چپتر 2313: پیاده‌های خاکستر
0به نظر می‌رسید پاسخِ یکی از سؤال‌ها پیدا شده است. کای‌احتمالاً یک قدیس بود — جانوری متعالی — بنابراین جای یکی از جانورانِ‌نفسِ خاکستر را گرفته بود که روی صفحهٔ بازیِ مرگ باقی مانده بودند.
او همچنین بین آتشفشان‌ها سفر کرده بود، بی‌آنکه موجودِ‌داده زیرِ ابرها او را از هستی ساقط کند؛ این‌فاصلهٔ موضوع به سانی سرنخی دربارهٔ قوانینِ این عالمِ کوچک می‌داد.
باید بعداً با جزئیاتِ بیشتری به آن‌بزند فکر می‌کرد، اما فعلاً سؤالِ فوری‌تری وجود‌عمیقی داشت که باید به آن پاسخ داده می‌شد.
کای به لطفِ توانِ بیدارش که بیناییِ بی‌نظیری به‌خیره او می‌بخشید، توانسته بود سانی را از آن فاصلهٔ دور‌قطعاً که دو آتشفشان را از هم جدا می‌کرد ببیند. پس...
سانی به سمتِ آتشفشانِ سوم نگاه کرد‌هشدارِ و در این فکر بود که چه‌بی‌ظرافتی کسی جای جانورِ خاکسترِ دوم را گرفته است.
«می‌تونی ببینی کی اونجاست؟»
کای نگاهی به‌اینکه سمتِ آتشفشانِ آن‌ها انداخت‌بزند و لحظه‌ای مکث کرد.
«اون... فکر‌جایی کنم بهتره یه‌رفت قدم بری عقب.»
سانی اخم‌خیره کرد و به‌حتی حرفش گوش داد.
لحظه‌ای بعد...
تیرِ سیاهی از آسمان سقوط کرد و درست در همان‌روانیِ جایی که ایستاده بود، در خاکستر فرو رفت. سانی چند‌استثنایی لحظه به تیر خیره ماند و بعد سر تکان داد.
حتی بدونِ هشدارِ کای هم می‌توانست جاخالی‌لحظه بدهد... احتمالاً. اما قطعاً بدونِ اینکه با‌هشدارِ بی‌ظرافتی روی زمین غلت بزند، امکان‌پذیر نبود.
اون روانیِ قاتلِ لعنتی...
نفسِ عمیقی کشید.
«انگار کُشنده هم اینجاست.»
و به نظر می‌رسید بیناییِ او هم به اندازهٔ بیناییِ‌ماند کای استثنایی است... هرچند تواناییِ پرواز نداشت. به همین دلیل،اینکه حضورش را به همان روشِ وحشیانهٔ همیشگی‌اش اعلام کرده بود.
سانی به وضعیت فکر کرد.
احتمالِ کمی وجود داشت که خواهرانِ سرود هم جایی در همین حوالی باشند و‌بیناییِ جای سه مهرهٔ سفید را گرفته باشند. با این حال، سانی بیشتر شک داشت‌کسی که آن‌ها در بازیِ آریل زندانی نشده باشند. اگر چنین بود، یک سؤال باقی می‌ماند.
تایرنتِ خاکسترِ واقعی‌اینکه و دو جانورِ خاکسترِ‌بزند باقی‌مانده کجا رفته بودند؟
نگاهی به کای‌ایستاده انداخت، کمی تردید‌چند کرد و پرسید:
«هی... فکر می‌کنی سیشان، هل و‌بدونِ رِوِل همین الان دارن توی اتاقِ‌قطعاً اسباب‌بازی با سه پلیدِ باستانی می‌جنگن؟»
کای از این سؤال جا‌فوری‌تری خورد. با چشمانی گشاد به‌می‌شد سانی نگاه کرد و بعد لرزید.
«من... واقعاً‌قطعاً امیدوارم که‌بی‌ظرافتی این‌طور نباشه.»
سانی نفسِ عمیقی کشید.
«خب، خیلی نگران نباش. سیشان‌حتی خیلی کاربلده، برای همین مطمئنم‌بدهد یه جوری از پسش برمیاد.»
