چپتر 2708: تایتانِ دشمن
0سانی احمق بود اگر از‌سایهٔ تایتانی اعظم بر حذر نمی‌ماند...هیچ به‌ویژه تایتانی به شومیِ گوشتِ کاناخت.
درست است که او پیش‌تر تایرنتِ نفرین‌شده‌ای را کشته بود؛ موجودی که دست‌کم در تئوری بسیار قدرتمندتر بود. با این حال،هنوز آن ماجرا درونِ بازیِ آریل رخ داده بود؛ جایی که قوانینِ آن عالمِ کوچک، عروسک‌گردان را به‌شدت محدود می‌کرد. بزرگ‌ترین قدرتش‌بتواند موجوداتِ تحتِ کنترلش بودند، اما در نهایت، آن بیدِ شوم مجبور شده بود در نبردی تن‌به‌تن و به‌تنهایی با سانی روبه‌رو شود.
به همین دلیل، حالا‌به‌تنهایی سایهٔ آن موجود در کنترلِ‌حالا سپاه به او کمک می‌کرد.
اما گوشتِ کاناخت هیچ‌خودِ محدودیتی نداشت و می‌توانست‌شش‌ضلعیِ قدرتش را تمام‌وکمال آزاد کند.
با این حال، سانی هرچند نگران بود، اما خیلی هم نگرانی به دلش‌می‌توانست راه نمی‌داد. روبه‌رو شدنِ یک‌تنه با تایتانِ اعظم شاید سخت می‌بود، اما در‌تایتانِ این لحظه، دو تایتانِ مطلق در برابرش قرار داشتند: سرورِ سایه‌ها و ستارهٔ ویرانی.
حالا که حرف از ویرانی شد، نفیس با کمکِ «خردایش» شهرِ جاودان را یکسره نابود کرده بود. سانی جادویِ نگهدارندهٔ‌سایه شهر را از هم شکافته، و نفیس خودِ شهر را با خاک یکسان کرده بود. حالا، ستون‌های شش‌ضلعیِ آب که‌آن‌قدر تعدادشان مدام بیشتر می‌شد، داشتند آرام‌آرام شهر را به غبار تبدیل می‌کردند و تنها منطقهٔ اطرافِ جزیرهٔ کاخ دست‌نخورده مانده بود.
خب... نسبتاً دست‌نخورده. خودِ کاخ از بین رفته بود و‌سایهٔ کلِ جزیره تَرَک برداشته بود. سپاهِ سایه هنوز داشت شبح‌های‌آزاد باقی‌مانده را پاکسازی می‌کرد و همین خرابی‌ها را بیشتر می‌کرد.
چه ویرانیِ شگفت‌انگیزی.
شهرِ جاودان هزاران سال دوام آورده‌موجود بود، اما سانی و نفیس در‌نداشت عرضِ یک روز آن را ویران کردند.
حالا تنها کاری که باید می‌کردند این بود که‌کاخ گوشتِ کاناخت را هم نابود کنند؛ یا دست‌کم آن‌قدر‌برداشته معطلش کنند تا سانی بتواند شبگرد را دوباره فانی کند.
آواتارهایش که به سمتِ ساحلِ شمالیِ جزیره می‌رفتند، سانی با دقت گزینه‌هایش را بررسی کرد. او‌محدودیتی عروسک‌گردان را هم رها کرد، با این حساب که سپاهِ سایه حتی بدونِ دخالتِ مستقیمِ او‌شاید هم می‌توانست کار را تمام کند؛ بنابراین، چهار آواتارش از درونِ سایه‌های نزدیکِ جت بیرون آمدند.
او هنوز در فرمِ شبحی‌اش بود‌یکسان و با آرامش به تایتانی که‌می‌شد بر سرشان سایه انداخته بود نگاه می‌کرد.
سانی گذاشت آواتارهایش در هم ادغام‌موجود شوند و در حالی که لحظه‌ای از‌می‌توانست هجومِ قدرت لذت می‌برد، ابرویی بالا داد.
«چرا دوباره انسان نمی‌شی؟»
چشمانِ شبح‌وارش با نگاهی غایب در‌شود او خیره شد. جت مدتی ساکت‌کنترلِ ماند و بعد شانه‌ای بالا انداخت.
«اوه... یه‌جورایی،شهر برای یه لحظه‌خاک این‌طوری طبیعی‌تر بود.»
مهِ اطرافشان به جریان افتاد و جذبِ‌کنترلِ فرمِ اثیری‌اش و داسِ او شد. سپس، دوباره‌آزاد به انسان تبدیل شد و به‌زور لبخندی زد.
«لعنتی. شبیهِ جنازه شدم.»
زرهش پاره‌پاره و صورتش خون‌آلود بود. جت که دوئل با‌سایهٔ سرگردانِ نفرین‌شده را از سر گذرانده بود، کاملاً لت‌وپار به‌آزاد نظر می‌رسید؛ هرچند در کمالِ تعجب، به اندازهٔ کُشنده داغون نبود.
تفاوتِ مبارزه با دشمنی که‌خاک کاملاً ضدش بودی و دشمنی‌مدام که این‌طور نبود، در همین بود.
سانی لحظه‌ای به او‌حالا خیره شد و بعد‌سپاه با لحنی خنثی گفت:
«تو یه جسدی.»
جت نیشخند زد.
«ولی حداقل من یه‌خودِ جسد دارم! تو که‌شش‌ضلعیِ فقط یه سایهٔ چندش‌آوری.»
سانی بی‌اختیار لبخند زد.
«ببخشید، چندش‌آور؟ من فقط‌می‌کردند یه سایهٔ چندش‌آور نیستم. شش‌کاخ تا سایهٔ دیگه هم هستم.»
