چپتر 2213: صدهزار مرگ
0سربازان در سکوتی مبهوت و نفس‌گیر‌کوچک نبردِ میان فرمانروایان را تماشا می‌کردند.برخورد به چشمشان، این صحنه آخرالزمانی می‌آمد.
دریای مردگان و رودِ آسمانیِ شمشیرهای خروشان در هم تنیده و توفانِ پهناوری از ویرانی ساخته بودند؛ تکه‌های له‌شدهٔ گوشتِ بریده و پاره‌های فلزِ خردشده همچون‌خلأِ مهی سرد میدانِ نبرد را پوشانده بود. دشتِ استخوان چنان می‌لرزید که گویی زلزله‌ای مهیب در کار است و لرزش‌های شدیدش سربازانِ بی‌شماری را به زمین‌شاهانه می‌انداخت. همهمهٔ این نبردِ درک‌ناپذیر طاقت‌فرسا و کرکننده بود و بادهایی که به پا کرده بود، چنان قدرتی داشت که جنگجویانِ بیدارشده را به تلوتلو خوردن می‌انداخت.
انگار خودِ آسمان هم داشت می‌شکافت و فرومی‌ریخت... یا بهتر بگویم،تقلا از درخششی خیره‌کننده لبریز می‌شد، و پرتوهای بی‌شمارِ نورِ سوزانِ خورشید‌نمی‌شد از میانِ شکاف‌های ابر فرومی‌ریخت تا ارتش‌های وحشت‌زده را خاکستر کند.
با این حال، پردهٔ ابر همچنان پابرجا بود؛ شاید چون‌عروسک‌ها فرمانروایان تصمیم گرفته بودند آن را حفظ کنند، یا شاید چون‌قدرتِ قدیس تایریس از خاندانِ پرِ سفید هنوز برای نگه‌داشتنش تقلا می‌کرد.
خودِ فرمانروایان در میانِ کشتارِ عظیم و فاجعه‌بارِ این رویاروییِ آخرالزمانی، مانند دو ذرهٔ کوچک بودند. با این‌متلاشی‌شدهٔ حال، حتی در آن آشوب هم نمی‌شد آن‌ها را ندید؛ هر جا که این دو به هم برخورد می‌کردند،باد توفانِ شمشیرها از هم می‌شکافت و دریای عروسک‌ها عقب می‌نشست و اجسادِ متلاشی‌شدهٔ بی‌شماری از خود به جا می‌گذاشت.
کی سونگ و آنویل هم روی زمین می‌جنگیدند و هم در آسمان. قدرتِ ضرباتشان چنان ویرانگر بود که خودِ هوا جابه‌جا می‌شد‌هوا و می‌سوخت، و حفره‌های خلأِ پهناوری بر فرازِ میدانِ نبردِ لرزان به وجود می‌آورد. باد برای پر کردنِ این خلأ هجوم می‌آورد‌غرشِ و تندبادهایی توفانی و گردبادهایی خشمگین را روی سطحِ استخوانِ باستانی به حرکت درمی‌آورد و غرشِ کرکنندهٔ رعد بر فرازِ آن می‌پیچید.
کمتر کسی می‌توانست جزئیاتِ این نبردِ شاهانه را تشخیص دهد، اما آن‌هایی که می‌توانستند، می‌دیدند که آنویل با هفت شمشیرِ‌حتی مهیبش از خود دفاع می‌کند و کی سونگ با دستِ خالی همچون جانوری درنده حمله می‌برد. حرکاتش چنان سریع بود‌ویرانگر که انگار از نقطه‌ای ناپدید می‌شد تا در نقطه‌ای دیگر ظاهر شود؛ گاهی همان نزدیکی، و گاهی صدها متر دورتر.
پادشاه همچون مجسمه‌ای از فولادِ سیاه بود؛ ردای مواج و پرِ کلاه‌خودش، آن را با رگه‌هایی از رنگِ سرخِ درخشان قاب‌قدرتِ می‌گرفتند. ملکه همچون ایزدبانوی زیبای خون بود و لباسِ شاهانه‌اش زیرِ سایهٔ انبوهِ شمشیرهای پرنده، مانند جویبارِ سرخ و روشنی جریان داشت.باستانی دو بالِ بزرگ پوستِ چینی‌مانندِ کمرش را شکافتند و باز شدند، و قطراتِ خونِ سرخ از پرهای سیاهِ آن به پایین چکید.
