چپتر 2986: خاطره‌ای بسیار هولناک
0تایتانِ فاسدشده‌ای که چهره‌ای انسانی داشت — شاهزادهٔ دیوانه —تمام با نگاهی به اطرافِ تالارِ پهناور نفسِ عمیقی کشید. ردی دور‌دورش از هشیاری راهش را به چشمانِ تاریک و هولناکش باز کرد.
سپس نگاهِ مورمورکننده‌اش روی کاسی‌برداشت افتاد و لبانِ ترک‌خورده‌اش به‌چرخید لبخندی تاریک و جنون‌آمیز کج شد.
«عذاب...»
شاهزادهٔ دیوانه‌بریدگی‌های خندهٔ کوتاه و‌ریخت گوش‌خراشی سر داد.
«پس آخرش تو بودی که جونِ سالم به‌چرخاند در بردی. آه... پس انگار من باختم. همون‌قدمی بازیِ کوچیکی که راه انداخته بودیم. چقدر حرص‌درآره.»
ناله‌ای کرد و به صورتش چنگ زد. خون‌دوستانه‌ای از بریدگی‌های عمیق بیرون ریخت، اما لحظه‌ای بعد،می‌شد مسیرش برعکس شد و دوباره زیرِ پوستش خزید.
«چقدر پست...»
صدایِ گرفته‌اش رگه‌هایی از غُرشی جنون‌آمیز‌اما در خود نهفته داشت؛ کاسی با‌زیرِ شنیدنش یک قدمِ دیگر عقب رفت.
در این میان، آستریون با چهره‌ای عبوس شاهزادهٔ دیوانه را برانداز‌خیره می‌کرد. لبخندِ آسوده‌اش محو شده بود و چشمانِ طلایی‌اش سرد و بی‌رحم‌نوکِ بودند، و اثری از آن برقِ همیشگیِ سرگرمی در آن‌ها دیده نمی‌شد.
اخم کرد.
«این دیگه چه جور دیویه؟»
شاهزادهٔ دیوانه سرش را آهسته‌ریخت چرخاند و با بی‌احساسیِ تمام‌برعکس به چشمانِ آستریون خیره شد.
سپس، لبخندِ درخشانی زد.
«بهترین جورش!»
دوباره خندید و سپس قدمی برداشت.کنجکاویِ در حالی که با کنجکاویِ دوستانه‌ای‌پشت‌سرش به آستریون خیره شده بود، دورش چرخید.
نوکِ شمشیرش پشت‌سرش روی زمین کشیده‌اما می‌شد و تالارِ تاریک را از‌زیرِ صدایِ سایشی بلند و اعصاب‌خردکن پر می‌کرد.
«این دیگه‌اخم چه جور غولیه؟دیویه آه، بدترین جورش.»
شاهزادهٔ دیوانه ناگهان ایستاد‌قدمی و به آستریون خیره‌دوستانه‌ای شد؛ لبخندش پهن‌تر شد.
«جرئت می‌کنی تو ذهنِ من سرک‌کنجکاویِ بکشی؟ چه مردِ شجاعی! اوه، ولی‌پشت‌سرش اصلاً توصیه‌اش نمی‌کنم... اصلاً توصیه‌اش نمی‌کنم...»
اخمِ آستریون غلیظ‌تر شد.
به نظر نمی‌رسید چندان از شاهزادهٔ دیوانه احساسِ‌چرخاند خطر کند. با این حال، وقتی به شمشیرِ‌قدمی یشمیِ آن پلید نگاه کرد، نگاهش محتاط شد.
جای تعجب هم نداشت. هر چه بود، آن شمشیر گناهِ تسلا بود — تیغهٔ‌زمین نفرین‌شده‌ای که هر کس را می‌برید، به جنونی موذیانه مبتلا می‌کرد. رؤیازاد موجودی از جنسِ‌سرک ذهن بود، بنابراین سلاحی که ذهن را نابود می‌کرد، برایش تهدیدی بی‌نظیر به شمار می‌رفت.
شاهزادهٔ دیوانه همچنان به‌برداشت آستریون خیره بود که‌دورش با لحنی سرد پرسید:
«نفیس؟»
کاسی بالاخره به حرف‌جور آمد و به‌زحمت جلوی‌چرخاند لرزشِ صدایش را گرفت:
«زنده‌ست.»
شاهزادهٔ دیوانه‌خندید نفسش را‌برداشت آهسته بیرون داد.
«خوبه. این خوبه.عمیق عالیه... پس آخرش‌اما کاملاً هم شکست نخوردم.»
خندید.
«انگار اون بیچارهٔ فلک‌زده یه‌جوری قسر در رفت‌دوستانه‌ای و به من تبدیل نشد. چقدر غیرمنتظره... خب، جای‌سایشی تعجب هم نداره. هر چی باشه، اون خودِ منه.»
با این حرف، شاهزادهٔ‌برداشت دیوانه نگاهش را به‌دورش کاسی دوخت و لبخند زد.
«پس این افتخارِ دیدارِ دوباره رو مدیونِ چی هستم، عذابِ عزیز؟دوباره تو با قدرت‌هات منو اینجا احضار کردی. یعنی یه چیزی ازم‌شنیدنش می‌خوای، مگه نه؟ می‌خوای با این غول یه بازی راه بندازم؟»
لبخندش پهن‌تر شد‌دیگه و چشمانِ بی‌نورش‌سرش از جنونی بی‌حدومرز درخشید.
