چپتر 2744: ترس از ناشناخته‌ها
0حملهٔ خاندانِ سایه سریع، مخفیانه و به‌طرزِ هولناکی کارآمد بود. آن‌ها تمامِ سلول‌های‌نبود خفتهٔ پیروانِ آستریون را با یک ضربه از بین برده بودند... دست‌کم تمامِ سلول‌هایی‌گرفتنِ که به گسترشِ نامِ او کمک می‌کردند و به همین دلیل کشف شده بودند.
تا روزِ تازه‌ای بر جهان بتابد، شش فرقه و چندین سازمانِ حاشیه‌ای‌شهرِ بی‌هیچ ردی ناپدید شده بودند. کلیساها و پایگاه‌هایشان خالی بود و با اینکه‌جانِ نشانه‌هایی از درگیریِ شدید در داخلشان به چشم می‌خورد، هیچ جسدی پیدا نشد.
مهاجمانِ ناشناس هیچ سرنخ‌آتشِ و مدرکی هم از‌سانی خود به جا نگذاشته بودند.
شمارِ ناپدیدشدگان چشمگیر بود، اما در مقیاسِ کلانِ بشریت، تنها‌آتشِ قطره‌ای در اقیانوس به حساب می‌آمدند. با این حال، ماهیتِ‌خودش مرموزِ ناپدید شدنشان بود که شوکِ بزرگی به مردم وارد کرد.
مردم آشفته شدند.
هرچه باشد، هر شب پیش نمی‌آمد که نیرویی مرموز واردِ شهرهایشان شود و آدم‌ها را برباید، بی‌آنکه‌سرورِ کسی بویی ببرد. اینکه آتش‌بانان و نیروهای خاندانِ شعلهٔ جاودان نه تنها نتوانسته بودند جلوی این حملهٔ‌می‌رفت وهم‌انگیز را بگیرند، بلکه از کشفِ ماجرا هم عاجز مانده بودند، تنها هیزم بر آتشِ شایعاتِ ترسناک می‌ریخت.
سانی با دیدنِ واکنشِ هراسانِ مردم، بی‌اختیار گذشتهٔ خودش را به‌هراسانِ یاد آورد. آن زمان در ساحلِ فراموش‌شده... مگر این همان حسی‌حسی نبود که خفتگانِ شهرِ تاریک به هاروس، جلادِ بی‌رحمِ سرورِ روشن داشتند؟
هیچ‌کس هرگز آمدنِ هاروس را برای گرفتنِ جانِ قربانیانش ندیده بود، اما هر کسی که‌دیدنِ او مأمورِ کشتنش می‌شد، در نهایت به کامِ مرگ می‌رفت. اینکه حتی یک شاهد هم‌خفتگانِ نبود تا بگوید آن گوژپشتِ منفور چطور اهدافش را می‌کشد، فقط او را ترسناک‌تر می‌کرد.
هرچه باشد، مردم‌گذشتهٔ بیشتر از هر‌آورد چیزی از ناشناخته‌ها می‌ترسیدند.
حالا سانی برای‌آورد بشریت به همان‌فراموش‌شده ناشناخته تبدیل شده بود.
چقدر کنایه‌آمیزه.
اما خودِ‌وهم‌انگیز سانی... او هم‌کشفِ کمی آشفته بود.
نه فقط به خاطرِ ماهیتِ شومِ‌آورد کارشان، بلکه به این دلیل که همه‌چیز‌نبود بیش از حد بی‌دردسر پیش رفته بود.
تا لحظهٔ آخر انتظار داشت یک جای کار‌همان بلنگد. حتی خودش را آماده کرده بود تا شخصِ‌سرورِ آستریون را در یکی از آن مخفیگاه‌ها پیدا کند.
قرار بود رؤیازاد روی ماه حبس شده باشد، اما کسی چه‌هراسانِ می‌دانست؟ انگار نفوذش برای گسترش یافتن هیچ مانعی نداشت. پس کاملاً منطقی‌نبود بود که فرض کند خودِ او هم از طلسمِ حبسش گریخته است.
بردگانِ آستریون هیچ کارِ آسیب‌زننده‌ای نکرده بودند و مثلِ همیشه‌آتشِ به زندگی‌شان می‌رسیدند. حتی حالا هم که سانی و افرادش به‌یاد پیروانِ رؤیازاد حمله کرده بودند، او هیچ مقاومتی نشان نداده بود.
انگار آستریون صلح‌طلبی‌گذشتهٔ بود که هیچ نیتِ‌زمان شومی در سر نداشت.
...یا صرفاً آن‌قدر به پیروزیِ نهایی‌اش‌فراموش‌شده اطمینان داشت که از دست دادنِ‌شهرِ چند سلولِ خفته برایش هیچ اهمیتی نداشت.
در هر صورت،هیزم سانی اصلاً از‌ترسناک این وضعیت خوشش نمی‌آمد.
دستگیریِ پیروانِ رؤیازاد چندان دشوار نبود. در واقع، انتقالِ‌هیزم آن‌ها به ساحلِ فراموش‌شده چالشِ بزرگ‌تری بود—با این حال،بی‌اختیار سانی از پسش برآمد. و حالا، دشواریِ واقعی آغاز می‌شد.
