چپتر 2323: سپیده‌دمِ طلایی
0یک ثانیه بعد، سانی لبهٔ دهانهٔ پهناورِ آتشفشان ایستاده بود. او از میانِ سایه‌ها‌خورشید گذشته و کُشنده و کای را با خود کشیده بود؛ کُشنده که از مدت‌ها‌کوهِ پیش به این رفتار عادت داشت بی‌تفاوت ماند، اما کای انگار کمی جا خورده بود.
سانی لحظه‌ای ساکت ماند.
«حالا که فکرشو‌پایین‌تر می‌کنم... اون قلعه واقعاً‌اصلی دژِ افتضاحیه، مگه نه؟»
قلعهٔ خاکستر روی مجرای اصلیِ آتشفشان، درست در قلبِ دهانه قرار داشت؛ یعنی دیوارها و‌دهد برج‌هایش از شیب‌های اطراف پایین‌تر بود. حتی از بامِ برجِ اصلی هم نمی‌شد قله‌های برفی را‌یاسی دید، و دشمن به‌محضِ بالا رفتن از آتشفشان و رسیدن به دهانه، بر قلعه مسلط می‌شد.
طراحیِ این‌لبخندی استحکاماتِ دفاعی‌چرخید واقعاً افتضاح بود...
«با کمالِ احترام... فکر نمی‌کنم الان‌تنها وقتِ مناسبی باشه که به مزایا و‌پایین معایبِ طراحیِ یه قلعهٔ قدیمی فکر کنیم.»
صدای کای مضطرب‌پایین‌تر بود. سانی نگاهش کرد‌اصلی و ابرویی بالا انداخت.
«منظورت چیه؟ قراره‌افق بهمون حمله بشه، پس‌می‌کرد کِی از الان بهتره؟»
با لبخندی محو چرخید و رو‌دوردست به سه قلهٔ برفی که در‌افق دوردست سر به فلک کشیده بودند، ایستاد.
ماه به زیرِ افق رفته بود و خورشید داشت طلوع می‌کرد. حالا که سانی می‌دانست شرق‌ارغوانی کجاست، می‌توانست بقیهٔ جهاتِ اصلی را هم تشخیص دهد. قلعهٔ خاکستر در لبهٔ جنوبیِ صفحهٔ بازی‌کولاکِ قرار داشت، و آن سه کوهِ تنها — و همچنین قلعهٔ برف — در شمال بودند.
سپیده‌دم دریای ابرهای پایین را به رنگ‌های ملایمِ ارغوانی و‌برفی یاسی درآورده بود. بر فرازِ آتشفشان‌ها، جایی که ابرهای دود و‌دفاعی خاکستر آسمان را پوشانده بودند، دنیا تاریک‌تر بود، اما در شمال...
سانی اخم کرد.
بادهای توفانی بر فرازِ کوه‌های دوردست می‌وزید، و کولاکِ پهناوری از شمال به‌رفته پیش می‌آمد که دیوارِ مواجش آرام‌آرام دنیا را می‌بلعید. چند لحظه بعد، کولاک به‌بازی آن سه قله برخورد کرد و ستون‌های عظیمی از برف را به هوا فرستاد.
ستون‌های برف که با سپیده‌دمِ طلایی درخششی رؤیایی‌برف یافته بودند، به سمتِ جنوب کشیده شدند و‌ارغوانی باد آن‌ها را همچون پیچک‌هایی روان با خود می‌برد.
«یه جای این باد عجیبه.»
سانی نگاهی به کای انداخت.
«منظورت چیه؟»
کماندارِ جذاب چند‌صفحهٔ لحظه مکث کرد،تنها بعد شانه‌ای بالا انداخت.
«مطمئن نیستم چطور توصیفش کنم. کماندارانِ بیدارشده همیشه حواسشون به باد هست؛ بالاخره‌به‌محضِ سرعت و جهتِ باد موقعِ شلیک‌های دوربرد خیلی مهمه، برای همین تبدیل به‌نمی‌کنم یه غریزه می‌شه. و غریزهٔ من داره می‌گه یه جای این باد می‌لنگه.»
چند لحظه مکث‌افق کرد و بعد‌طلوع با آهی گفت:
«راستش، ما خیلی به غریزه تکیه می‌کنیم. خیلی چیزها روی پروازِ تیر تأثیر می‌ذارن؛ ارتفاع، دما، رطوبت، حتی اثرِ کوریولیس...می‌توانست هر چیزی که به بالیستیک ربط داشته باشه. طبیعتاً هیچ‌کدوم از این‌ها توی عالمِ رؤیا رفتارِ منطقی‌ای ندارن، پس چاره‌ای نیست‌درآورده جز اینکه یه درکِ غریزی نسبت به همهٔ این‌ها پیدا کنی. البته اگه بخوای از فاصلهٔ خیلی دور به هدف بزنی.»
سانی نوکِ بینی‌اش را خاراند.
«واقعاً؟ هاه... من که فقط چیزا رو با تمامِ زوری که‌دید دارم پرت می‌کنم و امیدوارم به خیر بگذره. خب، من برای نشونه‌گیری‌کمالِ به چشمام متکی نیستم، پس فکر کنم وضعِ من یکم فرق داره.»
