آنکه همزادِ تاریکِ نفیس او را همان‌طور بسوزاند که‌دفاع نفیسِ واقعی تازه همزادِ او را سوزانده بود، سانی در سایه‌ها شیرجه‌حال زد و نزدیکِ او بیرون آمد — یعنی نزدیکِ ستارهٔ دگرگونِ واقعی.
لحظه‌ای گرمایی تحمل‌ناپذیر او را در بر گرفت. سپس سانی به سایه تبدیل شد و خود را‌شوند دورِ نفیس پیچید؛ او را تقویت کرد و دو ارادهٔ عظیمشان را در هم آمیخت. قدرتِ سایه‌ها‌بقا با قدرتِ شعله‌های تطهیرکننده گره خورد و تشدیدِ میان این دو، قدرتِ نفیس را به‌شکلی انفجاری بالا برد.
[اون موجود فقط می‌تونه از قدرت‌هایی‌برای استفاده کنه که توی جهانِ زیرین‌فرومی‌ریخت نشون دادیم. انگار تواناییِ شکل‌دهی هم نداره.]
نفیس گاردِ دفاعی گرفت و محتاطانه اطراف را پایید. تجسمِ‌ترمیمِ باقی‌مانده از همزادِ تاریک هنوز خود را نشان نداده بود؛فرومی‌ریخت پس حمله ممکن بود از هر سمتی از راه برسد.
[فهمیدم.]
در این میان، همزادِ خودش جفت بالِ سیاه‌موضوع و باشکوهی احضار کرد و همچون دنباله‌داری تاریک‌لت‌وپاره از خلأِ پهناورِ بالا به پایین سرازیر شد.
[آماده باش!]
برکتِ تاریک به حرکت درآمد و پرتویی نابودگر از تاریکیِ خالص از بالا شلیک شد. هم‌زمان، پرتویی از نورِ کورکننده از‌حریفِ زمین تابید. این دو در میانِ هوا به هم خوردند و تاروپودِ واقعیت انگار از هم شکافت؛ فضا و زمان موج‌وارد برداشت و موجی از ویرانیِ درک‌ناپذیر بر جهان رها شد. همه‌چیز در تاریکی فرورفت. سپس، همه‌چیز در نوری کورکننده غرق شد.
جهان لرزید و غرشی کرکننده هر نشانی از‌دیگری سکوت را محو کرد — خودِ مفهومِ سکوت‌انتخاب بی‌معنا شد و از یادِ سانی پاک گشت.
در آن جهنمِ خروشان، نفیس به حرکت درآمد و‌حرکاتش شمشیرش را بالا برد. لحظه‌ای بعد، تیغه‌ای سیاه بر سطحِ‌حال درخشانِ آن نشست و نفیس را به عقب پرتاب کرد.
روی سنگ‌های خردشده سُر‌نبردش خورد و با چهره‌ای‌بیشترِ درهم به روبه‌رو خیره شد.
آنجا، روحِ بالداری از تاریکی با ظرافت فرود آمد و قدمی به جلو برداشت. پیکری تاریک‌بیشترِ از میانِ شعله‌ها برخاست و با او در هم آمیخت — در دم، فشارِ مورمورکننده‌ای که‌اعضای از او ساطع می‌شد چند برابر شد و همچون موجی ویرانگر بر سرِ نفیس آوار گشت.
لب‌هایش را‌بیشترِ روی هم‌نبرد فشرد، آمادهٔ حمله.
اما بعد،فرومی‌ریخت چیزی در‌دیگری نفیس تغییر کرد.
سانی حسش کرد — لحظه‌ای کوتاه از گیجی، رگه‌ای از‌نبرد تردید. جرقه‌ای از شناخت. و بعد، ترسی ژرف و فلج‌کننده‌تعیین از اعماقِ وجودش جوشید و چنگش را بر شمشیر سست کرد.
نفیس آن ترس را پس زد، اما چنگال‌هایش‌قدیس همچنان ردِ خود را بر عزمِ او جا‌بیشترِ گذاشتند و صدایش را لرزان و بم کردند.
«من... من تو رو می‌شناسم.»
همزادِ تاریکِ نفیس همان‌طور که‌سعی جلو می‌آمد لبخند می‌زد؛ سطحِ‌تعیین سیاه شمشیرش تمامِ نور را می‌بلعید.
نفیس دندان غروچه کرد.
«می‌شناسمت، مگه‌نفهمیده نه؟ ما‌نبردِ قبلاً همو دیدیم.»
نفسِ عمیقی‌بیشترِ کشید و بعد‌رویارویی آهسته بیرونش داد.
«توی اعماقِ کابوسم.»
سانی که از‌سبکِ واکنشِ او گیج و‌همین جاخورده بود، ناگهان فهمید.
آن موجود — آن وحشتِ مغاکی که شاخک‌هایش را از تاریکیِ بی‌کران بیرون می‌کشید — همان‌بیشترِ موجودی بود که نفیس در کابوسِ دومش با آن روبه‌رو شده بود. دست‌کم نفیس این‌طور فکر می‌کرد.بدنش همان وحشتی بود که سکونتگاهِ ساختهٔ دستِ او را نابود کرد و او را به زانو درآورد.
رفته‌رفته ترسِ نفیس فروکش کرد‌رویارویی و جایش را داد به...می‌کرد لذتی تاریک، هراس‌انگیز و سوزان.
لبخندِ سردی‌فرومی‌ریخت آهسته بر‌دیگری لبانِ بی‌خونش نشست.
«اون موقع‌ترمیمِ برای بخشش‌نبردش بهت التماس کردم.»
قبضهٔ برکت را دو دستی‌درک چسبید و آن را به‌ترمیمِ سمتِ شبحِ تاریک نشانه رفت.
«خیلی، خیلی وقت بود‌نبرد که می‌خواستم دوباره ببینمت. ولی‌سعی امروز قرار نیست التماس کنم.»
لحظه‌ای بعد، با سرعتی چنان مهیب به جلو یورش‌حرکاتش برد که انگار در یک چشم‌به‌هم‌زدن از هستی محو‌همان شد و در همان دم کنارِ همزادش پدیدار گشت.
دو شمشیر — یکی آب‌دیده از نورِ خالص و‌اصولِ دیگری از تاریکیِ خالص — به هم خوردند و‌موضوع موجی از شوک را در سراسرِ جهانِ زیرین پخش کردند.