چپتر 2871: شاهزاده و گدا
0کوهی تنها بر فرازِ رشته‌کوهی پهناور سایه انداخته بود و آسمان را با لبه‌های دندانه‌دارش‌قلبِ می‌شکافت. ماهی درخشان دامنه‌هایش را غرق در نوری رنگ‌پریده کرده بود و بادهای شدید بارها‌پایگاه‌های و بارها به تودهٔ تاریک و سربه‌فلک‌کشیده‌اش می‌کوبیدند و از سرِ خشمی ناتوان زوزه می‌کشیدند.
در بلندترین نقطهٔ کوه، پهنه‌ای وسیع از سنگی مسطح زیرِ برف پنهان بود. استخوان‌های‌نسبتاً بی‌شماری زیرِ نقابِ سردش دفن شده بودند، و با اینکه هیچ ردپایی پهنهٔ سفید و‌کدام دست‌نخورده را لکه‌دار نکرده بود، پیکری تنها در مرکزِ این میدانِ کشتارِ باستانی ایستاده بود.
مردی بود با پوستِ تیره و‌انسان شانه‌هایی پهن؛ هیکلِ درشت و زمختش‌میانِ انگار از سنگ تراشیده شده بود.
موهای سیاه و ژولیده‌اش‌مرکزِ پوشیده از برف بود‌باستانی و ریشش پر از یخ.
مرد کمانِ بزرگ و باابهتی در دست داشت و تعدادی‌غرب تیرِ محاصره مانندِ حصاری دورش در برف فرو رفته بودند... یا‌رام‌نشدهٔ مانندِ جنگلی از سنگ‌قبر که از خاکِ گورستان سر برآورده باشند.
این مرد زمانی قدیس دار‌کشیده از خاندانِ مهارانا بود. حالا، ظرفِ‌رؤیا موردرت از ناکجا بود، پادشاهِ هیچ.
تمامِ کوه‌های‌بی‌امانی سیاه در چشمانِ‌قلمروِ همه‌بینش بازتاب می‌یافت.
آن کوه‌ها در خون‌ریزی‌مرکزِ و خشونتِ کارزارِ جنگیِ‌باستانی بی‌امانی غرق شده بودند.
خطِ دفاعیِ قلمروِ انسان از شرق تا غرب کشیده‌شرق شده بود و همچون سدی میانِ قلبِ عالمِ رؤیا‌جنوب در جنوب و مناطقِ نسبتاً رام‌نشدهٔ گسترهٔ شمالی عمل می‌کرد.
این خط از زنجیره‌ای درهم‌تنیده از قلعه‌ها تشکیل شده بود؛ پایگاه‌های‌رؤیا انسانی قله‌های مجاور را اشغال کرده بودند و هر کدام می‌توانستند‌قلعه‌ها با نیروی کمکی و آتشِ دوربرد از دو پایگاهِ دیگر پشتیبانی کنند.
با نابودیِ استحکاماتِ قدیمی، لایه‌های جدیدی از آن‌ها ساخته می‌شد،همچون بنابراین موردرت حتی پس از درهم‌شکستنِ چند لایهٔ متوالی از‌گسترهٔ خطِ دفاعی، باز هم نتوانسته بود آن را نابود کند.
البته، می‌توانست کوه‌های سیاه را به‌کل دور بزند. توانِ عروج‌یافته‌اش به او اجازه می‌داد قلمروِ آینه‌اش‌درشت را به بازتاب‌های بی‌شماری متصل کند و از هر بازتاب به‌عنوانِ یک در استفاده کند؛ این‌تعدادی کار به ارتشِ او قدرتِ تحرکی بی‌سابقه می‌بخشید و جنگِ موضعی در برابرش تقریباً بی‌فایده بود.
یا دست‌کم قرار‌جنگیِ بود این‌طور باشد... اما‌قلمروِ نه در این مورد.
