چپتر 2213: صدهزار مرگ

سربازان در سکوتی مبهوت و نفس‌گیر‌داشت​ نبردِ میان فرمانروایان را تماشا می‌کردند.‌خودِ​ به چشمشان، این صحنه آخرالزمانی می‌آمد.

دریای مردگان و رودِ آسمانیِ شمشیرهای خروشان در هم تنیده و توفانِ پهناوری از ویرانی ساخته بودند؛ تکه‌های له‌شدهٔ گوشتِ بریده و پاره‌های فلزِ خردشده همچون‌بی‌شمارِ​ مهی سرد میدانِ نبرد را پوشانده بود. دشتِ استخوان چنان می‌لرزید که گویی زلزله‌ای مهیب در کار است و لرزش‌های شدیدش سربازانِ بی‌شماری را به زمین‌هنوز​ می‌انداخت. همهمهٔ این نبردِ درک‌ناپذیر طاقت‌فرسا و کرکننده بود و بادهایی که به پا کرده بود، چنان قدرتی داشت که جنگجویانِ بیدارشده را به تلوتلو خوردن می‌انداخت.

انگار خودِ آسمان هم داشت می‌شکافت و فرومی‌ریخت... یا بهتر بگویم،‌می‌کرد​ از درخششی خیره‌کننده لبریز می‌شد، و پرتوهای بی‌شمارِ نورِ سوزانِ خورشید‌آن‌ها​ از میانِ شکاف‌های ابر فرومی‌ریخت تا ارتش‌های وحشت‌زده را خاکستر کند.

با این حال، پردهٔ ابر همچنان پابرجا بود؛ شاید چون‌کرکننده​ فرمانروایان تصمیم گرفته بودند آن را حفظ کنند، یا شاید چون‌آسمان​ قدیس تایریس از خاندانِ پرِ سفید هنوز برای نگه‌داشتنش تقلا می‌کرد.

خودِ فرمانروایان در میانِ کشتارِ عظیم و فاجعه‌بارِ این رویاروییِ آخرالزمانی، مانند دو ذرهٔ کوچک بودند. با این‌درخششی​ حال، حتی در آن آشوب هم نمی‌شد آن‌ها را ندید؛ هر جا که این دو به هم برخورد می‌کردند،‌پابرجا​ توفانِ شمشیرها از هم می‌شکافت و دریای عروسک‌ها عقب می‌نشست و اجسادِ متلاشی‌شدهٔ بی‌شماری از خود به جا می‌گذاشت.

کی سونگ و آنویل هم روی زمین می‌جنگیدند و هم در آسمان. قدرتِ ضرباتشان چنان ویرانگر بود که خودِ هوا جابه‌جا می‌شد‌خیره‌کننده​ و می‌سوخت، و حفره‌های خلأِ پهناوری بر فرازِ میدانِ نبردِ لرزان به وجود می‌آورد. باد برای پر کردنِ این خلأ هجوم می‌آورد‌گرفته​ و تندبادهایی توفانی و گردبادهایی خشمگین را روی سطحِ استخوانِ باستانی به حرکت درمی‌آورد و غرشِ کرکنندهٔ رعد بر فرازِ آن می‌پیچید.

کمتر کسی می‌توانست جزئیاتِ این نبردِ شاهانه را تشخیص دهد، اما آن‌هایی که می‌توانستند، می‌دیدند که آنویل با هفت شمشیرِ‌آشوب​ مهیبش از خود دفاع می‌کند و کی سونگ با دستِ خالی همچون جانوری درنده حمله می‌برد. حرکاتش چنان سریع بود‌هوا​ که انگار از نقطه‌ای ناپدید می‌شد تا در نقطه‌ای دیگر ظاهر شود؛ گاهی همان نزدیکی، و گاهی صدها متر دورتر.

پادشاه همچون مجسمه‌ای از فولادِ سیاه بود؛ ردای مواج و پرِ کلاه‌خودش، آن را با رگه‌هایی از رنگِ سرخِ درخشان قاب‌آسمان​ می‌گرفتند. ملکه همچون ایزدبانوی زیبای خون بود و لباسِ شاهانه‌اش زیرِ سایهٔ انبوهِ شمشیرهای پرنده، مانند جویبارِ سرخ و روشنی جریان داشت.‌پردهٔ​ دو بالِ بزرگ پوستِ چینی‌مانندِ کمرش را شکافتند و باز شدند، و قطراتِ خونِ سرخ از پرهای سیاهِ آن به پایین چکید.