«آه، ولی اگه نخوام چی؟ اگه در عوض دلم بخواد کمی‌نوکِ باهات تفریح کنم چی؟ خیلی وقته صدای جیغت رو نشنیدم، عذابِ‌ناگهان عزیزم... اون اواخر خیلی ساکت شده بودی. دوباره برام آواز نمی‌خونی؟»
کاسی لب‌هایش را به‌برداشت هم فشرد و به‌سختی‌دورش جلوی لرزیدنش را گرفت.
«شاید نخوای کمکم کنی...»
لحظه‌ای مکث کرد‌دیگه و با حالتی عبوس‌آهسته به او نگاه کرد.
بعد سرد لبخند‌خندید زد و به‌حالی آستریون اشاره کرد.
«ولی اون مرد... داره سعی می‌کنه نفیس رو بکشه.چرخید در واقع، همین الان هم بدجوری بهش آسیب زده.اعصاب‌خردکن می‌خواد هر چیزی رو که به دست آوردی نابود کنه.»
شاهزادهٔ دیوانه نگاهِ‌عمیق سردش را دوباره‌اما به آستریون برگرداند.
وقتی به‌اخم حرف آمد،جور صدایش رخوتناک بود:
«که این‌طور؟»
مدتِ کوتاهی ساکت‌قدمی ماند و لبخندش‌کنجکاویِ آرام‌آرام پهن‌تر شد.
جنونی بی‌کران‌بریدگی‌های و هولناک در‌ریخت چشمانش شعله‌ور می‌شد.
«این‌طوری نمی‌شه... اصلاً این‌طوری نمی‌شه...»
شاهزادهٔ دیوانه پوزخندی زد و‌برداشت گفت؛ صدایش لبریز از وسواسی‌چرخید تاریک، مرگبار و زشت بود.
«چون اون مالِ منه.»
کلماتش بارِ یقینی‌عمیق دیوانه‌وار و شوم‌اما را با خود داشتند.
پژواکِ صدایِ خشن و ناخوشایندش که در تاریکی‌چرخاند پیچید، انگار تاریکی هم به ارتعاش درآمد و‌قدمی همچون ردایی هولناک او را در بر گرفت.
حضورِ نامحسوسش ناگهان وسعت یافت و تالارِ پهناور را پر کرد‌نوکِ — چنان کوبنده بود که فشارش همچون نیرویی فیزیکی حس می‌شد،ناگهان کاسی را به عقب می‌راند و سنگ‌های باستانی را به ناله می‌انداخت.
بادی سرد در آن‌برداشت پهنهٔ تاریک وزید و‌دورش موهایش را به رقص درآورد.
رون‌های حک‌شده بر دیوارهای باستانیِ برجِ آبنوس در سایه‌ها محو‌برعکس شدند. سایه‌ها نیز می‌رقصیدند؛ با جنونی دیوانه‌وار می‌جنبیدند و همچون‌خود گردابی تاریک جریان می‌یافتند تا خشمِ سرورشان را جشن بگیرند.
شاهزادهٔ دیوانه لبخند زد.
«گم شو، مرده‌خوار.»
لحظه‌ای بعد، روی سرِ آستریون بود؛کنجکاویِ تیغهٔ سفیدِ شمشیرِ ظریفش با سرعتِ‌پشت‌سرش صاعقه و سنگینیِ یک کوه فرود می‌آمد.
کاسی بدنش را پایین کشید،ریخت اما باز هم موجِ برخوردشان‌برعکس او را به عقب پرتاب کرد.
باید... عجله کنم...
تا آن موقع، سرشتِ او به تک‌تکِ سربازانِ ارتشِ‌دورش بزرگِ بشریت رسیده بود — یعنی بیشترِ بیدارشدگانی که امروز‌اعصاب‌خردکن در جهان زنده بودند، و در نتیجه هستهٔ قدرتِ آستریون.
اما نه تمامِ آن.
آن بیرون در پهنهٔ وسیعِ عالمِ رؤیا‌لحظه‌ای و گستره‌های متروکِ جهانِ بیداری، میلیاردها انسانِ‌خزید عادی یادِ او را در ذهن داشتند.
قدرتِ واقعیِ قلمروِ گرسنگی آن‌ها بودند، و اگر‌چرخاند کاسی می‌خواست امیدی به شکست دادنِ آستریون داشته‌قدمی باشد، باید به همهٔ آن‌ها هم دست می‌یافت.
پس اراده‌اش را تا دوردست‌ها امتداد‌حالی داد؛ به سویِ آن چند نفری‌شمشیرش که از همان ابتدا همراهش بودند.
اراده‌اش را به‌قدمی بالا هم فرستاد، به‌دوستانه‌ای آخرین طبقهٔ برجِ آبنوس.
و به پایین؛ جایی‌بیرون که داشت اتفاقِ عجیبی‌بعد برای سربازانِ نشان‌کرده‌اش می‌افتاد.
آن زیر داشت اتفاقی می‌افتاد...
آنجا، بویِ خون‌خندید حواسِ کاسی را‌حالی در بر گرفت.
شاهزادهٔ دیوانه و رؤیازاد در تالارِ رون‌های‌دوستانه‌ای ممنوعه با هم درگیر شده بودند؛ همان‌جا‌کشیده که به‌تازگی یک مطلق متولد شده بود.
و هم‌زمان، مطلقِ دیگری‌بیرون در پایین‌ترین نقطهٔ برجِ آبنوس‌مسیرش داشت پا به عرصه می‌گذاشت.
کاسی با کمکِ رقصندهٔ‌جور خاموش تعادلش را به دست‌بی‌احساسیِ آورد و لحظه‌ای خشکش زد.
موردرت...