هر چه باشد، این جنگی نبود که در آن یک طرف با تارومار‌مناطقِ شدنِ سربازانش شکست بخورد. این جنگی بود که تنها با انقراضِ یک طرف پایان‌مجاور می‌یافت، و از این رو، موردرت در نهایت باید تمامِ این سربازان را می‌کشت.
بنابراین، در واقع از داشتنِ جنگی منظم و متعارف سود می‌برد.سدی به‌جای حمله به قلمروِ انسان در کارزاری برق‌آسا، آهسته پیش می‌رفت‌عمل و پیش از پیشرویِ بیشتر، با دقت پشتِ جبهه‌اش را محکم می‌کرد.
به این ترتیب، تلفاتِ میانِ ظرف‌هایش‌میدانِ مهار می‌شد و می‌توانست خود را‌تیره برای ضدحملهٔ احتمالیِ آینده کاملاً آماده کند.
پس، کوه‌های سیاه‌جنگیِ به حمامِ خون‌دفاعیِ تبدیل شده بود.
در حالِ حاضر داشت چند قله را محاصره می‌کرد، و هم‌زمان برای در‌مناطقِ دست گرفتنِ کنترلِ چند گردنهٔ مهمِ کوهستانی می‌جنگید و از یکی از پایگاه‌هایی‌قله‌های که پیش‌تر فتح کرده بود برای ویران کردنِ دو پایگاهِ مجاور استفاده می‌کرد.
کوه‌ها می‌لرزیدند و آبشاری از بهمن‌ها به پایین سرازیر می‌شد تا میدان‌های نبرد را در ابرهای‌جنوب سردِ برف بپوشاند. خون از دامنه‌های دره‌های عمیق جاری بود و کوه‌ها را به رنگِ سرخ‌اشغال درمی‌آورد... درنده‌خوییِ محضِ این جبههٔ عظیم چنان گسترده و هولناک بود که به‌سختی می‌شد تصورش کرد.
در یک سو، بهترین جنگجویانِ بشریت دوشادوشِ هم زیرِ پرچمِ اربابِ جدیدشان،تیره مسن‌ترین مطلق، آستریون، می‌جنگیدند. قدیس‌ها، استادها و بیدارشدگان همگی گرفتارِ طلسمی واحد‌پوشیده بودند و با عزمی یکسان برای مقاومت در برابرِ دشمن متحد شده بودند.
صدها هزار نفر از آن‌ها حضور داشتند که‌انسان همگی در جنگ‌های گذشته آب‌دیده شده و به‌عالمِ زرادخانه‌های قدرتمندی از پژواک‌ها و خاطره‌ها مسلح بودند.
در سوی دیگر موردرت بود. او‌همچون به‌تنهایی در برابرِ قدرتِ جمعیِ بشریت‌جنوب می‌جنگید و آن‌ها را به عقب می‌راند.
نیروها تقریباً برابر بودند... فعلاً.
در حقیقت، قلمروِ انسان بر اثرِ درگیریِ داخلی میانِ آن‌مردی عدهٔ معدودی که هنوز به شعلهٔ جاودان وفادار بودند و‌تراشیده کسانی که پیش‌تر دربندِ رؤیازاد شده بودند، ضعیف شده بود.
به‌محض اینکه آخرین جنگجویانِ وفادار طلسم می‌شدند یا‌انسان از بین می‌رفتند، این درگیری به تاریخ می‌پیوست‌عالمِ و جای خود را به اتحادی غیرطبیعی می‌داد.
آن‌وقت، قدرتِ بشریت جهشی کیفی پیدا می‌کرد و‌میانِ موردرت دلتنگِ روزهایی می‌شد که تنها باید با‌گسترهٔ تمامِ جنگجویانِ بشریت می‌جنگید و نه چیزی بیشتر.