زرهِ آنویل زیرِ فشار و برشِ ناخن‌های کی سونگ در آن فلزِ رازآلود، خم می‌شد‌فرومی‌ریخت​ و موج برمی‌داشت. با این حال، به همان سرعتی که آسیب می‌دید، خود را ترمیم می‌کرد‌وحشت‌زده​ و بی‌نقص و دست‌نخورده باقی می‌ماند؛ دست‌کم تا الان، ملکه نتوانسته بود خونِ پادشاه را بریزد.

شاید به همین دلیل بود که هنوز زنده بود، چرا که توانِ خفتهٔ کی سونگ اجازه می‌داد‌می‌شکافت​ هر زخمی را وخیم‌تر کند. این توان زمانی که او یک خفته بود، کُند اما مرگبار عمل‌وحشت‌زده​ می‌کرد... حالا که در رتبهٔ مطلق بود، کوچک‌ترین خراش در حضورِ او می‌توانست به‌معنای مرگِ در دم باشد.

به همین دلیل بود که آنویل تکنیکِ شمشیرزنیِ باثبات و حساب‌شده‌ای را‌کشتارِ​ انتخاب کرده بود؛ او روی دفاع تمرکز می‌کرد و هم‌زمان فلزِ نابودناپذیرِ‌برخورد​ زرهِ سنگینِ افسون‌شده‌اش را دستکاری می‌کرد تا یکپارچگیِ بی‌نقصِ آن را حفظ کند.

با این حال، هرچند بیشتر داشت در برابرِ حملاتِ ملکه از خود دفاع‌قدرتی​ می‌کرد — حملاتی که به نظر می‌رسید هر کدامشان برای پاک کردنِ سکونتگاه‌هایی‌درخششی​ کامل از روی نقشه کافی است — این تمامِ کاری نبود که آنویل می‌کرد.

شش شمشیرِ مهیبش دورش می‌چرخیدند و کره‌ای خش‌خش‌کننده از فلز می‌ساختند. هفتمی، که‌آسمان​ از همه هولناک‌تر بود، محکم در دستش قرار داشت. تیغهٔ نفرین‌شده ضرباتِ کی‌خورشید​ سونگ را دفع می‌کرد و گهگاه به جلو یورش می‌برد تا گوشتش را بشکافد.

به نظر می‌رسید ملکه مراقبِ شمشیرِ‌بادهایی​ نفرین‌شده است... با این حال، برای‌تلوتلو​ دوری از تماسِ آن تلاشِ چندانی نمی‌کرد.

شمشیرِ آنویل بارها و بارها او را‌هنوز​ برید. تیغهٔ بی‌رحم وحشیانه کی سونگ را‌فاجعه‌بارِ​ می‌درید و زخم‌هایی دلخراش به او می‌زد...

یا بهتر‌شدیدش​ است بگوییم،‌بی‌شماری​ باید این‌طور می‌شد.

اما عجیب آنکه، وقتی شمشیر پس از فرود آوردنِ ضربه‌ای مهلک عقب می‌کشید، هیچ‌می‌شکافت​ زخمی روی بدنِ ملکه نمی‌ماند. انگار شبحی از جنسِ آب بود — یا شاید خون‌ابر​ — و فولادِ خاکستری راحت و بی‌آنکه ردی به جا بگذارد، از تنش رد می‌شد.

با این حال، اگر کسی خیلی دقت می‌کرد و این توانِ غیرانسانی‌تلوتلو​ را داشت که آشوبِ فاجعه‌بارِ این نبردِ بزرگ را در ذهنش حلاجی‌می‌شد​ کند و هم‌زمان همه‌چیز را زیر نظر بگیرد، متوجهِ جزئیاتِ جالبی می‌شد.

هر بار که کی سونگ زخمِ مهلکی برمی‌داشت و بی‌آنکه حتی‌می‌کرد​ خم به ابرو بیاورد نادیده‌اش می‌گرفت، یکی از عروسک‌هایش در آن‌آن‌ها​ پایین به زمین می‌افتاد و بدنش به طرزِ فجیعی دو نیم می‌شد.