هر چه بود، او یک دهه در ساحلِ فراموش‌شده زنده مانده بود — طولانی‌تر از هر کسِ دیگری که از آنجا فرار کرده بود. در‌سوم این میان، رِوِل یکی از مرگبارترین قدیس‌های موجود بود. او نه‌تنها در برابرِ سانی ایستاده و زنده مانده بود تا داستانش را تعریف کند، بلکه‌بعد اقیانوسِ ستون در گورِ خدا را هم فتح کرده بود و هم‌زمان هفت قدیسِ ارتشِ شمشیر و تمامِ گروهِ اکتشافی‌شان را از بین برده بود.
و با اینکه خوانندهٔ مرگ تا حدی بی‌خطر به نظر می‌رسید، در واقع بسیار ترسناک هم‌انگار بود. سانی اولین باری را که او را دید فراموش نکرده بود؛ زمانی که با همان‌وضعیت نگاهِ معصومانه واردِ تالارِ شورای ارتشِ سرود شد، در حالی که خون از دستانِ سرخش می‌چکید.
علاوه بر این، آن‌ها در کاخِ یشم بودند —خیره خانهٔ سابقشان. با در نظر گرفتنِ اینکه رِوِل چقدر‌احتمالاً خوب آن کاخِ باشکوه را می‌شناخت، برتریِ محیطیِ قاطعی داشتند.
سانی که متوجه شد‌تکان کای همچنان نگران به نظر‌جاخالی می‌رسد، دستی به شانه‌اش زد.
«کاسی حواسش به اوضاع‌سؤالِ هست. می‌دونی که همیشه‌پاسخ یه نقشهٔ جایگزین داره.»
کای چند لحظه‌اینکه درنگ کرد و بعد‌بزند آرام سر تکان داد.
«با این حال. با در نظر گرفتنِ‌لحظه اینکه عواقبش چقدر جدیه، فکر کنم حداقل‌هشدارِ حق دارم بدونم هدفِ کلِ این تلاش چیه.»
سانی با‌خیره لبخندی محو او‌حتی را برانداز کرد.
«بالاخره حاضری سؤال‌فعلاً بپرسی، هان؟ خب،وجود منصفانه‌ست. بهت می‌گم.»
به دوردست خیره شد، جایی‌زمین که قله‌های برفی از فرازِ‌روانیِ دریای ابرها سر برآورده بودند.
اما چه باید می‌گفت؟
هر جوابِ‌خیره صادقانه‌ای که می‌توانست‌حتی بدهد، فراموش می‌شد.
سرانجام، سانی‌اما با لحنی‌سؤالِ یکنواخت گفت:
«فکر کنم‌قطعاً دارم دنبالِ کلیدِ‌زمین طلسمِ کابوس می‌گردم.»
چشمانِ کای کمی گشاد شد.
«کلیدِ... طلسم؟»
سانی سر تکان داد.
«خیلی راحته که به‌خاطرِ تمامِ مشکلاتِ فوری که باهاشون روبه‌رو هستیم، تصویرِ بزرگ‌تر رو از یاد ببریم.کُشنده اسکانِ دوبارهٔ بشریت، تهدیدِ قریب‌الوقوعِ نابودیِ کامل... حتی مسابقه برای خداشدن. همه‌چیز خیلی بزرگه، خیلی طاقت‌فرسا، خیلی‌کمی درگیرکننده. اما حتی وقتی داریم با این مسائلِ آخرالزمانی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم، نباید هدفِ نهایی رو فراموش کنیم.»
کای آهی کشید.
«دیگه دارم از اینکه‌تکان مثل طوطی حرف بزنم‌می‌توانست خسته می‌شم، اما... هدفِ نهایی؟»
سانی خندید.
«آره، هدفِ نهایی. مقامِ خدایی.»
برگشت و بدونِ هیچ‌فرو اثری از شوخی در چشمانِ‌خیره بی‌نورش، به کای نگاه کرد.
«بشریت فقط در صورتی می‌تونه زنده بمونه که ایزدانِ جدیدی ازش متولد بشن. یعنی‌بی‌ظرافتی یک نفر باید کابوسِ ششم رو فتح کنه — کابوسِ نهایی. یک نفر باید‌اینجاست ایزدی بشه. حتی خداشدن هم صرفاً پله‌ای در مسیرِ رسیدن به مقامِ ایزدیِ راستینه.»
سانی سرش را تکان داد.