وظیفه‌اش این بود که تمامِ این افراد را دور از جمعیتِ انسانی در امان و حبس نگه دارد و در عین حال به آن‌ها‌هرگز رسیدگی کند. باید به زندانیان آب و غذا می‌دادند، لباس می‌پوشاندند و مراقبشان می‌بودند. برخی به کمکِ پزشکی نیاز داشتند... دربندان باید از متعصبانِ‌می‌کرد عادی جدا می‌شدند و به تأسیساتِ قرنطینه در پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی انتقال می‌یافتند، تا شاید کاسی بتواند ذهنشان را از نفوذِ آستریون پاک کند.
سانی آهِ‌یاد سنگینی را‌زمان فرو خورد.
«آه... چقدر کار ریخته سرم.»
خوب شد که یک پادوی جدید...ماجرا اِهم، ستوانِ جدیدی داشت تا در‌ترسناک رسیدگی به تمامِ کارهای دشوار کمکش کند.
«این خیلی بی‌رحمانه نیست؟»
رِوِل داشت به سکونتگاهِ سیاهی که با نورهای افسون‌شده‌حسی روشن شده بود، نگاه می‌کرد. آنجا، برخی از زندانیان داشتند‌داشتند بیدار می‌شدند و تلوتلوخوران از اقامتگاه‌های تعیین‌شده‌شان به خیابان می‌آمدند.
هیچ نگهبانِ زنده‌ای در اردوگاهِ زندانیان نبود، و خدمهٔ زنده‌ای‌واکنشِ هم وجود نداشت. در عوض، سایه‌هایش تمامِ کارها را انجام‌مگر می‌دادند—تنها انسانِ مجاز برای تعامل با اسرا، خودِ رِوِل بود.
سانی شانه بالا انداخت.
«هی، من همین الان خوش‌قیافه‌ترین سایه‌هامو انتخاب کردم تا به زندانی‌ها برسن.حسی آره، شاید سایهٔ آدمای مرده باشن، اما بیشترِ اون آدما یه زمانی نامیراهای‌آمدنِ زیبای شهرِ جاودان بودن! می‌دونستی که می‌تونستم موجوداتِ کابوسِ مرده رو انتخاب کنم.»
کاری در این باره از دستش برنمی‌آمد. البته، گزینهٔ انسانی‌تر این بود که دست‌کم چند تن از اعضای‌روشن خاندانِ سایه را برای مراقبت از اسرا تعیین کند... اما رعایای قلمروِ او نیز در برابرِ قدرت‌های آستریون مصون‌بگوید نبودند. اگر رؤیازاد می‌توانست قلبِ کسانی را که پیروِ نفیس بودند بدزدد، می‌توانست افرادِ قلمروِ سانی را هم بدزدد.
بنابراین، اعضای خاندانِ سایه نباید‌شایعاتِ بیشتر از حدِ نیاز در‌واکنشِ معرضِ دربندانِ آستریون قرار می‌گرفتند.
رِوِل آهی کشید‌بگیرند و صورتش را‌ماجرا با دست پوشاند.
«فکر می‌کنن مردن‌گذشتهٔ و رفتن به‌آورد دنیای پس از مرگ...»
سانی به اطراف نگاه کرد.
خلأِ سیاه و خالی به جای آسمان، ساختمان‌های عجیب ساخته‌شده‌واکنشِ از موادِ سیاه و صیقلی، و دیوارِ تاریک و عظیمی‌مگر که مانندِ سدِ هستی بر فرازِ سکونتگاه‌ها قد برافراشته بود.
«حق... با اونه.»
اگر کسی در دلِ شب به سانی حمله می‌کرد‌فراموش‌شده و بعد او در این مکان به هوش می‌آمد،جلادِ او هم پیشِ خودش خیال می‌کرد در جهنم است.
سانی لبخندِ‌یاد دلنشینی به‌زمان او زد.
«پس منتظرِ چی هستی؟ برو و بهشون توضیح بده‌دیدنِ چرا اینجان، و قراره چه اتفاقی براشون بیفته. می‌دونی، اینکه‌فراموش‌شده چطور باهاشون خوب رفتار می‌شه و جای هیچ ترسی نیست.»
رِوِل از‌وهم‌انگیز میانِ انگشتانش به‌کشفِ او نگاه کرد.
«می‌دونی چه شکلی‌ام، مگه نه؟»
سانی به او خیره شد.
پوستِ مرمری، موهای کلاغی...آتشِ بالِ چرمی، دو شاخِ ابسیدین،دیدنِ چشمانی که کاملاً سیاه بودند...
اگر یک چنین کسی به‌کشفِ او می‌گفت که قطعاً در‌آتشِ جهنم نیست، چه واکنشی نشان می‌داد؟
سانی سرفه‌ای کرد.
«خب. شاید بهتر‌آورد باشه اول کالبدِ‌فراموش‌شده متعالیت رو مرخص کنی...»
رِوِل سر تکان داد،آتشِ بال‌هایش را گشود و‌سانی از روی جان‌پناه پایین پرید.
در سکوت به او که به‌ماجرا سمتِ سکونتگاه در هوا سُر می‌خورد‌ترسناک نگاه کرد، سپس رویش را برگرداند.
کارهای زیادی‌بی‌اختیار برای انجام‌خودش دادن داشت...