چپتر 2380: جابه‌جاییِ کفه‌ها
0تا صبح، استخوان‌های سانی دوباره جوش خورده بود و دیگر خطرِ‌بسیار قطع‌شدن بازویش را تهدید نمی‌کرد. با این حال، هنوز نمی‌توانست آن‌قله‌های را درست تکان دهد، پس بی‌جان کنارِ بدنش آویزان مانده بود.
مشکلِ انگشتانِ قطع‌شده هم در میان بود. برخلافِ خودِ‌نیامد بازو، هرگز پیدایشان نکرده بود؛ پس انگشتان باید خودبه‌خود‌می‌کنم رشد می‌کردند، روندی که نه کوتاه بود و نه خوشایند.
البته اگر سانی موفق می‌شد‌دوستش زودتر از بازیِ آریل بیرون بیاید،سرانجام نفیس در یک چشم‌برهم‌زدن درمانش می‌کرد...
مشکل اینجا بود که احتمالِ‌درمانش اینکه هرگز از این مکانِ عجیب‌مکانِ زنده بیرون نرود، بسیار بیشتر بود.
خورشید که از پسِ افق بیرون زد، سه پیکرهٔ تازهٔ اسنو واقعاً به حرکت درآمدند تا‌پیکرهٔ قله‌های اطراف را اشغال کنند. با توجه به اتفاقاتِ دفعهٔ پیش، هم سانی و هم کای‌دشمنانشان از شناساییِ دشمنانشان حسِ بدی داشتند، اما چاره‌ای نبود؛ کورکورانه واردِ نبرد شدن عاقبتِ بسیار بدتری داشت.
پس سانی شجاعتش را‌چهره جمع کرد و از‌خوشش کای خواست نگاهی بیندازد.
این بار، دوستش‌بیندازد خیلی بیشتر از‌خیلی همیشه ساکت ماند.
وقتی سرانجام به سانی‌چشم‌برهم‌زدن رو کرد، حالتِ بسیار‌اینجا عجیبی در چهره داشت.
سانی اخم کرد.مشکل اصلاً از این‌اینکه حالت خوشش نیامد.
«چیه؟»
کای چند لحظه مکث کرد.
«ببین، سانی... قبل از اینکه‌درمانش چیزی بگم... حس می‌کنم باید‌اینکه اشاره کنم که من هیچ...»
سانی لب‌هایش را جمع کرد.
«طفره نرو. حرفتو بزن!»
کای گلویش را صاف‌بار کرد و بعد به‌ساکت قلهٔ شمالی اشاره کرد.
«خب. جورِ دیگه‌ای‌نفیس نمی‌شه گفتش. ولی... یه‌مشکل اژدها روی اون کوهه.»
سانی چند بار پلک زد و‌اینکه با ناباوری به دوستش خیره ماند. پس‌خورشید از چند لحظه، با لحنی یکنواخت پرسید:
«یه اژدها؟»
کای سر تکان داد.
«آره... یه‌بیاید اژدهای سفیده. راستش‌درمانش خیلی هم قشنگه.»
سانی باز‌می‌کرد هم به‌اینجا او خیره ماند.
«داری مسخره‌م می‌کنی؟»
کای خندهٔ عصبیِ کوتاهی کرد.
«نه. آخه چرا‌نفیس باید سرِ همچین‌می‌کرد چیزی شوخی کنم؟»
سانی دستِ لرزانش‌مشکل را بالا آورد و‌مکانِ موهایش را چنگ زد.
«نه، واقعاً؟ آخه این‌چهره دیگه چه وضعشه... چطور‌خوشش ممکنه... ببین چی می‌گم!»
انگشتِ اتهامش‌نگاهی را به‌بار سمتِ کای گرفت.
«بذار بهت بگم، من کلِ عالمِ رؤیا رو زیر پا گذاشتم و برگشتم! و‌نرود هرگز — حتی یه بار! — نشده بدونِ اینکه تو باشی به یه اژدها بربخورم.کنند آخه تو چی هستی، آهنربای اژدها؟ چطوری این‌همه اژدها رو به خودت جذب می‌کنی، عوضی؟!»
کای چند بار سرفه کرد.
«خواهش می‌کنم آروم باش. خب... درسته، مردم بهم می‌گن اژدهاکش، و من صفتی به همین اسم دارم. ولی اگه بهش‌کنم فکر کنی، از نظرِ فنی، من فقط با یه اژدها روبه‌رو شدم. اون یکی خودم بودم، پس اون واقعاً به حساب‌پلک نمیاد. واسه همین... نمی‌تونی سرِ این اژدها منو مقصر بدونی، باشه؟ من که کنترلی ندارم اژدهاها کِی و کجا پیداشون بشه...»
سانی با‌نگاهی سوءظن به‌بار او خیره ماند.
نمی‌توانست تصادفی باشد، مگر نه؟ هر بار که سروکلهٔ اژدهایی پیدا‌مکانِ می‌شد، کای همان حوالی بود. البته همین حرف را می‌شد دربارهٔ‌اسنو بیشترِ اعضای دسته هم زد، چون معمولاً همه یک جا بودند.
با این حال!
«اژدهاکشِ لعنتی...»
سانی آهِ بلندی کشید،بار بعد چهره در هم کشید‌ماند و تصمیم گرفت بی‌خیالش شود.
«...دو قلهٔ دیگه چی؟»
کای به‌می‌کرد قلهٔ شرقی‌اینجا اشاره کرد.