بر فرازِ قلهٔ سیاهِ سر‌به‌فلک‌کشیده ایستاد، نفسِ عمیقی کشید و تیری از برف‌قلبِ بیرون کشید. آن را در چلهٔ کمانِ بزرگ و مهیبش گذاشت، رو به‌قلعه‌ها آسمان بالا برد و با تمامِ توانِ کالبدِ متعالیِ دزدیده‌شده‌اش، زه را کشید.
با رها کردنِ زه، توفانِ‌این کوچکی به پا شد تا‌مردی تیرِ کشنده را به پرواز درآورد.
جایی در دوردست، زنجیره‌ای از کشتی‌ها پهنهٔ وسیعِ رودِ اشک را بسته بود. ارتشی که‌قلبِ تنها اندکی از ارتشِ محافظِ کوه‌های سیاه ضعیف‌تر بود، میانِ هزاران شناورِ زره‌پوش و افسون‌شده‌پایگاه‌های پراکنده شده بود و با حالتی عبوس انتظار می‌کشید تا دشمن خود را نشان دهد.
بسیار پایین‌تر از سطحِ آب، موجودی غیرعادی به‌آرامی کفِ رودخانه می‌خزید. موجودی غول‌پیکر و هولناک بود با بدنی دراز و رنگ‌پریده‌درهم‌تنیده و ده‌ها اندامِ انعطاف‌پذیر، که هر کدام به دستی وحشتناک و انسان‌گونه ختم می‌شد. چند باله مثلِ بادبان‌هایی نیمه‌شفاف به دنبالش کشیده‌جدیدی می‌شد و در انتهای گردنِ درازش، نقابی غول‌پیکر که به شکلِ چهرهٔ یک انسان تراشیده شده بود، صورتِ هیولاوارِ خودش را می‌پوشاند.
جانورِ وهم‌انگیز در آب‌های عمیق پنهان شده بود و‌کشیده به کفِ کشتی‌ها در آن بالا نگاه می‌کرد. دورتادورش،نسبتاً پلیدهای کوچک‌تر از لای‌ولجن بیرون می‌آمدند، آماده برای آغازِ حمله.
آن هم موردرت بود.
در دوردست‌های شمال، جنگجویی عروج‌یافته به صخره‌های لبهٔ دهانهٔ آتشفشانیِ دودکنی‌کشیده تکیه داده بود و در ابرهای غلیظِ دود پنهان شده بود.گسترهٔ پیش رویش، در افق، قلبِ زاغ زیرِ آسمانِ خاکسترگون گسترده بود.
او هم موردرت بود.
در سوی دیگرِ عالمِ رؤیا، قایق‌رانی داشت شیفتش‌غرب را تمام می‌کرد؛ عرق از پیشانی پاک می‌کرد‌جنوب و انعکاسِ قلعه روی سطحِ دریاچهٔ آینه موج برمی‌داشت.
البته که او‌پیکری هم ظرفِ دیگری‌میدانِ از موردرت بود.
میلیون‌ها تجسم از او در سراسرِ عالمِ رؤیا پراکنده بودند؛ در جبهه‌های متعدد با قلمروِ انسان می‌جنگیدند و هم‌زمان‌مناطقِ از تمامِ دژهای بشریت جاسوسی می‌کردند. آگاهیِ او مانند اقیانوسی پهناور بود که میانِ ظرف‌های بی‌شمار تقسیم شده بود؛کمکی هر تکه از روحش که به آن‌ها جان می‌بخشید، در گسترهٔ شکسته و پاره‌پارهٔ خودِ درهم‌شکسته‌اش برای برتری می‌جنگید.
تنها ارادهٔ موردرت بود که آگاهی‌اش را مثلِ چسب یکپارچه نگه می‌داشت. بدونِ آن، مدت‌ها پیش به موجوداتِ مستقلِ‌می‌کرد بی‌شماری تجزیه شده بود که هر کدام تنها کسری از قدرت و هویتش را داشتند. با اعمالِ اقتدار بر تجسم‌های‌نابودیِ پرشمارش برای اینکه آن‌ها را به‌زور در قالبِ یک فرد نگه دارد، داشت آن‌ها را به یک قلمرو تبدیل می‌کرد.