زرهِ آنویل زیرِ فشار و برشِ ناخن‌های کی سونگ در آن فلزِ رازآلود، خم می‌شد‌عقب و موج برمی‌داشت. با این حال، به همان سرعتی که آسیب می‌دید، خود را ترمیم می‌کرد‌حفره‌های و بی‌نقص و دست‌نخورده باقی می‌ماند؛ دست‌کم تا الان، ملکه نتوانسته بود خونِ پادشاه را بریزد.
شاید به همین دلیل بود که هنوز زنده بود، چرا که توانِ خفتهٔ کی سونگ اجازه می‌داد‌روی هر زخمی را وخیم‌تر کند. این توان زمانی که او یک خفته بود، کُند اما مرگبار عمل‌هجوم می‌کرد... حالا که در رتبهٔ مطلق بود، کوچک‌ترین خراش در حضورِ او می‌توانست به‌معنای مرگِ در دم باشد.
به همین دلیل بود که آنویل تکنیکِ شمشیرزنیِ باثبات و حساب‌شده‌ای را‌می‌کرد انتخاب کرده بود؛ او روی دفاع تمرکز می‌کرد و هم‌زمان فلزِ نابودناپذیرِ‌ندید زرهِ سنگینِ افسون‌شده‌اش را دستکاری می‌کرد تا یکپارچگیِ بی‌نقصِ آن را حفظ کند.
با این حال، هرچند بیشتر داشت در برابرِ حملاتِ ملکه از خود دفاع‌اجسادِ می‌کرد — حملاتی که به نظر می‌رسید هر کدامشان برای پاک کردنِ سکونتگاه‌هایی‌می‌سوخت کامل از روی نقشه کافی است — این تمامِ کاری نبود که آنویل می‌کرد.
شش شمشیرِ مهیبش دورش می‌چرخیدند و کره‌ای خش‌خش‌کننده از فلز می‌ساختند. هفتمی، که‌شمشیرها از همه هولناک‌تر بود، محکم در دستش قرار داشت. تیغهٔ نفرین‌شده ضرباتِ کی‌ضرباتشان سونگ را دفع می‌کرد و گهگاه به جلو یورش می‌برد تا گوشتش را بشکافد.
به نظر می‌رسید ملکه مراقبِ شمشیرِ‌برخورد نفرین‌شده است... با این حال، برای‌متلاشی‌شدهٔ دوری از تماسِ آن تلاشِ چندانی نمی‌کرد.
شمشیرِ آنویل بارها و بارها او را‌سفید برید. تیغهٔ بی‌رحم وحشیانه کی سونگ را‌عظیم می‌درید و زخم‌هایی دلخراش به او می‌زد...
یا بهتر‌کوچک است بگوییم،آشوب باید این‌طور می‌شد.
اما عجیب آنکه، وقتی شمشیر پس از فرود آوردنِ ضربه‌ای مهلک عقب می‌کشید، هیچ‌عروسک‌ها زخمی روی بدنِ ملکه نمی‌ماند. انگار شبحی از جنسِ آب بود — یا شاید خون‌جابه‌جا — و فولادِ خاکستری راحت و بی‌آنکه ردی به جا بگذارد، از تنش رد می‌شد.
با این حال، اگر کسی خیلی دقت می‌کرد و این توانِ غیرانسانی‌متلاشی‌شدهٔ را داشت که آشوبِ فاجعه‌بارِ این نبردِ بزرگ را در ذهنش حلاجی‌می‌سوخت کند و هم‌زمان همه‌چیز را زیر نظر بگیرد، متوجهِ جزئیاتِ جالبی می‌شد.