«اون قله... به نظر میاد پر از موش باشه.نیامد نمی‌تونم بشمرم چندتا هستن، چون خیلی زیادن. کلِ کوه‌می‌کنم پر از اون‌هاست و انگار دارن... کوه رو می‌خورن.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«آخه چطوری...بیاید اصلاً بی‌خیال.چشم‌برهم‌زدن و آخری؟»
کای مکث کرد، اما ترجیح داد‌اینکه به قلهٔ جنوبی اشاره نکند. در‌بیشتر واقع، حتی دیگر نگاهش هم نکرد.
«روی کوهِ سمتِ جنوب کسی هست که قبلاً‌خوشش دیدیمش. همون اهریمنِ روی درخته... همونی که شبیهِ انسانه،بگم یا حداقل شکلِ انسان داره. می‌دونه داریم نگاهش می‌کنیم.»
لحظه‌ای مکث‌نگاهی کرد و‌بار بعد افزود:
«به نظر میاد اژدها هم یه اهریمن‌مشکل باشه. موش‌ها یه جانورِ نفرین‌شده‌ن... کلِ دسته‌شون‌نرود شبیهِ یه موجودِ واحد به نظر می‌رسه.»
سانی ساکت‌می‌کرد ماند و به‌احتمالِ فکر فرو رفت.
یک اهریمنِ نفرین‌شده در شمال،اخم یک اهریمنِ نفرین‌شده در جنوب،چیه و یک جانورِ نفرین‌شده در شرق.
اوضاع کاملاً‌نگاهی ناامیدکننده به‌بار نظر می‌رسید.
خودش اصلاً در وضعیتی نبود که بجنگد، و بیشترِ سایه‌هایش هم هنوز قابل‌احضار نبودند. کُشنده‌بسیار هم حال و روزِ خوشی نداشت... راستش، وضعیتِ او از سانی هم بدتر بود. درست‌توجه مثلِ سانی، نمی‌توانست یکی از بازوهایش را تکان دهد، که یعنی نمی‌توانست کمانش را بکشد.
یک روز فرصت داشتند تا آن سه‌مکانِ پلیدِ نفرین‌شده بر معبدِ حقیقت فرود بیایند.پسِ فردا هم شانسِ پیروزی‌شان بیشتر از این نمی‌شد.
کای با‌حالتِ نگرانی به‌چهره او نگاه کرد.
«چطوری قراره‌نگاهی این حمله‌بار رو دفع کنیم؟»
سانی کمی‌بیاید مکث کرد و‌درمانش بعد لبخند زد.
«خب، جوابش ساده‌ست.»
نگاهی به کای انداخت و شانه‌ای‌اصلاً بالا انداخت، و با تکان خوردنِ بازوی‌مکث له‌وپاره‌اش از درد چهره در هم کشید.
«دفعش نمی‌کنیم.»
کای در سکوت‌نفیس نگاهش می‌کرد و‌می‌کرد سانی سر تکان داد.
«من قرار نیست با دوتا اهریمنِ‌اینکه نفرین‌شده و یه جانورِ نفرین‌شده بجنگم. پس،خورشید به‌جای اینکه منتظر بمونیم تا اونا بیان...»
نگاهی به شرق انداخت.
«به‌جاش، ما حمله می‌کنیم.»
به معبدِ حقیقت آمده بود تا جنگجویانش را قوی‌تر کند. و دقیقاً همین کار را هم کرده‌خورشید بود — با پیکره‌های یشمی‌ای که در دست داشت، کُشنده و کای سومین تقویتِ خاکستر را دریافت‌کای می‌کردند. تا زمانی که ارادهٔ او به آن‌ها قدرت می‌بخشید، به اندازهٔ هر موجودِ کابوسِ اعظمی مرگبار می‌شدند.
مهم‌تر از آن، ارتشش — به شرطی که برای ترمیمِ خودش زمان داشت — حالا از دو‌تازهٔ سایهٔ مقدس و دو گروه سایهٔ اعظم تشکیل می‌شد. در همین حال، تایرنتِ برف تنها دو اهریمن‌بدی و یک جانور برایش باقی مانده بود. در واقع، از نظرِ برتریِ عددی در موضعِ ضعف قرار داشت.
با توجه به برتریِ‌چهره عددیِ خردکننده‌اش در ابتدا،خوشش چه تغییرِ وضعیتِ حیرت‌انگیزی بود.
مهم‌تر از همه، تایرنتِ برف مجبور‌خیلی شده بود تمامِ پیکره‌هایی را که از‌عجیبی او محافظت می‌کردند به میدانِ نبرد بفرستد.
که یعنی‌بیاید تقریباً بی‌دفاع‌چشم‌برهم‌زدن مانده بود.
پس دیگر ماندن در معبدِ حقیقت‌اینکه فایده‌ای نداشت. سانی دشمن را به‌بیشتر همان جایی کشانده بود که می‌خواست.
نفسِ عمیقی کشید، چند زنبورِ ابسیدین را که تا الان‌چیه خودشان را ترمیم کرده بودند احضار کرد و فرستادشان تا‌کنم خرده‌های روح را از میانِ بقایای هیولای نفرین‌شدهٔ مرده بیرون بکشند.
سپس رو به کای کرد.
«خودت رو آماده‌نفیس کن. عصر با‌می‌کرد یه ایزدِ دیگه می‌جنگیم.»
وقتش بود‌می‌کرد کمی موش‌اینجا شکار کنند.
«ایزدان رو شکر!»
...بالاخره چیزی‌نگاهی برای خوردن‌بار پیدا می‌کرد.