به همین دلیل، داشتنِ‌دفاعیِ دست‌کم یک نمادِ ظاهری از‌کشیده خودِ واقعی‌اش برایش اهمیت داشت.
نخستین ظرفِ او — بدنی که طلسمِ کابوس به شکلِ پوستهٔ فانیِ اصلی‌اش برایش ساخته بود — در برجِ آبنوس‌تراشیده لم داده بود، بسیار دور از خونریزی و درگیریِ جنگ علیه قلمروِ انسان. داشت رون‌های پیچ‌درپیچی را مطالعه می‌کرد که‌جنگلی دیمونِ سرنوشت روی دیوارهای بتکدهٔ باستانی حک کرده بود، و از فشاری که بر ذهنش می‌آوردند چهره در هم می‌کشید.
اما در آن لحظه، تغییری‌خطِ نامحسوس وادارش کرد نگاهش را بالا‌کشیده بیاورد و ابروهایش را بالا بیندازد.
پا درونِ یک انعکاس گذاشت، به بالاترین طبقهٔ برجِ آبنوس‌عالمِ رفت و تماشا کرد که چطور سه زن از طاقِ سنگی‌درهم‌تنیده بیرون آمدند و با خود بوی دود، خون و شکست آوردند.
یکی از زنان تهی‌دفاعیِ بود، در حالی که‌غرب آن دو نفرِ دیگر...
«عجب، عجب، عجب.»
یکی ساحره‌ای‌کارزارِ نابینا بود، و‌خطِ دیگری شاهزادهٔ سایه‌ها.
چه مهمونای عالی‌مقام و باشکوهی.
موردرت چند لحظه‌خطِ ساکت ماند، بعد‌انسان با لحنی دلپذیر پرسید:
«چرا این‌قدر طولش دادین؟»
به سرودِ سقوط‌کردگان خیره شد و منتظرِ جواب ماند. واقعاً وضعیتِ ترحم‌انگیزی داشت؛سدی غرق در خون بود و لباسِ چندانی به تن نداشت، تونیکِ قرمزش... نه،زنجیره‌ای قبلاً سفید بود؟... در جاهایی بیشتر از آنکه به شمارش بیاید پاره شده بود.
اوه، نه.انسان حالا باید کفِ‌کشیده زمینو پاک کنم.
پادشاهیِ یک‌نفره بودن مزایای خودش را داشت، اما باعث می‌شد هیچ ملازم یا خدمتکاری نداشته باشد. در عوض، موردرت‌رام‌نشدهٔ هم پادشاه بود و هم خدمتکار — هم کسی که تاج بر سر می‌گذاشت و هم کسی که تاج‌دوربرد را برق می‌انداخت، و البته کسی که کفِ زمین را پاک می‌کرد تا پادشاهِ تاج‌دار روی آن قدم بگذارد.
سرودِ سقوط‌کردگان رو به او‌این کرد و دهانش را باز‌مردی کرد، انگار که بخواهد چیزی بگوید.
اما در عوض،جنگیِ فقط تلوتلو خورد و‌قلمروِ بی‌هوش روی زمین افتاد.
از حال رفته بود.
موردرت که جا خورده بود، چند لحظه‌شرق مکث کرد و بعد رو به زنِ‌عالمِ جوانی کرد که با چشمانی محتاط نگاهش می‌کرد.
لبخند زد.
«ای وایِ من. جسارتاً باید بگم که تا‌انسان حالا پیش نیومده بود یه بانوی جوان فقط‌عالمِ با نگاه کردن به من از حال بره.»
موردرت آهی کشید.
«موندم باید‌بی‌امانی به خودم ببالم‌قلمروِ یا نگران بشم؟»