هر بار که کی سونگ زخمِ مهلکی برمی‌داشت و بی‌آنکه حتی‌تقلا خم به ابرو بیاورد نادیده‌اش می‌گرفت، یکی از عروسک‌هایش در آن‌نمی‌شد پایین به زمین می‌افتاد و بدنش به طرزِ فجیعی دو نیم می‌شد.
آنویل اصلاً از‌حتی این اتفاق غافلگیر‌آن‌ها به نظر نمی‌رسید.
حملهٔ دیگری را دفع کرد، دستِ کی سونگ را پس زد و یکی از شش شمشیرِ پرنده را با شتاب به‌سونگ جلو فرستاد. ملکه برای واکنش کسری از ثانیه دیر جنبید و فولادِ سرد از گردنِ باریکش رد شد. باید سرش از‌توفانی تن جدا می‌شد، اما در عوض، حتی ردی روی پوستش نماند. بازوی دیگرش به جلو پرید و ضربه‌ای به سینهٔ آنویل زد.
دنیا از قدرتِ مهیبِ ضربه‌اش به لرزه درآمد‌عروسک‌ها و موجِ انفجارِ ویرانگری به سمتِ بالا پیچید که‌روی می‌رفت تا پردهٔ ابرهای درخشان را از هم بدرد.
پادشاه پشتِ‌کنند فولادِ تیرهٔ‌تایریس کلاه‌خودش پوزخند زد.
«این... قراره خسته‌کننده بشه.»
یک لحظه پس از آنکه زرهش زیرِ دستِ کی سونگ تا‌ندید آستانهٔ پارگی رفت، آن را ترمیم کرد. سپس دستِ خودش را بالا‌روی آورد و دومین تیغه از هفت شمشیرِ هولناک را از هوا قاپید.
حالا که آنویل دو تیغه در دست داشت، بی‌هیچ زحمتی هنرِ‌اجسادِ نبردِ دفاعی‌اش را به سبکی بی‌پروا و تهاجمی تغییر داد؛ سبکی‌هوا که احتیاط را کنار می‌گذاشت تا با تمامِ قوا حمله کند.
پیکرِ سیاهش به جلو شلیک‌خاندانِ شد و با سرعتی هولناک‌نگه‌داشتنش در پهنهٔ آسمان به پرواز درآمد.
آن دو در ارتفاعی بسیار بالاتر از میدانِ‌برخورد نبرد به هم برخورد کردند و با نیرویِ‌می‌گذاشت مهیب و رعدآسای این تصادم، توفانی به پا کردند.
«الان چندتا از این عروسک‌ها داری؟کوچک ده‌ها هزار، صدها هزار؟ خب، مهم‌برخورد نیست. اگه لازم باشه صدهزار بار می‌کشمت.»
کی سونگ خندید.
«کاش من هم‌قدیس می‌تونستم از صدهزار بار‌سفید کشتنِ تو لذت ببرم!»
با این حرف، یکی از شمشیرها را پس زد، با مشتش شمشیرِ دیگری را به‌خود کناری کوبید و در هوا با آنویل گلاویز شد. بال‌های زاغ‌مانندش آسمانِ کورکننده را پس زدند‌وجود و سپس، هر دو از آن ارتفاع سقوط کردند و به سمتِ دشتِ استخوانی پایین افتادند.
کی سونگ با نیرویی دلخراش‌ذرهٔ آنویل را به زمین کوبید و‌ندید کلِ دشت را به لرزه درآورد.
زمین‌لرزه‌ای قدرتمند هزاران سرباز را زمین زد. استخوانِ‌عروسک‌ها باستانی ترک برداشت و هزاران تکهٔ تیزش مثلِ‌آنویل ابری عظیم از ترکش به هر سو پرتاب شد.
سرورِ سایه‌ها که میانِ سربازانِ قلمروِ شمشیر ایستاده‌هنوز بود، نگاهی به پایین انداخت و به یکی از‌مانند تکه‌استخوان‌هایی که تا جلوی پایش غلتیده بود خیره ماند.
نقابِ ترسناکش بی‌حالت ماند.
«عوضی‌های روانی.فاجعه‌بارِ واقعاً دارن‌مانند استخون رو می‌شکنن...»