«اما به این سادگی‌ها هم نیست، مگه نه؟ حالا که فقط انسان‌هایی عادی هستیم، می‌تونیم به خودمون اجازه بدیم که کورکورانه راهِ عروج‌پرواز رو دنبال کنیم. اما اگه جرئت می‌کنیم ایزد بشیم، باید جرئت کنیم به‌عنوانِ برابر به ایزدان نگاه کنیم... نه اینکه صرفاً عروسکِ خیمه‌شب‌بازی‌شون‌اگر باشیم. باید حاضر باشیم نه تنها ارادهٔ ایزدان رو زیر سؤال ببریم، بلکه بارِ جواب‌هایی رو که پیدا می‌کنیم هم به دوش بکشیم.»
کای اخم کرد،ایستاده از حرف‌های او‌چند گیج شده بود.
«...کدوم ایزدان؟»
سانی آرام خندید.
«همه‌شون... اما یکی قبل از همه. بافنده، اون شیادِ مه‌آلود — عروسک‌گردانِ اصلیِ تمامِ این ماجرا. چرا بافنده‌اینجاست طلسمِ کابوس رو ساخت؟ چطور؟ با چه هدفی؟ همهٔ ما داریم راهی رو می‌ریم که بافنده ساخته، و در‌حوالی این نقطه، دیگه نمی‌تونیم رازِ اینکه چرا ساخته شده و چه چیزی در انتهای راه منتظرمونه رو نادیده بگیریم.»
کای به قله‌های برفیِ‌فرو دوردست نگاه کرد، لحظاتی‌تیر مکث کرد و پرسید:
«و جوابِ اون سؤال...تکان اینجاست؟ توی این عالمِ‌می‌توانست عجیبی که آریل ساخته؟»
سانی آهی کشید.
«حداقل بخشی‌قطعاً از جواب. من‌زمین این‌طور فکر می‌کنم.»
نگاهی به‌جایی کای کرد و‌رفت شانه‌ای بالا انداخت.
«پیش‌تر به تبارِ بافنده اشاره کردم. اون تبار، می‌دونی، چیزِ نفرین‌شده‌ایه که هرگز نباید توی دنیا وجود می‌داشت.امکان‌پذیر با این حال، بافنده اونو در تاروپودِ سرنوشت پخش کرد تا ما پیداش کنیم. اون دیمون هرگز کاری رو‌حضورش بدونِ دلیل انجام نمی‌داد، برای همین باور دارم دلیلی وجود داره که این نفرین رو به جونِ دنیا انداخته.»
انگار هیچ دلیلی وجود نداشت که بافنده تباری نفرین‌شده از خود به جا بگذارد، مگر اینکه‌می‌بخشید هدفش نابودیِ دنیا بوده باشد. البته برای کسی مثلِ بافنده راه‌های آسان‌تری برای نابودیِ دنیا وجود‌می‌تونی داشت، بنابراین سانی باور نداشت که تبارِ نفرین‌شدهٔ بافنده به این دلیل به وجود آمده باشد.
نقص‌ها نیز به‌عنوانِ نفرین دیده می‌شدند... و همین‌طور هم بودند.روانیِ با این حال، نقص‌ها کسانی را که حاملشان بودند نیز‌استثنایی به رشد و پیشرفت وامی‌داشتند. از این نظر، آن‌ها برکت بودند.
توصیفِ صفتِ ازدست‌رفته‌اش، [مقدّر]، گفته بود کسانی هستند که برکت یافته‌اند‌تکان و کسانی هستند که نفرین شده‌اند — با این حال، به‌ندرت کسی‌غلت پیدا می‌شد که هم برکت یافته باشد و هم نفرین شده باشد.
اما در واقع، هر بیدارشده هم برکت‌هشدارِ یافته بود و هم نفرین شده بود،بی‌ظرافتی و در حالتی از توازنِ سرنوشت‌ساز وجود داشت.
شاید بافنده هم مجبور شده بود همین توازن را حفظ‌می‌شد کند. شاید دیمونِ تقدیر می‌خواست به دنیا برکت ببخشد، اما تنها‌جدا با به جا گذاشتنِ یک نفرین می‌توانست این کار را بکند.
طلسمِ کابوس، تبارِ ممنوعه...
کدام یک‌جایی نفرین بود؟فرو کدام یک برکت؟
شاید تبارِ‌خیره نفرین‌شدهٔ بافنده،تکان نقصِ طلسم بود.