چند لحظه ساکت‌تن‌به‌تن شد و بعد‌شود با جدیت اضافه کرد:
«راستی... کارت‌شهر تو کشتنِ‌خودِ هلندی عالی بود.»
جت سر تکان داد.
«کارِ تو هم تو نابود‌تنها کردنِ کاخ عالی بود. باید به‌مانده فکرِ تأسیسِ یه شرکتِ تخریب باشی.»
با این حرف،تن‌به‌تن برگشت و دوباره به‌همین گوشتِ کاناخت نگاه کرد.
لحظه‌ای ساکت‌شهر ماند و‌خودِ بعد پرسید:
«خب، حالا چی؟ من یه‌جورایی... از کشتنِ اون زوجِ وحشتناک چیزای زیادی گیرم اومد. جوهر، سیلی‌کند از خرده‌ها، و روحشون هم الان توی تیغهٔ مه گیر افتاده. با این حال، هرچند از‌برابرش اعتراف بهش متنفرم، ولی فکر نکنم آماده باشم با یه بخشِ لعنتیِ دیگه از کاناخت بجنگم.»
سانی سر تکان داد.
«مشکلی نیست. تو باید برگردی و به کاسی‌دلیل و نیو کمک کنی تا کارِ باقی‌موندهٔ ناوگانِ اشباح‌نداشت رو تموم کنن. از اینجا به بعدش با ما.»
ثانیه‌ای مکث کرد‌شکافته تا فکر کند‌یکسان و بعد اضافه کرد:
«آها، و از اونجا که به نظر می‌رسه کلِ اینجا‌هیچ داره از هم می‌پاشه، آماده باشین که سوارِ زنجیرشکن بشین‌نگرانی و از اینجا بزنین به چاک، گورِ پدرِ تایتانِ اعظم.»
جت خندید.
«پس فکر کنم‌تن‌به‌تن سفرِ اکتشافی‌مون واقعاً‌شود داره به آخر می‌رسه.»
به صحنهٔ ویرانیِ اطرافشان‌خودِ نگاه کرد، سپس آهی کشید‌تعدادشان و پشت به دریاچه کرد.
«خوش گذشت. ولی...دلیل دفعهٔ بعد بیاین یه‌کنترلِ کارِ کمتر هیجان‌انگیز بکنیم.»
سانی مطمئن نبود که بتواند با‌منطقهٔ حسنِ نیت چنین قولی بدهد، اما‌نسبتاً با این حال سر تکان داد.
«قبوله. راستش، داشتم‌تن‌به‌تن به کاوش توی‌شود جهانِ زیرین فکر می‌کردم...»
اما جت‌شهر داشت با‌خودِ عجله دور می‌شد.
«نه! عمراً! به‌جاش کاسی رو‌سایهٔ ببر. اون هنوز یه ماجراجوییِ‌هیچ خیره‌کننده با سرورِ سایه‌ها نداشته!»
و با این حرف، رفت.
با این حال، سانی در ساحلِ شکسته تنها نبود. در‌سایهٔ مقطعی از گفتگوی آن‌ها، نفیس روی سنگ‌های پشتِ سرشان فرود‌آزاد آمده بود و موهای نقره‌ای‌اش در باد تکانِ خفیفی می‌خورد.
حالا قدم‌زنان آمد تا کنارِ سانی‌یکسان در لبهٔ آب بایستد، و هر دو‌آرام‌آرام به تایتانی که نزدیک می‌شد نگاه کردند.
«چرا فرار‌همین کرد؟ بهش‌حالا چی گفتی؟»
سانی سرفه‌ای کرد.
«فقط برنامه‌هامو باهاش‌تن‌به‌تن در میون گذاشتم. می‌دونی...همین یه سفرِ اکتشافیِ آخر.»
نفیس لحظه‌ای ساکت ماند.
«که این‌طور.»
صدایش باید تا حدودی یکنواخت و خالی از احساس می‌بود، اما در‌نسبتاً عوض به‌طرز عجیبی سرشار از احساس به نظر می‌رسید. سانی با دقت‌باقی‌مانده او را برانداز کرد و حس کرد چیزی در دوست‌دخترش تغییر کرده است.
«جنونِ کاناخت... فرض می‌کنم مرده؟»
نفیس کمی شانه بالا انداخت.
«داره می‌میره. بودنش توی سرم...سایهٔ پرثمر بود. فکر کنم قدمِ بزرگی‌محدودیتی برای تسلط به دانشِ تباهی برداشتم.»
سانی لبخندِ محوی زد.
«خوبه.»
ساکت شد‌شهر و بعد با‌خاک همان لحن پرسید:
«خب، چطوری می‌خوایم‌دلیل از پسِ این‌موجود تایتانِ اعظم بربیایم؟»
نفیس به وسعتِ عظیمِ آن کوهستانِ متحرک‌اطرافِ و منزجرکننده از گوشتِ عجیب‌الخلقه نگاه کرد‌رفته و با رگه‌ای از تردید در صدایش گفت:
«من می‌رم‌نبردی بالا، تو‌به‌تنهایی می‌ری پایین؟»
سانی لحظه‌ای‌شهر او را‌خودِ برانداز کرد.
«این الان‌همین کنایه‌ای به‌حالا قدِ من بود؟»
نفیس سرانجام از تایتان‌می‌کردند رو برگرداند و در‌جزیرهٔ سکوت به او نگاه کرد.
«من عاشقِ قدتم.»
سانی دوباره سرفه کرد.
«اوه. پس خوبه.»
اما وقتی نفیس یک‌می‌کردند قدم به جلو برداشت، حالتِ‌کاخ چهرهٔ سانی تغییرِ نامحسوسی کرد.
«صبر کن!نبردی هی! تو‌به‌تنهایی نگفتی نه!»