آنویل اصلاً از‌سربازانِ​ این اتفاق غافلگیر‌می‌انداخت​ به نظر نمی‌رسید.

حملهٔ دیگری را دفع کرد، دستِ کی سونگ را پس زد و یکی از شش شمشیرِ پرنده را با شتاب به‌می‌شد​ جلو فرستاد. ملکه برای واکنش کسری از ثانیه دیر جنبید و فولادِ سرد از گردنِ باریکش رد شد. باید سرش از‌حفظ​ تن جدا می‌شد، اما در عوض، حتی ردی روی پوستش نماند. بازوی دیگرش به جلو پرید و ضربه‌ای به سینهٔ آنویل زد.

دنیا از قدرتِ مهیبِ ضربه‌اش به لرزه درآمد‌قدرتی​ و موجِ انفجارِ ویرانگری به سمتِ بالا پیچید که‌می‌شکافت​ می‌رفت تا پردهٔ ابرهای درخشان را از هم بدرد.

پادشاه پشتِ‌قدیس​ فولادِ تیرهٔ‌خاندانِ​ کلاه‌خودش پوزخند زد.

«این... قراره خسته‌کننده بشه.»

یک لحظه پس از آنکه زرهش زیرِ دستِ کی سونگ تا‌انگار​ آستانهٔ پارگی رفت، آن را ترمیم کرد. سپس دستِ خودش را بالا‌بی‌شمارِ​ آورد و دومین تیغه از هفت شمشیرِ هولناک را از هوا قاپید.

حالا که آنویل دو تیغه در دست داشت، بی‌هیچ زحمتی هنرِ‌بیدارشده​ نبردِ دفاعی‌اش را به سبکی بی‌پروا و تهاجمی تغییر داد؛ سبکی‌خیره‌کننده​ که احتیاط را کنار می‌گذاشت تا با تمامِ قوا حمله کند.

پیکرِ سیاهش به جلو شلیک‌پرِ​ شد و با سرعتی هولناک‌تقلا​ در پهنهٔ آسمان به پرواز درآمد.

آن دو در ارتفاعی بسیار بالاتر از میدانِ‌درک‌ناپذیر​ نبرد به هم برخورد کردند و با نیرویِ‌بیدارشده​ مهیب و رعدآسای این تصادم، توفانی به پا کردند.

«الان چندتا از این عروسک‌ها داری؟‌داشت​ ده‌ها هزار، صدها هزار؟ خب، مهم‌خودِ​ نیست. اگه لازم باشه صدهزار بار می‌کشمت.»

کی سونگ خندید.

«کاش من هم‌تایریس​ می‌تونستم از صدهزار بار‌هنوز​ کشتنِ تو لذت ببرم!»

با این حرف، یکی از شمشیرها را پس زد، با مشتش شمشیرِ دیگری را به‌جنگجویانِ​ کناری کوبید و در هوا با آنویل گلاویز شد. بال‌های زاغ‌مانندش آسمانِ کورکننده را پس زدند‌بی‌شمارِ​ و سپس، هر دو از آن ارتفاع سقوط کردند و به سمتِ دشتِ استخوانی پایین افتادند.

کی سونگ با نیرویی دلخراش‌قدرتی​ آنویل را به زمین کوبید و‌انگار​ کلِ دشت را به لرزه درآورد.

زمین‌لرزه‌ای قدرتمند هزاران سرباز را زمین زد. استخوانِ‌قدرتی​ باستانی ترک برداشت و هزاران تکهٔ تیزش مثلِ‌آسمان​ ابری عظیم از ترکش به هر سو پرتاب شد.

سرورِ سایه‌ها که میانِ سربازانِ قلمروِ شمشیر ایستاده‌برای​ بود، نگاهی به پایین انداخت و به یکی از‌ذرهٔ​ تکه‌استخوان‌هایی که تا جلوی پایش غلتیده بود خیره ماند.

نقابِ ترسناکش بی‌حالت ماند.

«عوضی‌های روانی.‌کرکننده​ واقعاً دارن‌کرده​ استخون رو می‌شکنن...»