سپس نگاهی‌زیرِ به کُشنده انداخت‌خورشید و لبخند زد.
«تو چطور؟لبخندی تو هم یه‌قلهٔ دایرةالمعارفِ متحرکِ بالستیکی؟»
به جای جواب دادن، سایه‌اش‌کوهِ به پیچک‌های برفی اشاره کرد‌سپیده‌دم که از کوه‌های تک‌افتاده کشیده می‌شدند.
در آن لحظه، نخستین دانه‌های‌بامِ برف به دامنه‌های آتشفشانِ دودآلود‌برفی رسیده بودند. سپس اتفاقِ عجیبی افتاد...
کولاک سه کوه را بلعید و هم‌زمان، پیچک‌های برف درخشیدند، انگار‌می‌توانست که نورِ طلاییِ سپیده‌دم را به خود جذب می‌کردند. موجی در دریای‌شمال ابرهای زیرین پیچید و برف انگار سفت شد و به شیشه درآمد.
طولی نکشید که پل‌هایی باورنکردنی و اثیری از شیشهٔ یخ‌زده بر‌زیرِ فرازِ دریایِ زندهٔ ابرهای صورتی‌طلایی قوس زدند؛ پل‌هایی که ده‌ها کیلومتر‌جهاتِ امتداد داشتند و با نوری رؤیایی می‌درخشیدند. منظره‌ای زیبا و خیال‌انگیز بود...
اما مهم‌ترین چیز برای سانی‌کوهِ این بود که پل‌های بلورین کوه‌های‌دریای برفی را به آتشفشان‌ها وصل می‌کردند.
«دارن دست به کار می‌شن؟»
صورتش را کمی در‌رفته هم کشید، سپس نگاهی‌می‌دانست به کای و کُشنده انداخت.
«فکر کنم‌لبخندی شماها باید‌چرخید آمادهٔ شلیک بشین.»
به‌سختی می‌توانست کوه‌های دوردست را پشتِ‌تنها پردهٔ متلاطمِ برفی که آن‌ها را بلعیده‌پایین بود ببیند. با این حال، حسش می‌کرد...
حسی سنگین و خفه‌کننده که‌بامِ در هوا رخنه کرده بود‌برفی و از تهدیدی شوم خبر می‌داد.
کای لرزید و سانی پرسید:
«چی می‌بینی؟»
کماندارِ جذاب چند‌صفحهٔ لحظه مکث کرد،تنها سپس آرام گفت:
«روی کوهِ شرقی... غولِ کوکی داره زنده می‌شه. یخ از مفصل‌هاش می‌ریزه و داره دست می‌بره سمتِ یه شمشیرِ‌طراحیِ عظیم که توی برف فرو رفته. روی کوهِ غربی، کرمِ غول‌پیکر داره آروم‌آروم بدنِ درازش رو باز می‌کنه. داره‌کرد توی یه تونل می‌خزه — حداقل سرش که این‌طوره. اون هیولا حتی از چیزی که فکر می‌کردم هم بزرگ‌تره.»
نگاهش کمی چرخید.
«و روی کوهی که درست روبه‌روی ماست، کندوی حشراتِ بلورین به هم ریخته. اونا همین‌طلوع الانشم از خواب بیدار شدن و دارن می‌ریزن بیرون؛ دارن برف و یخی رو که ورودیِ‌برف غارهای یخی رو بسته بود پاک می‌کنن. تعدادشون... خیلی بیشتر از چیزیه که به نظر می‌رسید.»
سانی اخم کرد.
هر یک از کوه‌ها به یکی از آتشفشان‌ها وصل‌قله‌های بود. پس، منطقی بود فرض کند که غولِ کوکی‌می‌شد آتشفشانِ شرقی را فتح می‌کند، کرمِ برف آتشفشانِ غربی را...
و کندوی بلورین‌افق هم به قلعهٔ‌طلوع خاکستر حمله می‌کند.
انتظار داشت پلیدهای برف یا به سراغِ میدان‌های خالی بروند‌ماه یا همگی با هم به قلعه حمله کنند. اما انگار قرار‌بقیهٔ بود مستقل عمل کنند و به هر دو هدف یورش ببرند.
«خب، این‌جنوبیِ چه معنی‌ای‌بازی برام داره؟»
هیچ ایده‌ای نداشت.
تنها چیزی که سانی در این لحظه‌می‌کرد می‌دانست این بود که دسته‌ای از جانورانِ اعظم‌دهد به‌زودی بر سرِ او و همراهانش آوار می‌شوند.
نگاهی طولانی به‌محو کای انداخت، سپس‌دوردست دستش را دراز کرد...
هیچ اتفاقی نیفتاد.
«...لعنتی.»
سانی می‌خواست صندلیِ سایه‌رفته را احضار کند، اما افسوس‌شرق که به خاطره‌هایش دسترسی نداشت.
پس در عوض، خاکستر را از روی‌فلک تخته‌سنگی در آن نزدیکی پاک کرد، نشست‌خورشید و به پلِ شیشه‌ایِ اثیری اشاره کرد.
سانی با‌جنوبیِ دیدنِ چهرهٔ گیجِ‌کوهِ کای، لبخند زد.
«همه‌شون مالِ خودت!»
قبلی
بعدی